24 مارچ 2008
هدف از سیستم نمایندگی، دادن قدرت معرفی نامزد به مردم است
مقررات انتخاب نمایندگان در میان احزاب سیاسی ایالت ها متفاوت است
آغاز متن
نویسنده: میشل آستین
عضو هیئت تحریریه
واشنگتن – رأی دهندگان ایالات متحده می توانند در انتخابات اولیه یا انجمن حزبی به یك نامزد ریاست جمهوری رأی بدهند، اما نامزدهای حزب خود را به صورت مستقیم انتخاب نمی كنند. این قدرت به نمایندگان حزبی تعیین شده داده می شود كه در كنگره های ملی كه در تابستان پیش از انتخابات عمومی برگزار می شوند، رأی می دهند.
نظام تعیین نمایندگان جهت انتخاب نامزدهای حزبی، پیچیده است و در طول چند دهه اصلاح شده تا انصاف و عدالت را تضمین کند.
مایكل بارون، نویسنده ارشد "اخبار ایالات متحده و گزارش جهانی"، در ماه فوریه در مركز مطبوعات خارجی در واشنگتن، به روزنامه نگاران گفت: "هر كشور دموكراتیك، هر كشور دارای حكومت نمایندگی، در زمینه انتخاب كردن رهبر خود با مشكل مواجه است. هیچكس راه كاملا مطلوبی را برای انجام این كار، طراحی نكرده است."
تاریخ انتخابات اولیه
اولین كنگره های ملی ایالات متحده در دهه 1830 برگزار شدند اما آمریكایی متوسط، تأثیری روی آنها نداشت. نمایندگان وجود داشتند اما معمولا رؤسای سیاسی و معاملات انجام شده پشت درهای بسته، نفوذ زیادی روی تعیین نامزدها داشتند.
فرماندار رابرت لافولت، كه پس از آنكه او و نمایندگان دیگر ایالت ویسكانسین نتوانستند در كنگره جمهوریخواه سال 1904 شركت كنند، از این نظام عصبانی شده بود، نهاد قانونگزاری ایالت خود را قانع ساخت تا لایحه ای را تصویب كند كه به رأی دهندگان، و نه به رهبران حزبی، اجازه می داد تا نمایندگان كنگره حزبی را انتخاب كنند.
در سال 1910، ایالت اورگون اولین ایالتی شد كه از نمایندگان خود خواست تا به نامزدی رأی دهند كه در انتخابات اولیه ایالت، پیروز شود. تا سال 1916، 26 ایالت، انتخابات اولیه برگزار كردند.
در طول چند سال پس از آن، در حالی كه نظام انتخابات اولیه تنها تأثیر محدودی داشت و رؤسای حزبی، قدرت زیادی را در اختیار داشتند، بسیاری از آمریكایی ها نسبت به رأی دادن در انتخابات اولیه بی علاقه شدند و غالبا نسبت به این رقابت های ایالتی بی اعتنایی كردند. تا سال 1935، هشت ایالت، انتخابات اولیه را ملغی كردند.
تا حدی از طریق تلویزیون، یعنی وسیله ای كه به نامزدهای نسبتا ناشناس این امكان را می داد تا با دستیابی به پیروزی هایی در انتخابات اولیه، شهرت و نفوذی به دست آورند، محبوبیت انتخابات اولیه مجددا پدیدار شد. پیروزی سناتور ایالت تنسی، استس كفاور، بر رییس جمهور هری ترومن در انتخابات اولیه ایالت نیوهمپشر در سال 1952 باعث گردید كه ترومن اعلام كند كه در پی انتخاب مجدد نخواهد بود. كفاور، علیرغم پیروزی در 12 تا از 15 انتخابات اولیه، به نامزدی دست نیافت.
دموكرات ها در سال 1968 معاون رییس جمهور هیوبرت هامفری را كه در هیچ انتخابات اولیه ای برنده نشده بود، به عنوان نامزد ریاست جمهوری خود برگزیدند. این حركت باعث خشم بسیاری از دموكرات ها شد.
در پی این قضیه، دموكرات ها كمیسیونی را برای بازنگری فرایند تعیین نامزد تشكیل دادند. ماحاصل كار، نظام جدیدی بود كه توسط هر دو حزب دموكرات و جمهوریخواه اجرا شده و با این هدف طراحی شده بود كه قدرت بیشتری را در دستان مردم قرار دهد. این نظام، ایالت ها را تشویق می كرد كه نمایندگان خود را موظف نمایند تا به نامزدهای مورد علاقه شهروندان ایالت مربوطه رأی دهند. در نتیجه، شمار ایالت های برگزار كننده رقابت های اولیه، و شمار آمریكایی هایی كه در آنها رأی می دادند افزایش یافت.
