14 می 2008
برمه محدودیت های سنگینی بر پوشش خبری سانحه گردباد برقرار کرده است
گزارش های خبری می توانند شهروندان معمولی بیشتری را به حمایت از کوشش های امدادی ترغیب نماید
آغاز متن
نویسنده: استیون کافمن
عضو هیئت تحریریه
واشنگتن – رهبران نظامی برمه پس از وقوع گردباد 2 و 3 ماه مه، کمک های اهدائی بین المللی را پذیرفته اند، هرچند آنها به نحو محطاطانه ای به کنترل کلیه اخبار مربوط به گردباد در داخل کشور می پردازند و تمامی گزارشگران خارجی، علیرغم ابعاد سانحه و نگرانی های جهانی در مورد وقوع فاجعه انسانی، با محدودیت مواجه هستند.
روزنامه نگاران، با همان مشکلاتی که کارکنان حرفه ای امداد رسانی از آن رنج می برند، مواجه هستند. درخواست روادید این کارکنان برای ورود به کشور به منظور انتقال مواد غذائی، آب، دارو و سرپناه، که به شدت مورد نیاز است، همچنان توسط هیئت حاکمه نظامی متوقف مانده است.
رسانه های خبری نقشی مهم درمسائل پس از وقوع سوانح انسانی دارند. به عنوان مثال روزنامه جاکارتا پست اندونزی در بحثی در تاریخ 7 ماه مه، توضیح داد که چگونه دامنه وسیع سانحه سونامی در ماه دسامبر 2004، بر منطقه اقیانوس هند تاثیر گذارده است و این مطلب منجر به اهدای کمک های بی سابقه افراد در سراسر جهان به آسیب دیدگان این سانحه شد.
روزنامه نگاران خارجی از اولین افرادی بودند که وارد نواحی دور افتاده منطقه آچه در اندونزی شدند. در آنجا آنان با خرابی و هرج و مرج مواجه شدند—یک سوم مقامات اداری آچه در اثر سانحه سونامی کشته شده بودند – تعداد معدودی وسایل حمل و نقل و منابع زیربنائی قابل استفاده بود و کمکی از سوی مقامات اداری جاکارتا به این ناحیه نرسیده بود.
جاکارتا پست گزارش داد: "آنها مجبور بودند ابتکاری به خرج دهند. تعجب آور نبود، چند نفر از بهترین روزنامه نگاران از دل سانحه سونامی پدید آمدند و پیام های قدرتمندی به مردم سراسر جهان، برای درخواست کمک به هر طریق ممکن، ارسال کردند. دسترسی آزاد و بدون مانع در ارسال گزارش، مطمئناً به این امر کمک نمود.
باید ممنون پوشش خبری این سانحه بود، مردم معمولی به حرکت در آمدند و برای مشارکت در کوشش های امداد رسانی، به کیف های پول خود رجوع نمودند. این روزنامه در گزارش خود نوشت: "آنان از هر گروه و قشری بودند، از جمله محبوسین زندان هنگ کنگ و دانش آموزان آمریکائی که پول تو جیبی خود را به کودکان آچه هدیه کردند."
با در اختیار داشتن تجربه اندونزی، این مقاله نتیجه گیری کرد که برای برمه "به منظور تامین کلیه احتیاجات مورد نیاز، رژیم باید درهای کشور را بر روی روزنامه نگاران بین المللی باز گشاید."
آژانس فرانس پرس در 15 ماه مه، گزارش کرد که مقامات برمه موانع سختی در مسیر دستیابی به نواحی آسیب دیده برقرار کرده اند، حتی شهروندان برمه ای نیز، در صورتی که اسم و آدرس دقیق افرادی را که می خواهند ملاقات کنند، اعلام نکنند، اجازه دسترسی به این مناطق را ندارند.
آژانس فرانس پرس گزارش داد که خبرگزاری رسمی دولتی کنترل سختی بر اطلاعات ارائه شده به شهروندان برمه ای اعمال می کند.
