07 مارچ 2008
در دانشگاهها، موسیقی آزاد به وفور و نامه هایی از وکلا
دانشجویان کالج دربارهٔ اشتراک غیرقانونی فایلها گفتگو میکنند، در حالی که مسئولان این صنعت وارد عمل میشوند
آغاز متن
نویسنده: کریستفر کانل
خبرنگار ویژه
واشنگتن – گِرِگ شرانک، تازه از تعطیلات بهاری بازگشته بود که ابری تیره در افق ظاهر شد. این ابر به شکل یک شکایت نامه 200 صفحهای از انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (RIAA)(1) در آمد که این دانشجوی سال اول دانشگاه بوستون را متهم به دانلود غیرقانونی موسیقی از اینترنت میکرد – یکی از هزاران نامهای که وکلای صنعت موسیقی از پنج سال پیش از هنگام آغاز سختگیری در مورد سرقت هنری برای دانشجویان کالج فرستادهاند.
شرانک اخیرا در روزنامهٔ دانشجویی دانشگاه کانکتیکات، جایی که اکنون یک دانشجوی ارشد و در حال گرفتن تخصص در ارتباطات است، نوشت: "احساس کردم که رنگ از رخم پرید. میدانستم به دردسر افتادهام، اما هیچ نمیتوانستم تصور کنم که قرار است چه اتفاقی برایم روی دهد. والدین او با پرداخت تقریبا چهر هزار دلار را به قضیه پایان دادند و شرانک با گذشت سه سال، هنوز در حال بازپرداخت به آنها است. این روزها او موسیقی را از iTunes میخرد و یا از Ruckus استفاده میکند که یک سرویس دانلود مجانی است.
با وجود سرزنشهای والدین و رؤسای دانشکده، سرقت موسیقی همچنان شایع است و پهنای باند سریعتر، فیلمهای سینمایی قاچاق را نیز در دسترس قرار داده است. دادگاه عالی ایالات متحده، به اتفاق آراء، در سال 2005 رأی داد که گروکاستر (2)، شرکت اشتراک فایل
peer-to-peer (P2P) میتواند به دلیل زیر پا گذاشتن قانون کپی رایت تحت تعقیب قانونی قرار بگیرد.
اخیرا صنعت ضبط موسیقی در برابر یک خانم 30 سالهٔ اهل مینهسوتا به نام جِیمی توماس، حکم دادگاه را با دریافت 220,000 دلار به نفع خود گرفت. این خانم 24 آهنگ را روی کامپیوتر خود در دسترس دیگران قرار داده بود، از جمله موسیقی Aerosmith، شریل کراو، Guns N’ Roses و گلوریا استفان. یک هیئت منصفه میزان ضرر را محاسبه کرد که بالغ بر 9,000 دلار برای هر آهنگ میشد. (انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا میگوید قانون بین 750 دلار تا 150,000 دلار برای هر مورد تخلف را مجاز میشمارد.) کری شرمن، رئیس تجاری گروه، طرح دعاوی و نامههای تهدیدآمیز را "عشق دشوار" خوانده است که به دلیل از دست رفتن هزاران شغل و چندین میلیارد دلار منافع فروش، ضروری تشخیص داده شده است.
برخی از دانشجویان کالج از آن چه که آنها تاکتیکهای قاهرانه در برابر بهترین مشتریان صنعت موسیقی میشمارند، ناراحت هستند. به نظر آنها انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا اژدهای افسانههای چینی است که هر از گاهی ظاهر میشود تا یکی دو تا روستایی را ببلعد.
ریچ جونز، یک دانشجوی سال دوم دانشگاه بوستون و رئیس گروه دانشجویان خواهان فرهنگ آزاد (3) که طرفدار برداشتن تمام محدودیتهای کپی رایت است، این ادعا را رد میکند که دانلود موسیقی بدون پرداخت هیچ گونه وجهی، مشابه دزدی از مغازه است. جونز که در رشتهٔ علوم کامپیوتر و روانشناسی تحصیل میکند، گفت: "اینها یکی نیستند. اگر شما این امکان را دارید که چیزی را مجانی به دست آورید، این کار را میکنید. ما تکنولوژی را داریم. ما به این دلیل که الگوی تجاری آنها دیگر جواب نمیدهد به عقب باز نخواهیم گشت. آنها یا باید خود را وفق دهند یا بمیرند."
