20 می 2008

صلیب سرخ راه هایی به مناطقی که از گردباد نرگس آسیب دیده اند، باز می کند

هرچند سابقه ده سال حضور در برمه به صلیب سرخ کمک می کند، ولی هنوز با محدودیت هائی مواجه است

آغاز متن

نویسنده: برتون بولاگ
خبرنگار ویژه


واشنگتن – هنگامی که سازمان های بین المللی، پس از گردباد نرگس، سعی در امداد رسانی به برمه دارند، دولت برمه مجوز محدودی به یک گروه امداد رسانی برای دسترسی به مناطق نیازمند امداد داده است.

در حالیکه، پس از آشکار شدن دامنه ویرانی ناشی از گردباد، پیشنهادات بسیاری برای کمک به برمه رسید، دولت نظامی که از سال 1962 بر این کشور آسیای جنوبی حکومت کرده است در دادن اجازه ورود کالاهای امدادی بسیار کند عمل می کنند و حتی تمایلی به صدور مجوز ورود برای کارشناسانی که سازمان های امداد رسانی، برای توزیع کمک ها به آنها نیازمندند، ندارند.

پس از 9 روز که از وقوع فاجعه می گذرد، فدراسیون بین المللی سازمان های صلیب سرخ و هلال احمر، که مقر آنها در ژنو است، موفق به بازدید از دلتای ایراوادی، مهمترین منطقه تولید برنج برمه، که بیشترین آسیب ناشی از ویرانی گردباد را تحمل کرده است، شدند. برژیت گاردنر سرپرست گروه نمایندگی در رانگون اولین مقام امداد رسانی خارجی بود که اجازه بازدید از دلتا را به دست آورد. او سه روز در منطقه به سر برد و بعد از این بازدید وی شرایط را "طاقت فرسا" توصیف نمود.

گاردنر دریافت که مردم در طول گردباد به درختان چسبیده بودند تا باد آنان را نبرد. در مدتی که آنان به درختان چسبیده بودند، در اثر شن و آب شور موجود در بادهای ناشی از طوفان واقعاً "شن باران" شده بودند. وی در جلسه مطبوعاتی رسمی خود گفت: "این مردم لایه سطحی پوست خود را از دست دادند و این بسیارمهم است که این زخم ها قبل از عفونت درمان شوند."

قبل از بازدید گاردنر، چهار روز بعد از وقوع گردباد، به صلیب سرخ اجازه انتقال کالاهای امدادی از طریق هوایی را داده بودند. پروازهای روزانه ادامه یافت و اکثراً از مراکز پشتیبانی گروه در کوآلالامپور و اندونزی انجام می گرفت و تا روز 16 ماه مه به پنج پرواز در روز افزایش یافت.

در همان حال، سایر اهداء کنندگان کمک، از جمله ایالات متحده، اجازه پرواز و ارسال کالاهای امدادی مورد نیاز فوری را یافتند. ( از حدود 18 میلیون دلاری که ایالات متحده برای امداد رسانی اختصاص داد، یک میلیون دلار آن به صلیب سرخ بین المللی اهداء گشت.)

پیشرفت آهسته عملیات امداد رسانی به این معنی است که اکثریتی قریب به 2.5 میلیون نفر که به سختی آسیب دیده اند، کمکی دریافت نکرده اند.
مقامات صلیب سرخ بین المللی، که نمایندگی 186 صلیب سرخ و هلال احمر کشورها را بر عهده دارد، موفقیت نسبی خود در دسترسی به مناطق آسیب دیده را ناشی از حضور ده ساله خود در برمه می دانند. این گروه برای سالها با انجمن ملی صلیب سرخ میانمار همکاری کرده است و در اکثر کشورها ریاست سازمان صلیب سرخ ملی آن کشور به عهده افرادی وابسته به صاحبان قدرت کشوری آن است.

درباره اهمیت همیشگی حضور این سازمان حقیقت این است که -- بر خلاف سازمان ملل که از موقعیت سیاسی برخوردار است—سازمان بین المللی صلیب سرخ ماموریت خود را محدود به کمک در مواقع وقوع بلایای طبیعی نموده است.