این مقاله می افزاید: "برای روزها، تلویزیون دولتی تصویر وحشتناک و مایوس کننده خرابی های دلتای ایراوادی جنوبی را نشان نداد، و در عوض اخباری در مورد صف های طویل از افرادی حق شناس، که ژنرال ها به آنها آب و غذا می دادند، پخش نمود."
هیئت حاکمه نظامی به گزارشگران برمه ای اجازه بازدید از مناطق آسیب دیده را داده است، اما محدودیت های سختی برای آنچه که می توانند گزارش کنند، برقرار نموده است.
پافشاری روزنامه نگاران علیرغم سانسور و فشارها
روزنامه هندی نیو دلی میزیما در 12 ماه مه گزارش داد که پوشش خبری سانحه گردباد خیلی کلی صورت گرفته است و روزنامه نگاران توسط مقامات از نزدیک تحت نظر قرار دارند و برای انجام مصاحبه با بازماندگان سانحه و یا عکس گرفتن با مشکل مواجه اند. روزنامه نگاران تنها مجاز به ذکر آماری از کشته شدگان هستند که توسط رسانه رسمی دولتی انتشار یافته است، و بر اساس این آمار، تا کنون، تعداد کشته شدگان 38,500 نفر و تعداد مفقودین برابر 27,838 نفر بوده است. سازمان های بین المللی بر آورد می کنند که تعداد کشته شدگان نزدیک به 100,000 نفر است و میلیون ها نفر نیازمند کمک هستند.
یکی از روزنامه نگاران برمه ای، به شرط ناشناس ماندن، به روزنامه میزیما گفت: "ما نمی توانیم در مورد ناکافی بودن میزان کمک ها برای قربانیان گردباد در منطقه دلتا سخنی بگوئیم و ما اجازه نداریم عکس هائی با نمای درشت از اجساد کشته شدگان در روزنامه خود چاپ کنیم."
خبرنگار دیگری گفت: "اگر شما دوربینی با خود حمل کنید، برخی از مقامات به نزد شما می آیند و از شما سئوالاتی می کنند، و ما تنها می توانیم وقتی آنها رفتند عکس برداری کنیم."
اما، بنا بر گزارشات آژانس فرانس پرس، بعضی از خبرنگاران خارجی به صورت پنهانی و در شرایط تقریباً غیر ممکن کار می کنند و حرف خود را در مورد صحنه هائی "از بدبختی تقریباً غیر قابل تصور و ناامید کننده،" به گوش شنوندگان در خارج از برمه می رسانند.
این گزارش می گوید: "تعداد نامعلومی از اجساد در اراضی تقریباً شوره زار مردابی در حال پوسیدن رها شده اند، و هزاران نفر مردم گرسنه در خیابان ها در حال گدائی هستند، و اکثر برنج ها در انبارها در حال جوانه زدن و خراب شدن می باشند."
پل داناهار، خبرنگار بی بی سی، گزارش ویژه ای در 14 ماه مه انتشار داد و درآن به تفضیل شرح داد که چگونه او پس از گزارش این سانحه " به مهمترین فرد تحت تعغیب در برمه" تبدیل گشت.
داناهار گفت: "تعدادی دیگر از خبرنگاران بودند که به صورت پنهانی، به عنوان توریست وارد برمه شده بودند، و به طور ناشناس فعالیت می کردند. من کاری کرده بودم که خبرنگاران خارجی به طور معمول در برمه انجام نمی دهند. من نام و تصویر خود را در تلویزیون نشان دادم در حالیکه هنوز در برمه حضور داشتم."
داناهار به تفضیل کوشش های خود را برای فرار از دست ماموران اطلاعات نظامی برمه و در نهایت چگونگی اخراج خود را از برمه بیان نمود.
برای مطالعه مقاله پل داناهار به این پیوند مراجعه کنید.
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
