22 فوريه 2008
مرکز اسناد ملی به مناسبت سال انتخابات، کاریکاتورهای سیاسی را به نمایش می گذارد
به گفتۀ رهبران سنا وجود طنز باز سیاسی نشانۀ جامعۀ آزاد است
آغاز متن
واشنگتن- مرکز اسناد ملی به مناسبت بزرگداشت سال جاری انتخاباتی، دو برنامه برگزار کرد: یکی، برپایی نمایشگاهی از کاریکاتور های سیاسی اوایل قرن بیستم، شامل آثار کلیفورد بریمن، و دیگر، میز گردی پیرامون چهار تن از وارثان مدرن هنری او، که همگی از برندگان جایزه پولیتزر هستند.
بریمن که از سال 1891 تا هنگام مرگش به سال 1949 برای روزنامه های واشنگتن پست و واشینگتن ایونینگ استار کار کرد، رؤسای جمهور از کلیولند تا ترومن را به تصویر کشید و در سال 1944 نیز جایزۀ پولیتزر را از آن خود نمود.
تعداد 2,400 کاریکاتور از آثار او که در این دوره ترسیم کرد، به صورتی غیرعادی به مرکز اسناد ، یعنی محل نگهداری مهمترین اسناد کشور، راه یافتند. این آثار در کیسه های زبالۀ آلوده به حشرات در زیرزمین منزل مسکونی بریمن در واشنگتن یافت شدند. دختر بریمن، فلورانس، در این منزل سکونت داشت و بعد از مرگ او در سال 1992 ، این آثار که چیزی نمانده بود دور ریخته شود، پیدا شدند.
بنیاد چارلز انگلهارد ، آن ها را برای اهدا به سنای آمریکا خریداری نمود، و سنا این آثار را برای نگهداری در کنار دیگر اسناد کنگره، به مرکز اسناد ملی فرستاد .
چهل و چهار عدد از این تصاویر مستقیما ً به کمپین های انتخاباتی و سیاست مربوط هستند که در نمایشگاه جاری، موسوم به شرکت در انتخابات به نمایش در می آیند.
در مقدمه کاتالوگ این نمایشگاه، هری رید، رهبر اکثریت سنا و عضو حزب دموکرات نوادا، و میچ مک کانل، رهبر اقلیت و عضو حزب جمهوریخواه کنتاکی، با این جمله به نقش بریمن اشاره می کنند: "او با آثار خود گوش مدعیانی که در آن دوران سخت، کشور را رهبری می کردند، پیچاند." آن ها می نویسند، "کاریکاتور های او یاد آور این نکته است که یکی از بزرگترین تفاوت ها میان جامعه آزاد و یک جامعه استبدادی همانا توانایی بیان علنی و صریح شوخی های سیاسی است."
آلن وین استین، کارمند مرکز اسناد ، بر اهمیت این آثار حتا بعد از گذشت نیم قرن تأکید کرد. او گفت، "از زمان تصمیم به نامزدی حزب، تا تحریف اخبار برای کسب رأی بیشتر، تا اضطراب های مربوط به روز انتخابات، سنت های سیاسی در کشور دست نخورده باقی مانده اند."
اما اگر روال کار های سیاسی تغییر چندانی نکرده، با مشاهدۀ آثار شرکت کنندگان در میز گرد 7 فوریه که در طول برنامه به نمایش گذاشته شد، می توان دید که کاریکاتور های سیاسی به طرز قابل ملاحظه ای تحول یافته اند – هم به لحاظ سبک کار هنری، و هم به لحاظ رویکرد خالقان آن.
در انواع مبارزات انتخاباتی، کاندیدا ها در جستجوی مسائلی هستند که برای رأی دهندگان ایجاد انگیزه نماید. (مرکز اسناد ملی)
به نظر می رسد تکنیک های نقاشی، نسبت به آثار رئالیستی بریمن که با قلم مو و مرکب نقاشی شده، بیشتر به سمت کاریکاتور تمایل یافته است.
مارتا گرو، متصدی آرشیو این نمایشگاه مشاهده کرده است که بریمن به خاطر طرز برخورد منصفانه و دوستانۀ خود از احترام زیادی در میان سیاستمداران برخوردار بوده است. با نگاهی به آثار موجود در این نمایشگاه متوجه می شویم که تعرض آمیز ترین اثر او پورتره هنری والاس است، کاندیدای یکی از احزاب فرعی برای ریاست جمهوری سال 1948 ، که او را با دو صورت تصویر کرده که هر کدام سخنی متضاد درمورد سیاست دفاعی وقت آمریکا بیان می کند.