سیستم نمایندگی امروز
بارون گفت كه هر حزبی، نمایندگی را به صورت متفاوتی اعطا می كند زیرا احزاب "دو برداشت متفاوت از انصاف" دارند.
بارون توضیح داد كه دموكرات ها نمایندگی ها را به صورت تناسبی اعطا می كنند تا "اگر شما 60 درصد آراء ایالت را به دست آوردید، 60 درصد نمایندگی ها را نیز كسب كنید." اما بارون گفت كه مسئله به این سادگی نیست چون یك نامزد باید دست كم 15 درصد آراء را كسب كند تا نمایندگی ها به وی اعطا شوند.
نظام جمهوریخواهان این امكان را به احزاب ایالتی می دهد كه همه نمایندگی های خود را به نامزدی اعطا كنند كه بیشترین تعداد آراء را به دست آورد. این نظام به نامزد دوم اجازه می دهد تا از طریق پیروزی در یك ایالت دارای تعداد زیاد نمایندگی، به این حد نصاب دست یابد. همچنین امكان دستیابی سریع تر به یك نامزد حزبی از طریق این نظام، در مقایسه با یك نظام مبتنی بر اعطای تناسبی، بیشتر است.
نماینده ها – یعنی افرادی كه به كنگره های ملی می روند و آراء تعهد شده خود را می دهند – به روش های گوناگونی مبتنی بر رهنمودهای تدوین شده توسط احزاب ایالتی، انتخاب می شوند.
نماینده های آینده معمولا باید مداركی را كه بیانگر علاقه آنها به اندازه نامزدها برای قرار داده شدن در معرض آراء، ارائه كنند. سپس فهرست نماینده های احتمالی به روش های گوناگونی، خلاصه تر می شود:
- یك كنگره ایالتی می تواند نمایندگانی را از میان جمعی از كسانی كه در كنگره های محلی انتخاب شده اند، انتخاب كند. كنگره های محلی گاهی اوقات پیش از انتخابات اولیه یا انجمن حزبی محلی برگزار می شوند.
- نمایندگان پس از انتخابات اولیه و در زمانی انتخاب می شوند كه كه شمار نمایندگان مورد نیاز جهت نمایندگی كردن هر نامزد، روشن شده باشد. به عنوان مثال، كنگره دموكراتیك "هشتمین منطقه پارلمانی ایالت ویرجینیا" چهار نماینده باراك اوباما، سه نماینده هیلاری كلینتون و جایگزین ها را با شمار تقریبا مساوی از نمایندگان مرد و زن انتخاب خواهد كرد.
- نمایندگان در انتخابات اولیه انتخاب می شوند. به عنوان مثال، اگر در بخش مونتگومری ایالت مریلند، رأی دهنده ای بخواهد در انتخابات اولیه حزب دموكرات به هیلاری كلینتون رأی دهد، او نه تنها به كلینتون رأی خواهد داد بلكه مشخصا به ننسی ام. فلورین، یا مری بورگرز، یا شو-پینگ چانگ، نمایندگانی كه متعهد شده اند كه به كلینتون رأی دهند رأی خواهد داد.
نمایندگان غیرمتعهد در هردو كنگره ملی مورد استفاده قرار می گیرند. این نمایندگان كه معمولا رهبران حزبی هستند می توانند به دلخواه خود رأی بدهند. دموكرات ها تعداد بسیار بیشتری از این نمایندگان را، كه نمایندگان بزرگ نامیده می شوند، دارند. این نمایندگان می توانند روی تعیین نامزد در یك رقابت تنگاتنگ اثر بگذارند.
بارون گفت كه نقش نمایندگان بزرگ غالبا مورد اختلاف است. بعضی از آمریكایی ها به اختیارات نمایندگان بزرگ در زمینه نامزد كردن كاندیدایی كه بیشترین میزان آراء را در انتخابات اولیه و انجمن های حزبی محلی كسب نكرده است، اعتراض دارند. اما بارون گفت كه نمایندگان بزرگ شخصا با نامزدها آشنایی دارند و "در مقایسه با عامه مردم رأی دهنده، شناسایی عمیق تری نسبت به آنها دارند. بنابراین ما خواهان استفاده از مشورت آنها هستیم."
به یک مقاله مربوط مراجعه کنید.
http://www.america.gov/st/elections08-english/2008/February/20080204190330hmnietsua0.9187281.html
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
