25 مارچ 2008
ایالات متحده از عضویت آلبانی، کرواسی و مقدونیه در ناتو حمایت می کند
توسعه ناتو موجب گسترش امنیت منطقه ای، ثبات و خوشبختی می شود
آغاز متن
نویسنده: میرل د. کلرهالز جونیور
عضو هیئت تحریریه
واشنگتن— یکی از دیپلمات های ارشد ایالات متحده می گوید که بزرگ شدن ناتو موفقیت بزرگی نه فقط برای گسترش امنیت کشورهای متحد دو سوی اقیانوس اطلس است، بلکه موجب توسعه نهادهای دموکراتیک و مبارزه با فساد که مانع توسعه اقتصادی می شود نیز می گردد. وی گفت این موفقیت ها باید با به عضویت در آمدن کشورهای آلبانی، کرواسی و مقدونیه دراین سازمان، در نشست سال 2008 ناتو در بخارست رومانی، گسترش یابد.
در جلسه اخیر استماع سخنان در کنگره، دانیل فراید، معاون وزیر امور خارجه خاطر نشان نمود که این سه کشور نیروی نظامی برای خدمت با دیگر نیروهای تحت فرمان ناتو در افغانستان، کوزوو و دیگر عملیات صلحبانی منطقه ای، در اختیار این سازمان گذارده اند. "به طور خلاصه، آنها به وضوح تعهد خود را به پذیرش مسئولیت های عضویت در ناتو نشان داده اند.
فراید گفت، اما پیوستن به ناتو تنها وسیله ای برای گسترش ائتلاف و مشارکت در مسئولیت های نظامی نیست. گسترش ناتو در خدمت نقش وسیع تری در کمک به متحدین برای پاسخ به مسئولیت های جدید آن است.
گسترش ناتو امنیت و سعادت را توسعه می دهد
فیلیپ گوردن، کارشناس ارشد موسسه بروکینگز در واشنگتن و کارشناس ناتو و متحدین دو سوی اقیانوس اطلس، می گوید توسعه ناتو که در اوایل 1990 آغاز شد به نحو قابل توجهی به امنیت و موفقیت اروپا کمک نموده است. وی در 11 مارس به کمیته روابط خارجی سنا گفت: "انگیزه عضویت در ناتو باعث گردیده که کشورهای داوطلب عضویت به اصلاحات سیستم سیاسی خود دست زنند، اقتصاد خود را آزاد سازند، فساد را ریشه کن کنند، اختلافات مرزی خود با همسایگان را حل کنند، تشکیلات نظامی خود را منطقی سازند، و حقوق اقلیت ها را بهبود بخشند."
وی اظهار داشت که اعضای جدید با حمایت و اعزام نیرو از ماموریت های صلحبانی و امنیت در کشورهای بالکان و افغانستان پشتیبانی کرده اند و به نیروهای ائتلاف به رهبری ایالات متحده در عراق نیرو گسیل داشته اند. "در عوض، عضویت در ناتو، مردم این کشورها را از همبستگی نظامی و سیاسی با ایالات متحده و دیگر اعضای اتحادیه اروپا، مطمئن می سازد و به آنان امکان تمرکز برتوسعه رفاه شهروندان خود، به جای نگرانی از انواع تهدیدات نظامی که قرن ها با آن مواجه بوده اند، می دهد."
گوردن گفت با چنین زمینه ای، "من از ورود داوطلبان جدید- آلبانی، کرواسی و جمهوری مقدونیه- به ناتو پشتیبانی می کنم." وی اظهار داشت، هر کشوری که بخشی از برنامه عمل عضویت (MAP)(1) در ناتو بوده است، در روندی شش ساله یا بیشتر قرار گرفته و پیشرفت های چشمگیری در زمینه اصلاحات سیاسی، اقصادی و نظامی به عمل آورده اند.
وی بیان نمود که از موارد قابل توجه در کوشش های این سه کشور برای عضویت در ناتو این موضوع است که آنها کنترل غیر نظامیان بر ارتش و احترام برای حقوق اقلیت ها را تقویت نموده اند.
گوردن اظهار نمود: "هیچ کدام از این سه کشور هنوز نمونه ایده الی از دموکراسی نیستند – اما تمامی آنها در مسیر درستی حرکت می کنند و حد اقل در آن حد پیشرفت داشته اند که در الویت روند پذیرش قرار گیرند. پذیرش آنان بعد از سال ها آماده سازی نمایانگر صمیمیت الزامات ناتو و تاکید بر این موضوع است که عضویت در این سازمان به صورت واقعی برای کلیه دموکراسی های اروپائی که ضوابط سخت ناتو را تحقق بخشیده اند، ممکن است."
