12 مارچ 2008
بازرگانی، سرمایه گذاران، و محیط زیست
آغاز متن
متیو پتسکی و الیزابت لوی
سرمایه گذاری سبز، یا سرمایه گذاری با در نظر گرفتن محیط زیست، شیوه ای در حال رشد و تکامل است که پیشینه غنی دارد. این مسئله تا آن حد رشد کرده است که اکنون ارزیابی شرح حال زیست محیطی یک شرکت را در بر می گیرد. سرمایه گذاران زیادی از سرمایه های خود برای ترویج یک دستورکار سبز استفاده می کنند.
متیو پتسکی شریک و مدیر مجموعه سهام، و الیزابت لوی تحلیلگر ارشد محیط زیست در شرکت مدیریت وینسلو است؛ شرکتی که در امور سرمایه گذاری سبز تخصص دارد.
سرمایه گذاران نقش مهمی را در پیشبرد فعالیتهای محیط زیستی شرکتهایی که در آنها سرمایه گذاری می کنند، ایفا می کنند. سرمایه گذاری سبز، یا سرمایه گذاری با در نظر گرفتن محیط زیست، یک شیوه رو به رشد و تکامل است که پیشینه غنی دارد. سرمایه گذاری زیست محیطی، که دیگر منظور از آن اجتناب از شرکتهایی که سابقه به خطر انداختن محیط زیست را دارند نیست، تا حدی رشد کرده که اکنون شامل شرح حال زیست محیطی یک شرکت در زمینه کمک به تحقیقات در موضوعاتی است که پیش بینی رشد در آینده؛ تجزیه و تحلیل تمهیدات شرکت برای مقرراتی که در آینده وضع می شوند؛ و ارزیابی آمادگی شرکت در مقابل ریسک را در بر می گیرد. و بسیاری از سرمایه گذاران سبز هیچ درنگ و تردیدی از بابت استفاده از سرمایه هایشان برای ترویج یک دستورکار سبز به خود راه نمی دهند.
توجه متمرکز بر ریسک
در زمان اولین موج سرمایه گذاری محیط زیستی در دهه 1980 و اوائل دهه 1990، مسئله ای که برای سرمایه گذاران محیط زیست در درجه اول اهمیت داشت، ارزیابی فعالیتهای محیط زیستی از نقطه نظر ریسک بود. زیان های بسیار هنگفت از دعاوی حقوقی مربوط به پنبه نسوز -- که بنا بر گزارش نشریه اکونومیست در سال 2005، برآورد می شود بیش از 250 میلیارد دلار در آمریکا به تنهایی بوده است -- برخی از سرمایه گذاران را برانگیخت تا بدهی های محیط زیستی را در تجزیه و تحلیل های مالی، از قبیل مسئولیت و پیش بینی های لازم برای جبران خسارت وارده به مکانهای آلوده شده توسط ضایعات خطرناک که دولت فدرال آنها را مکانهای "بسیار هزینه بر" می پندارد، به حساب آورند. سرمایه گذاران شروع کردند تا اطلاعات دیگرمحیط زیستی را در نظرات خود بگنجانند -- اطلاعاتی از قبیل انتشار و استفاده از مواد شیمیایی سمی و خطرناک. سازمانهای تحقیقاتی مانند KLD و مرکز تحقیقاتی مسئولیت سرمایه گذار (1) (که اکنون بخشی از گروه ریسک متریکس است) اطلاعات مربوط به مطابقت و تخلف از مقررات زیست محیطی، انتشار مواد شیمیایی سمی، و برنامه های مدیریت محیط زیست را برای سرمایه گذاران تهیه کردند.
