19 می 2008
تعطیلی روز یادبود، کشته شدگان جنگی آمریکا را گرامی می دارد
این تعطیلی در یک دهکده کوچک در واترلوی نیویورک ریشه گرفت
آغاز متن
نویسنده: مایکل جی فریدمن
عضو هیئت تحریریه
واشنگتن – تعطیلی روز یادبود که در آخرین دوشنبه ماه مه توسط آمریکایی ها جشن گرفته می شود، برای بسیاری نشانگر شروع غیر رسمی تابستان است. بسیاری از مردم در تعطیلات طولانی آخر هفته برای دیدار از دوستان و اقوام، سواحل و پارک های تفریحی سفر خواهند کرد. اما اکثریت برای یادآوری هدف واقعی این تعطیلی، یعنی ارج نهادن به کسانی که برای دفاع از کشور خود کشته شده اند، در نقاط خاصی توقف خواهند کرد.
تفریحات روز یادبود در سرتاسر ایالات متحده از مراسم بزرگ مختلف ورزشی گرفته تا جشن های مختص شهرهای کوچک متغیر است. مسابقه 500 موتور در ایندیاناپولیس ("ایندی")، که با حساب برخی معیارها بزرگترین رویداد ورزشی یک روزه است، حدوداً بیش از 320 میلیون تماشاگر در سرتاسر جهان را به خود جذب می کند.
در همین مدت در واترلوی نیویورک – مکانی که روز یادبود از آنجا آغاز شده است (دست کم بر اساس واترلو) – جشن ها شامل یک عملیات دسته جمعی رژه، نمایشگاه آثار دستی و هنری، جشن توت فرنگی، موسیقی، گشت های موزه جنگ های داخلی و یک نمایشگاه خودروهای قدیمی است. علاقمندان جنگ های داخلی در لباس ها و اونیفورم های آن زمان یک اردوگاه دو شبه را برقرار کرده و آماده نمایش های شلیک توپ جنگی هستند. آنهایی که با خوردن پیتزا بیش از حد سیر نشده اند، می توانند در یک مسابقه دوی 5 کیلومتری به رقابت بپردازند.
داستان واترلو و داستانی که به این تعطیلی مربوط است، عمیقاً در تاریخ کشور تنیده شده است.
طی جنگ های داخلی آمریکا از 1861 تا 1865، که جان بیش از 550,000 نفر را گرفت، بسیاری از شهروندان شروع به اهدای گل بر سر مقبره کشته شدگان جنگ کردند. تعدادی از شهرداری های مناطق شمالی این "روزهای زینت" را پس از پایان جنگ ادامه دادند، اما رویداد نهایی در سال 1866 در واترلو، در 450 کیلومتری شهر نیویورک رخ داد.
اولین برگزاری سالانه
در سال 1865، هنری سی. ولز، ساکن واترلو و داروگر شهر ایده اختصاص یک روز برای بزرگداشت کسانی که در جنگ کشته شده اند را ارائه کرد. وی از طرف یکی از مشتریانش، جان بی. موری، که به سمت ژنرالی ارتش متحد (شمال) رسیده بود و ژنرال ارشد جان ای. لوگان، دوست موری و یکی دیگر از بازنشستگان فرماندهی متحد مورد حمایت قرار گرفت. در سال 1866 واترلو اولین مراسم رسمی سالانه یک روزه در سرتاسر دهکده را به منظور محترم شمردن شهدای جنگ برگذار کرد و این مراسم به همین صورت برای 142 سال ادامه داشته است. در آخر هفته مربوط به روز یادبود جمعیت شهر به چندین برابر میزان معمول خود افزایش می یابد (5,118 نفر بر اساس تارنمای شهر).
لوگان، مؤسس ارتش بزرگ جمهوری، یک تشکیلات اتحادیه کهنه سربازان، در سال 1868 روز 30 مه را به "اهدای گل یا غیر از آن تزیین قبرهای کسانی که در دفاع از کشورشان طی آشوب متاخر کشته شده بودند و افرادی که حالا تقریباً در هر شهر، روستا و حیاط کلیسای دهکده ها به خاک سپرده شده بودند" اختصاص داد.
در بین مراسم آن روز رویدادی در آرامگاه ملی آرلینگتون در ویرجینیا، در طرف مقابل رودخانه پوتومک از واشنگتن بود، که طی آن پرزیدنت اولیسز اس. گراند به ریاست رسید. پس از سخنرانی ها و ادای احترامات، هزاران یتیم جنگی، کهنه سربازان و افراد دیگر قبرهای کشته شدگان جنگ های داخلی را تزیین کردند. تنها در آرامگاه آرلینگتون بیش از20,000 قبر از این دست وجود داشت.
با پایان قرن، تقریباً کلیه ایالات روز تزیین را تعطیل رسمی اعلام کردند. پس از جنگ جهانی اول، روز تزیین به منظور احترام به کشته شدگان در کلیه جنگ های ملی گسترش یافت و پس از جنگ جهانی دوم به نام روز یادبود معروف شد. (روز کهنه سربازان، که کلیه کهنه سربازان، اعم از زنده و فوت شده را محترم می شمرد، هر ساله روز 11 نوامبر جشن گرفته می شود.)
چندین شهر شمالی و جنوبی مدعی بنیانگذاری روز یادبود بودند، اما پرزیدنت لیندن بی. جانسون در سال 1966 واترلوی نیویورک را به عنوان زادگاه رسمی این مراسم اعلام کرد.
کنگره در سال 1971 روز یادبود را به عنوان تعطیلی فدرال پایه گذاری کرد و برگذاری آن را برای آخرین دوشنبه ماه مه تعیین کرد.
احترام به کشته شدگان کشور ما در جنگ
جشن یادبود اولیه واترلو بر محور تزیین قبرهای سربازان، پایین آوردن پرچم ها به صورت نیمه افراشته و سازماندهی مراسم رژه دسته جمعی کهنه سربازان بود. این مراسم در روز یادبود در شهرها و شهرک های سرتاسر کشور ادامه دارد. رییس جمهور یا معاون رییس جمهور ایالات متحده معمولاً در آرامگاه ملی آرلینگتون، که پرچم کوچک آمریکا بر روی هر یک از قبرها قرار داده شده است، حضور می یابد. اجرای رسمی در میادین نبرد جنگ های داخلی از جمله گیتزبورگ، پنسیلوانیا و شارپزبورگ (آنتیتام) مریلند، برگذار می شود.
ساعت 3 بعد از ظهر در یک لحظه یادبود ملی، آمریکایی ها را در نیایش و اندیشه در حالی که فدارکاری های انجام شده برای آنها را در نظر می گیرند، متحد می سازد.
بدین ترتیب، حتی در حالی که آمریکایی ها از آخر هفته طولانی خود لذت می برند و در انتظار تابستان هستند، می توان آنها را در حزن انگیزترین حالت شان نیز دید. برای قدردانی از کسانی که نهایت فداکاری را از خود نشان داده اند، تاج های گل اهدا خواهند شد، سپاس ها ادا شده و سرها به تعظیم در می آیند.
اطلاعات بیشتر درباره جشن های ایالات متحده، و مروری بر تعطیلات ایالات متحده در این پیوند در دسترس است.
به یک مقاله مربوط نیز مراجعه کنید.
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
