18 مارچ 2008
مقررات به روز شده، چارچوب جدیدی برای امنیت بهداشتی فراهم می کنند
روش های نوین نظارت بر امراض و واكنش در مقابل آنها، به این اصلاحات شكل داده اند
آغاز متن
نویسنده: شریل پلرین
عضو هیئت تحریریه
آتلانتا – یك مورد انسانی آنفولانزای مرغی شدیدا بیماری زای H5N1، كه توسط وزارت بهداشت و جمعیت مصر در 11 مارس اعلام شده و از جانب سازمان بهداشت جهانی تأیید گردید، شمار كل این گونه موارد را در سرتاسر دنیا از سال 2003 تا كنون به 372 می رساند كه 235 مورد از آن به فوت منجر شده اند.
سامانه ها و فرایندهای پیگیری به سازمان بهداشت جهانی این امكان را می دهد تا وضعیت را تحت مراقبت قرار داده و سریعا نسبت به صدور چنین هشدارهایی در مورد بیماری های مسری اقدام كند و در مقابل شیوع امراضی كه می تواند روی كشورهای دیگر تأثیر گذارد واكنش نشان دهد. بسیاری از این سامانه ها و فرایندها از مقررات بهداشتی بین المللی (IHR)(1) كه در سال 2005 اصلاح شده و در ژوئن سال 2007 به مرحله اجرا گذاشته شدند، ناشی شده اند.
این اصلاحات، مقررات مصوب سال 1969 را، كه از كشورها می خواست تا موارد وبا، طاعون، و تب زرد را به طور داوطلبانه گزارش كنند، به روز نمودند. طبق ویرایش سال 1969، اگر اساسا كشورها این بیماری ها را گزارش می كردند، سازمان بهداشت جهانی آن اطلاعات را هفته ای یك بار در یك لیست سوابق بیماری های مسری منتشر می كرد. اقدامات مربوط به مبارزه با این بیماری ها در این مقررات مشخص شده بودند و تنها كشورهای عضو اجازه داشتند تا شیوع بیماری را گزارش كنند.
دكتر دیوید هیمن، معاون مدیركل سازمان بهداشت جهانی در امنیت بهداشتی، در 16 مارس به شركت كنندگان در همایش بین المللی سال 2008 بیماری های مسری در حال ظهور در آتلانتا گفت كه در سال 2007، این مقررات "از مجموعه ای از رهنمودها كه از ما می خواست تا این بیماری ها را گزارش كنیم، به گزارش كردن همه موارد مربوط به بهداشت عمومی تبدیل شد."
او اضافه كرد: "آنها از یك سیستم غیر فعال كه در آن، اطلاعات در یك بولتن هفتگی چاپ می شد به سیستمی فعال كه از مراقبت و مداركی استفاده می كند كه ظرف 24 ساعت روی دفتر یك نماینده كشور عضو در سازمان بهداشت جهانی در هر كشور جهان می آید، تبدیل شدند."
هیمن گفت كه همه 193 عضو سازمان بهداشت جهانی امضا كننده این عهدنامه هستند كه "اگر به درستی مورد استفاده قرار بگیرد، چارچوبی برای ما فراهم خواهد آورد كه خواهیم توانست با یكدیگر برای تضمین امنیت بهداشت عمومی جهان كار كنیم."
سارس در حال ظهور
سازمان بهداشت جهانی در سال 1996 تشخیص داد كه این مقررات نیازمند به روز رسانی هستند. هیمن گفت كه " آرزوی ما جهانی هشیار بوده تا بتواند تهدید های بیماری مسری بین المللی را تشخیص دهد و ظرف 24 ساعت با استفاده از پیشرفته ترین وسایل ارتباطاتی و همكاری بین المللی، در مقابل آن واكنش نشان دهد."
فرایند اصلاح با مجموعه ای از روش های نوین برای تحت نظر گرفتن و واكنش نشان دادن در مقابل بیماری، آغاز شد. كانادا در سال 1998 شبكه اطلاعاتی بهداشت عمومی جهانی (GPHIN)(2) را تأسیس نمود كه یك سامانه هشداردهنده مبتنی بر اینترنت است كه گزارش های دارای اهمیت از نظر بهداشت عمومی را به هفت زبان، از طریق تحت نظر گرفتن منابع رسانه ای جهانی مانند خطوط خدمات خبری و تارنماهای اینترنتی، جمع آوری می كند.