کاریکاتوریست های امروز نظر خود را بی پرده تر ابراز می کنند: در زیریکی از آثار آن تلناز، برنده جایزه پولیتزر سال 2001، این شرح را می خوانیم: "انتشار دموکراسی در خاور میانه". در این کار، کاندالیزا رایس، وزیر امور خارجه تصویر شده که پرشی مانند رقص باله کرده و در پس زمینه، افق منحنی نمایان است، او به همه جهات موشک می پراکند.
کاریکاتور دیگری اثر کلی بنت، که در زمان همکاری با نشریه کریسچن ساینس مانیتور برنده جایزه پولیتزر شد، برگه رأی گیری را تصویر کرده که در بالای آن عبارت “تصمیم 2008” به چشم می خورد در زیر این عبارت، اسامی شش کاندیدای ریاست جمهوری در خانه هایی نوشته شده و یک خانه هفتم که در آن "روت کانال" (که یک عمل جراحی دندان بسیار دردناک است) نوشته شده. رأی دهنده در کنار این خانه علامت زده است.
کاریکاتوریست ها در مصاحبه با America.gov بیان داشتند که کار خود را به عنوان ابزاری برای به بیان درآوردن خود تلقی کرده و تأثیر کار خود بر اذهان عمومی را پاداشی برای خود محسوب می کنند.
پَت اولیفانت، که موفق ترین کاریکاتوریست سیاسی جهان و برنده جایزه پولیتزر سال 1967 است، اذعان داشت که امیدوار است آثارش تأثیر گذار باشد، ولی اضافه کرد، " من شاهد تأثیر زیادی نبوده ام."
مت دیویز، که آثارش را تریبیون مدیا سرویسز به چاپ می رساند و جایزه پولیتزر را در سال 2004 کسب کرده، گفت: " من راستش آن قدر ها نفس پرست نیستم که فکر کنم آثارم تأثیر گذار هستند. "
او آثار خود را مانند خواننده ای توصیف کرد که نامه ای به سردبیر می نویسد، و به این ترتیب من نظرم را بیان کرده ام و این خودش بسیار مهم است. اگر تأثیرگذار باشد خیلی خوب است اما نیروی محرکی نیست.
هنگامی که از بنت درباره قصدش در تغییر اذهان عمومی سؤال شد، او به طور صریح پاسخ داد: " من چنین قصدی دارم؟ بر شیطان لعنت، آره. خیلی دلم می خواهد مردم را متقاعد کنم که مثل من فکر کنند. تا این جا نتیجه آن صفر بوده ، اما این دلیل نمی شود که من به تلاشم ادامه ندهم ... قصد من حمایت از نقطه نظراتم و ضدیت با نظرات مخالف است، [اغلب] ... از طریق تمسخر."
در مورد معادل کلامی کاریکاتور، بنت اضافه کرد: " راستش را بخواهید، نظرات من در واقع عقیدتی نیستند. بسیاری از اوقات فکر می کنم که جمهوریخواهان اشتباه می کنند، و بعضی اوقات هم فکر می کنم آن ها واقعا ً اشتباه می کنند. اما گاهی جمهوریخواهان و دموکرات ها هر دو اشتباه می کنند. این طور نیست که من فکر کنم یکی از این دو حزب همیشه جانب حق را دارد. اما من چرا، تفاوت در این جاست."
طی این میزگرد، تلناز که قبل از پرداختن به کاریکاتور های سیاسی، یکی از متخصصان نقاشی متحرک در شرکت دیسنی بوده، به توصیف رویکرد تازۀ خود در دو اثر نقاشی متحرک که در اینترنت و برای نسخه آنلاین واشنگتن پست پخش می شود، پرداخت. استفن هس، رییس جلسه، و استاد رسانه ها در دانشگاه جورج واشنگتن، این تکنیک را "موجی از آینده" توصیف کرد.
اما بنت به America.gov اظهار داشت هر چند او نقاشی متحرک را به عنوان "بخشی از آینده" تلقی می کند، اما درمورد تداوم نقش مطبوعات و نوشتجات هم خوشبین است. او گفت، "در حال حاضر، شما نمی توانید کامپیوتر خود را با خودتان به اتوبوس یا قطار زیرزمینی ببرید، و بردن آن توی دستشویی هم واقعا ً مشکل است. تا زمانی که ما محل هایی داریم که در آن دسترسی به رسانه های دیجیتالی مشکل آفرین است، نوشتجات و آثار چاپی نجات یافته اند."
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