امروزه، سرمایه گذاران محیط زیست نه تنها ریسک های مربوط به فعالیت ها و انتشارات گذشته، بلکه خطرات محیط زیستی آینده، به ویژه ریسک های مربوط به تغییر آب و هوا، را در نظر می گیرند. برای بسیاری از سرمایه گذاران محیط زیست، همچون متخصصین محیط زیست، تغییر آب و هوا تبدیل به یک نگرانی غالب شده است که ریسک های دیگر، از قبیل کمبود و استفاده از آب شیرین، تخریب زیستگاه حیوانات، و آلودگی هوا را در بر می گیرد.
برای شرکت هایی که سرمایه گذاران برای سرمایه گذاری مورد بررسی قرار می دهند، تغییر آب و هوا نمایانگر مجموعه ای از چالشهایی است که باید هم در زمینه امور بازرگانی جاری و هم در برنامه ریزی های آینده در نظر گرفته شود. برای مثال، به گفته سازمان مشاوره مدیریت ریسک های اقلیمی، به نام "استورم اکسچنج" (2)، دو درجه افزایش در میانگین دما در طول پاییز می تواند منجر به این شود که فروش در فروشگاه های گروهی به میزان 1 درصد تنزل یابد -- این یکی از ملاک های مهمی است که تحلیلگران مالی از آن برای تشخیص فروش فروشگاه ها استفاده می کنند. بنا بر گزارش شورای بین المللی مراکزخرید، در سپتامبر 2007، میانگین دمای هوا دو درجه بیشتر از معمول بود، و در اکتبر 2007 میزان رشد فروش فروشگاه های بزرگ به پایین ترین حد خود در طول 12 سال قبل رسید.
نگرانی های محیط زیستی و آب و هوایی همچنین بر طرزفکر سرمایه گذاران در سهام شرکت های خصوصی که شرکت ها را خرید و فروش می کنند، اثر گذاشت. در ژانویه 2007، یک شرکت برق در تگزاس، به نام TXU، توسط گلدمن ساکس و دو شرکت سرمایه گذاری خصوصی گروه تگزاس پاسیفیک و کوهلبرگ کراویس و رابرتز خریداری شد. مسئله قابل توجه این بود که خریداران اعلام کردند با گروهای معروف محیط زیست به نام های "دفاع زیست محیطی" و "شورای دفاع از منابع طبیعی" مشورت کرده بودند، و موافقت کرده اند که طرح بحث برانگیز احداث 11 نیروگاه ذغال سنگی جدید را با طرح قابل قبول تری برای احداث سه نیروگاه جدید را به عنوان بخشی از قرارداد خرید تعویض کنند. با در نظر گرفتن این امر که احداث نیروگاه ذغال سنگی جدید توسط ایالتهای کانزاس، اوکلاهوما، فلوریدا و واشنگتن تا پایان سال 2007 توسط دولت رد شده است، به نظر می رسد که توافق سرمایه گذاران TXU تقریبا نوعی پیشگویی و با علم به آینده بوده است.
فرصت های جدید
ولی به جای در نظر گرفتن فقط اطلاعات محیط زیستی برای کمک به تجزیه و تحلیل ریسک ها، موج جدید سرمایه گذاران محیط زیست به حفاظتهای محیط زیستی به عنوان یک فرصت می نگرند، و در بخش هایی از بازار سرمایه گذاری می کنند که تا همین چند سال قبل تقریبا وجود نداشت. به عنوان نمونه، بنا بر گزارش شرکت تحقیقاتی تامین منابع مالی انرژی جدید (3)، مجموع سرمایه گذاری مستقیم در شرکت های مرتبط با انرژی های جایگزین که به طور عمومی معامله می شوند، مانند از طریق مناقصه های عمومی اولیه (IPO) (4) یا مناقصه های عمومی ثانویه، کمتر از یک میلیارد دلار در سرتاسر جهان در سال 2004 بود. در سال 2007، این مبلغ، با رشد بسیار شدید، به تقریبا 25 میلیارد دلار افزایش یافت. فقط در سال 2007، جاری شدن سرمایه گذاری های مستقیم به سوی اینگونه شرکت ها، امکان گسترش کارخانه های سلول های خورشیدی را فراهم آورد. محیط زیست چند پیامد جالب توجه برای سرمایه گذاران محیط زیست در بر داشته است. اولین آنها این است که اکنون سرمایه گذاران محیط زیست می توانند در تعداد بسیار زیاد شرکت های جدیدی که به وجود آمده اند سرمایه گذاری کنند. بنا بر گزارش تامین منابع مالی انرژی جدید، بین سال های 1992 و 2002، تعداد 30 مناقصه IPO برای شرکت های مرتبط با انرژی جایگزین انجام شد که بالغ بر 2 میلیارد دلار بود، در سال 2004-2003، 29 مناقصه (IPO) بالغ بر 7 میلیارد دلار انجام شد؛ در سال 2006-2005، 92 مناقصه (IPO) بالغ بر 13 میلیارد دلار انجام شد؛ و فقط در سال 2007، 61 مناقصه IPO بالغ بر 17 میلیارد دلار انجام شد.