فراید شهادت داد که آلبانی پیشرفت های مداومی در مبارزه با فساد، شامل دستگیری مقامات ارشد دولتی و غیر دولتی، پیشرفت های قابل توجه در انجام اصلاحات قضائی و پیشرفت در قوانین لازم برای افزایش شفافیت و کارآئی در سیستم دادگاه ها؛ داشته است. وی به اعضای کمیسیون گفت: "علاوه بر اعمال پشتیبانی و رهبری قوی در کوزوو، آلبانی به نسبت جمعیت خود، بیشترین کمک ها را به ناتو و عملیات متحدین در افغانستان و عراق داشته است."
وی گفت، کرواسی پیشرفت های مهمی به سوی بلوغ سیاسی و اقتصادی داشته، و شریکی قدرتمند در میدان نبرد است. مقدونیه از سال 2001، گام های بلند و قابل توجه ای در ایجاد دموکراسی چند قومیتی برداشته است.
گرجستان و اوکراین
گوردن اظهار داشت که عضویت گرجستان و اوکراین در ناتو بیشتر بحث برانگیز است زیرا با مخالفت قابل توجه روسیه مواجه است. به علاوه، هر دو کشور در سال های اخیر با مواردی از عدم ثبات سیاسی روبرو بوده اند و نشان می دهد که باید قبل از پذیرش عضویت آنان، پیشرفت های بیشتری داشته باشند.
گوردن بیان نمود: "گسترش ناتو هیچگاه تهدیدی بر علیه روسیه نبوده است و نیست و این کشور باید بداند که می تواند از دموکراسی، ثبات و موفقیت کشورهای اروپای شرقی و قفقاز سود برد."
فراید گفت، در حالیکه ایالات متحده همواره از خواست گرجستان و اوکراین برای عضویت در ناتو پشتیبانی نموده است ولی "آنها در حال حاضر آمادگی عضویت در ناتو را ندارند، و خودشان نیز این را تشخیص می دهند. اگر آنها بخواهند، ما می توانیم به آنان کمک کنیم که به خودشان کمک کنند، درست همانگونه که به دیگران، از طریق "برنامه عمل عضویت" کمک کردیم. گام بعدی برای آنان MAP است و زمان این گام موضوعی کلیدی در نشست بخارست خواهد بود."
فراید بیان نمود: "هیچگونه فشارو یا ارعاب خارجی نمی تواند متحدین را از انجام آنچه که به بهترین نحو منافع ناتو را تامین کند، منحرف سازد."
فراید گفت، مونته نگرو و بوسنی هرزه گوین در نوامبر 2006، به طرح صلح ناتو پیوستند، و در شروع گفتگوها تمایل خود را برای عضویت در ناتو اعلام کردند، "و ما معتقدیم که ناتو باید به این پیشنهادات در بخارست بپردازد." گوردن اضافه نمود، پیشنهاد برنامه عمل عضویت به معنای تضمین عضویت بلافاصله و یا اصولاً پذیرش نیست. وی گفت، کلیه تصمیمات برای عضویت، در نهایت، به وسیله ناتو، با توافق عمومی و به صورت موردی اتخاذ خواهد شد.
جوزف بایدن، رئیس کمیته روابط خارجی سنا اظهار داشت که چشم انداز عضویت کشورهای تازه آزاد شده در اروپا، آنان را به حل نزاع های دیرینه ، "تعمیق دموکراسی" و ایجاد نیروی نظامی شایسته تشویق می کند.
بایدن گفت: "در سال های دهه 1990، ناتو تبدیل به نیروئی برای پیشبرد ایده اروپای آزاد و یکپارچه شد ، به نحوی که، من فکر نمی کنم، بنیان گذاران آن، تصور آن را هم داشته بودند، من اعتقاد راسخ دارم که ما باید پیشنهاد عضویت در ناتو را به هر کشوری که متقاضی آن است و ضوابط لازم را دارد، بدهیم."
بیدن اظهار نمود که به عنوان یک موضوع راهبردی، پذیرش آلبانی، کرواسی و مقدونیه در ناتو کشورهای بالکان را به آینده ای در اروپا نزدیک می کند که مردم آن، لیاقت آن را دارند، ضمن آنکه تقویت امنیت منطقه ای را نیز در بر خواهد داشت.
سناتور ریچارد لوگار، نماینده ارشد جمهوریخواهان در کمیته گفت که گسترش ناتو به دو هدف حیاتی برای آینده ای امن خدمت خواهد کرد.
لوگار ادامه داد: "آلبانی ، کرواسی و مقدونیه، به لحاظ راهبردی ازموقعیت جغرافیائی حساسی برخودار هستند و از بهترین موقعیت برای ممانعت از هرگونه کوشش، از سوی هرکس، برای بی ثبات کردن کشورهای بالکان از طریق خشونت برخوردارند. لوگار اضافه نمود، همچنین، این سه کشورداوطلب عضویت، تعهد خود را به همکاری موثر با نیروهای بین المللی کمک امنیتی در افغانستان ثابت کرده اند."
برای اطلاعات بیشتر به تارنمای کمیته روابط خارجه سنا مراجعه کنید.
http://www.senate.gov/~foreign/hearings/2008/hrg080311p.html
1. Membership Action Plan (MAP)
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