با این وجود، مانند دیگر گروه های امداد رسانی، صلیب سرخ اجازه نیافته بود که کارشناسانی را که احتیاج دارد وارد کشور نماید. فلمینگ نیلسن، سرپرست گروه همآهنگی عملیات گفت: "ما افرادی را داریم که در بانکوک در انتظار نشسته اند زیرا روادید ورود به برمه را ندارند."

این سازمان دو دستگاه تصفیه آب جهت تامین آب آشامیدنی بهداشتی، که از مبرم ترین نیازهای نجات یافتگان بود، با پروازی وارد برمه نمود. دستگاه بزرگتر به وسیله صلیب سرخ فرانسه ارسال گشت و قادر به عرضه آب آشامیدنی برای 40,000 نفر است، برای روزها، تا زمانیکه دولت برمه به تکنسین های راه اندازی آن روادید ورود به کشور را دادند، بدون استفاده ماند.

دولت نظامی برمه، تحت فشارهای بین المللی، اجازه ورود کالاهای بیشتر و تعداد محدودی از کارکنان امداد رسانی را داده است. اما سازمان های امداد رسانی معتقدند که این میزان کافی نیست و به دلیل نرسیدن کمک های امدادی به نجات یافتگان، در مورد امکان وقوع یک "فاجعه ثانوی" هشدار دادند. سازمان ملل و صلیب سرخ بین المللی، هر دو، می گویند که تعداد کشته شدگان این سانحه می تواند بالغ بر 100,000 نفر باشد.

در پایان هفته، دولت برمه دیپلمات های خارجی، از جمله شاری ویلاروسا، معاون سفارت ایالات متحده در رانگون را به بازدید مناطق به شدت آسیب دیده بردند. پس از بازدید، وزارت امور خارجه گفت که این حادثه "مشخص کننده نیاز فوری برای دسترسی کامل و بدون محدودیت کارشناسان کمک های امداد رسانی به نواحی آسیب دیده برای ارزیابی مستقل و برقرای یک شبکه توزیع که قادر به پاسخگوئی به احتیاجات بیشمار برای کمک های بشردوستانه باشد، است."
دو هفته بعد از وقوع گردباد، برمه برای برخی از کارشناسان امداد رسانی و پشتیبانی سازمان ملل روادید صادر کرد. همچنین، برمه به 160 نفر از کارشناسان امداد رسانی از کشورهای بنگلادش، چین، هند و تایلند، مجوز ورود به برمه را خواهد داد. مشخص نیست که آیا هیچکدام از خارجی ها اجازه خواهند داشت از دلتای ایراوادی بازدید کنند یا خیر.

این وضعیت بیانگر نقشی است که سیاست می تواند در واکنش به بلایای طبیعی داشته باشد.

در نشستی به میزبانی دبیر کل سازمان ملل در نیویورک در 14 ماه مه و با شرکت برمه، همسایگان آن و اهداء کنندگان اصلی کمک های امداد رسانی، برمه تمایل خود را برای صدور روادید ورود بیشتری برای خارجی ها اعلام داشت.اما، کیاو تینت سوی، سفیر برمه در سازمان ملل پافشاری نمود که این بحران "نباید سیاسی شود."

بعضی از کارشناسان برخورد محتاطانه برمه برای پذیرش کمک را با انزوای دراز مدت بین المللی برمه مرتبط می دانند. آنها می گویند که ممکن است برمه پیشنهاد کمک های سازمان ملل و چندین کشور غربی را رد نماید زیرا این اهداء کنندگان کمک از جمله کشورهائی بوده اند که قبلاً و بارها نقض حقوق بشر به وسیله حاکمان نظامی برمه را محکوم کرده اند.

جان لوک موره، استاد دانشگاه و متخصص در امور برمه، در موسسه تحصیلات عالی مطالعات بین المللی و توسعه در ژنو به America.gov گفت که دولت برمه همواره در مورد دخالت خارجی "دچار توهم" است

وی افزود، حاکمان برمه فکر می کنند که خارجیان با توزیع کالاهای کمک رسانی خارجی توسط خودشان، می توانند ظاهر خود را پنهان سازند و خود را به عنوان کسی نشان دهند که به کمک مردم آمده است."

پايان متن

اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.