همانطور که فضای سرمایه گذاری در شرکت هایی که به دنبال راه حل های محیط زیستی هستند به شدت افزایش یافته است، تعداد سرمایه گذارانی که در آنها سرمایه گذاری می کنند نیز به شدت رشد کرده است. صندوق های سرمایه گذاری گوناگونی اکنون در انرژی های جایگزین سرمایه گذاری می کنند، از جمله صندوق های معامله سهام (ETF) (5) که در شاخص های انرژی جایگزین سرمایه گذاری می کند، صندوق های سرمایه گذاری مشترک (6) با مدیریت فعال، و تعداد بیشماری از صندوق های سرمایه گذاری در شرکت های خصوصی (7)، که بسیاری از آنها در دو سال گذشته راه اندازی شدند.
مسئله حتی جالب توجه تر این است که اکنون امکان این برای سرمایه گذاران وجود دارد تا از طریق سرمایه گذاری در این فن آوری های جدید سود عایدشان شود -- امری که در گذشته همیشه صحت نداشته است. برای مثال، از سال 1996 صندوق جایگزین های جدید (8) بر سرمایه گذاری در انرژی جایگزین متمرکز بوده است -- بسیار طولانی تر از دیگر شاخص های انرژی جایگزین که به طور گسترده ای دنبال می شوند. بین سال های 1996 تا 2004، عملکرد این صندوق در اصل بی رونق بود؛ بین سال های 2005 تا 2007، سهام این صندوق تقریبا از لحاظ ارزش دو برابر شد. بسیاری از شاخص ها و صندوق های دیگر که در انرژی جایگزین سرمایه گذاری می کنند عملکرد قوی مشابهی از سال 2005 از خود نشان داده اند.
استفاده از قدرتشان
بسیاری از سرمایه گذاران محیط زیست در ابراز طرزفکر و دیدگاه خود به شرکتهایی که در آنها سرمایه گذاری می کنند، درنگ نمی کنند. ابزار اصلی که تمام سرمایه گذاران برای تحلیل و بررسی سرمایه گذاری های بالقوه شان از آن استفاده می کنند، افشاء صریح اطلاعات توسط شرکت ها است. در حالیکه نهادهای نظارتی ملی و بین المللی به دقت بر افشاء اطلاعات مالی نظارت می کنند، افشا اطلاعات محیط زیستی هنوز هم به مقدار زیادی داوطلبانه است.