سازمان بهداشت جهانی در سال 2000 شبكه هشدار دهنده و واكنش شیوع جهانی(GOARN) (3) را تأسیس نمود كه یك همكاری فنی است كه اكنون دارای 120 مؤسسه و شبكه می باشد كه مجموعه ای از منابع را برای شناسایی، تأیید، و واكنش نشان دادن در مقابل شیوع های دارای اهمیت بین المللی، تشكیل می دهند.
هایمن گفت كه GPHIN و GOARN به سازمان بهداشت جهانی در تشخیص این كه چگونه می توان این مقررات را به بهترین وجه اصلاح نمود، كمك كردند.
سپس در فوریه 2003، یك مورد مسری در حال ظهور، كه اكنون در استان گوانگدانگ چین به عنوان سندروم تنفسی حاد شدید (سارس)(4) شناخته می شود، به شیوعی تبدیل شد كه 27 كشور را تحت تأثیر قرار داد. از نوامبر 2002 تا ژوئیه 2003، این شیوع به 8,096 نفر سرایت نموده و 774 نفر را كشت.
هایمن گفت: " سارس اولین شیوع جهانی بود كه می توان به صورت روزانه و با سیاست های متغیر، راهبردهای متغیر در صورت لزوم، مبتنی بر مدارك فوری دریافت شده از GPHIN و GOARN با آن مقابله نمود."
سه ماه بعد، زمانی كه مجمع بهداشت جهانی(5) سازمان بهداشت جهانی برگزار شد تا اصلاحات مقررات بهداشتی بین المللی را مورد بررسی قرار دهد، شیوع سارس، نمایندگان كشورهای عضو را قانع نمود تا قطعنامه اختیاردهنده را تصویب كرده و به سازمان بهداشت جهانی اجازه دهند تا اطلاعات گزارش بیماری را از هر منبعی، نه تنها از كشورهای عضو، بپذیرد.
هشیاری و آمادگی
سازمان بهداشت جهانی در زمان شیوع سارس در پنج سال پیش، راهی برای تماس گرفتن با 293 كشور عضو خود نداشت، لذا یك بیانیه مطبوعاتی منتشر كرد كه به اظهار هیمن "هر وزیر بهداشت و هر مؤسسه ای را در جهان غافلگیر كرد چون ما نمی توانستیم آنها را پیش از انتشار این بیانیه، مطلع نماییم."
سازمان بهداشت جهانی در فوریه 2008 توانست وزرای بهداشت همه كشور های عضو را به سرعت در مورد شیوع تب زردی كه در پاراگوئه رخ داده بود باخبر كند.
هیمن گفت: "تنها با فشردن یك آیكان روی صفحه رایانه در 22 فوریه، همگی در جهان با خبر شدند. یكصد و نود و سه كشور عضو از طریق یك رابط تنظیم بهداشت بین المللی(6) با سازمان بهداشت جهانی دارای ارتباط الكترونیك هستند. طبق این عهدنامه، داشتن این رابط برای همه كشورها الزامی است."
مقررات اصلاح شده در برگیرنده آبله، فلج اطفال، سارس و انواع جدید آنفولانزای انسانی هستند كه كشورهای عضو بایستی آنها را فورا به سازمان بهداشت جهانی گزارش كنند.
به یک مقاله مربوط مراجعه کنید.
http://www.america.gov/st/washfile-english/2007/June/20070614125613lcnirellep0.6933252.html
هیمن گفت: "ما در مورد آنفولانزا، مانند بسیاری از بیماری های دیگر، پیشرفتی بیش از آن چه در شیوع سال 1918 داشتیم كسب نكرده ایم، به استثنای اینكه ما اكنون مقررات بهداشت بین المللی را داریم كه خواهان اقدام دستجمعی برای امنیت بهداشتی عمومی جهانی ما هستند. ما باید كاری كنیم كه این مقررات مؤثر باشند.
اطلاعات بیشتر در مورد "مقررات بهداشت بین المللی" و GOARN در تارنمای سازمان بهداشت جهانی قابل دسترسی است.
http://www.searo.who.int/en/section10/section369_9695.htm
http://www.who.int/csr/outbreaknetwork/en/
اطلاعات بیشتر در مورد
GPHIN در تارنمای خدمات بهداشت عمومی كانادا قابل دسترسی است:
1. International Health Regulations
2. Global Public Health Intelligence Network
3. Global Outbreak Alert and Response Network
4. Severe Acute Respiratory Syndrome
5. World Health Assembly
6. International Health Regulation focal point
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