جونز هرگز هدف شکایت از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا قرار نگرفته است اما یک همخانهٔ او به نام پل سوایا، اخیرا یک "بستهٔ مرعوبکننده" از انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا دریافت کرد که از او میخواست یک درخواستنامه برای یک جیوک باکس از فیس بوک بنویسد. سایر استفادهکنندگان تارنمای شبکهٔ اجتماعی آن درخواستنامه را با 44,000 پیوند آهنگ پر کردهاند – از جمله1,495 قطعه، که به گفتهٔ انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا جزء اموال آن بودند. سوایا آنها را نوشت و دارد با برنامه کلنجار میرود تا مانع شود کسی به موسیقی ممنوع پیوندهایی بیافزاید.
هنگامی که انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا "پیشنهادات توافق پیش از اقامهٔ دعوی" میفرستد، دقیقا نمیداند که چه کسی موسیقی دانلود میکند. کارا داکوورت، سخنگو میگوید: "ما فقط آدرس پروتکل اینترنتی را داریم." اما کالجها و دپارتمانهای تکنولوژی اطلاعاتی آنها میدانند که این کامپیوتر از آن چه کسی بوده است و انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا از این که حکم بگیرد و بر آن اساس مدارس را وادار کند که نامها را افشا کنند، ابایی ندارد. انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا از فوریهٔ 2007 بیش از پنج هزار نامه به افرادی که مشکوک به اشتراک فایلها بودهاند به 150 کالج و دانشگاه فرستاده است. این انجمن موفق شده است به 2,300 مورد توافق دست یابد – گزارشهای رسانهها میگوید که آنها معمولا در طیفی از سه تا پنج هزار دلار هستند – و نیز در حال پیشبرد اقامهٔ دعوی در مورد سایرین هستند.
داکوورت گفت: "ما فهمیدیم که برندهٔ هیچ گونه رقابتی بر سر محبوبیت نخواهیم بود. اما این به شدت ضروری بود که به بازار قانونی کمی کشش بدهیم و مانع شویم که مردم موسیقی مجانی از سایتهایی نظیر LiveWire بردارند. داکوورت گفت که موفقیت iTunes - که از سال 2003، 4 میلیارد آهنگ فروخته است – و تکثیر سایر سایتهای قانونی فروش موسیقی، بیانگر این مطلب است که مبارزه بر ضد سرقت موفق است.
بن مازر، که رئیس گروه فرهنگ آزاد کالج سوارتمور است با این مسئله مخالف است. مازر که یک مجری در ایستگاه رادیویی دانشگاه است، میگوید هنگامی که یک نفر 18 دلار برای یک سی دی میپردازد، بیشتر این پول را صنعت به جیب میزند، در حالی که "یک هنرمند، به طور متوسط، کمتر از یک دلار درمیآورد." او معتقد است شراکت در موسیقی "آگاهی از هنرمند را افزایش میدهد که این منجر به کنسرت بیشتر، فروش کالا و آلبوم بیشتر میشود."
مازر همنین بر این باور است که کنگره و مشاغل بزرگ، کپی رایت را به فراسوی آن چه که پدران بنیانگذار قصدش را داشتهاند، گسترش دادهاند. (مادهٔ 1 قانون اساسی به کنگره قدرت میدهد تا "با حفظ حقوق ویژه در زمانهای محدود برای نویسندگان و مخترعان نسبت به نوشتهها و کشفیات آنها، پیشرفت علوم و هنرهای مفید را بهبود بخشند.")
مازر میگوید: "ما به مردم میگوییم که فایلها را به اشتراک نگذارند اما اگر چنین کاری میکنند، از شبکههای P2P دانلود نکنند" تا انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا نتواند ردیابیشان کند. "ما همیشه میگوییم این کارها خطرناک هستند."
1. Recording Industry Association of America (RIAA)
2. Grokster
3. Students for Free Culture chapter
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