اغلب اوقات، گروه هایی از سرمایه گذاران که طرز تفکر یکسان دارند در جستجوی خود برای اینگونه اطلاعات به یکدیگر می پیوندند. به عنوان نمونه، پروژه افشا کربن (9)، متشکل از گروهی از سرمایه گذاران که سرمایه ای بالغ بر 41 تریلیون دلار را مدیریت می کنند، هر سال از رهبران شرکت های جهانی می خواهد تا انتشار گازهای گلخانه ای را در قالبی استاندارد و قیاس پذیر ارائه کنند. و در ایالات متحده، شبکه تحلیلگران تحقیقات سرمایه گذاری اجتماعی (10)، اعلامیه ای به نمایندگی از شرکت هایی که مدیریت 435 میلیارد دلار را در دست دارند -- از جمله شرکت مدیریت وینسلو -- منتشر کرده و از شرکت های بزرگ درخواست کرده است تا اطلاعات پایدارپذیری محیط زیستی و اجتماعی را طبق مجموعه استانداردهای قید شده در دستورالعمل های گزارش کردن در طرح گزارش کردن جهانی (11) منتشر کنند. طرح گزارش کردن جهانی سازمانی است که شناخته شده ترین چارچوب گزارش کردن جهانی را تهیه کرده است.
سرمایه گذاران، علاوه بر درخواست از شرکت ها برای انجام اقدامات، می توانند به آنها نیز بگویند که چه اقداماتی را انجام دهند. آنها این کار را از طریق صورت جلسه کردن راه حل های جانشین برای رای گیری درباره آنها در جلسه های سالانه شرکت انجام می دهند. با اینکه نتایج رای گیری درباره راه حل های جانشین الزام آور نیست، بدین معنی که مدیریت شرکت می تواند آنها را نادیده بگیرد، آرا زیاد می تواند پیام قوی و محکمی به مدیریت بفرستد. تا ژانویه 2008، مرکز بین-مذهبی در مسئولیت شرکت ها (12) اطلاعات مربوط به قطعنامه های صورت جلسه شده برای طرح در جلسه سالانه 2008 بیش از 60 شرکتی را که در بازار بورس آمریکا معامله می کنند، جمع آوری کرده است. رایج ترین درخواست در این قطعنامه ها تهیه گزارش پایدارپذیری، کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، و استفاده از فرآورده های چوبی و کاغذی که مطابق با استانداردهای پایدارپذیری کاشت و برداشت شده اند، بود.
تقاضا برای سرمایه گذاری سبز
روزهایی که فقط دانشجویان و فعالان نگران مسائل زیست محیطی بودند، سپری شده است. شنیدن واژه هایی مانند "کاهش انتشار" یا "پیشگیری از آلودگی" در کمیسیون های سرمایه گذاری یا هیات مدیره های شرکت هایی که در آنها سرمایه گذاری می کنند، دیگر غیرعادی نیست.
اکنون حتی سرمایه گذاران عادی، تحت هدایت سرمایه گذارانی که رسالت محیط زیست دارند، کم کم متوجه ارزش اطلاعات و حفاظت های زیست محیطی می شوند. برای مثال، در جلسه سالانه ExxonMobil در سال 2007، یک قطعنامه برای راه حل های جانشین که توسط سهامداران حمایت می شد و خواستار هدف های مشخص کاهش گازهای گلخانه ای بود، بیش از 30 درصد آرا را به دست آورد، که نمایانگر مجموعه گسترده ای از سرمایه گذارانی است که اکنون نگران این مسئله هستند.
در حالیکه دولت های جهان مذاکرات مربوط به معاهده آب و هوا برای سال 2012 و فراتر از آن را آغاز کرده اند، ضرورت و تقاضا برای هم مسئولیت و هم حفاظت های زیست محیطی به وسیله شرکت ها کماکان رشد خواهد کرد، و توجه سرمایه گذاران نیز فقط افزایش خواهد یافت.
نقطه نظرهای ابراز شده در این مقاله لزوما منعکس کننده دیدگاه ها و سیاستهای دولت ایالات متحده آمریکا نیست.
1. Investor Responsibility Research Center
2. Storm Exchange
3. New Energy Finance (NEF)
4. Initial Public Offerings (IPO)
5. Exchange-Traded funds (ETFs)
6. Mutual funds
7. Private equity funds
8. New Alternatives Fund
9. Carbon Disclosure Project
10. Social Investment Research Analyst Network
11. Global Reporting Initiative
12. Interfaith Center on Corporate Responsibility
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
