25 فوريه 2008
پایان دادن به جدایی نژادی در ارتش ایالات متحده زمینه را برای جنبش حقوق مدنی آماده کرد
سابقهٔ خدمت نظامی آمریکاییهای آفریقایی تبار به مبارزات تساوی حقوق مرتبط میشود
آغاز متن
واشنگتن – آمریکاییهای آفریقایی تبار از زمان جورج واشنگتن در ارتش ایالات متحده خدمت کردهاند، اما برای این کشور تا 26 ژوئیهٔ 1948 زمان لازم بود تا به آزمانهای دموکراتیکی دست یابد که آن مردان برای دفاع از آن جنگیده بودند.
سال 2008 شصتمین سالگرد صدور فرمان اجرایی 9981 توسط رئیس جمهور هری اس. ترومن در تاریخ 26 ژوئیهٔ 1948 است که اعلام داشت: "لازم است شیوهٔ رفتار و فرصتهای مساوی برای همهٔ افراد در سرویسهای نظامی بدون توجه به نژاد، رنگ، مذهب یا خاستگاه قومی وجود داشته باشد."
برآورد میشود که حدود 5,000 آمریکایی آفریقایی تبار که اغلب از جمعیتهای سیاهان آزاد ساکن در ایالات شمالی و همچنین از جنوب ِ بردهدار بودند کنار سفیدپوستان در ارتش آمریکا در دوران انقلاب آمریکا شرکت کردهاند. هنگامی که آمریکا از 1861 تا 1865 درگیر جنگ خانمان برانداز داخلی بود، بیش از 100,000 آمریکایی آفریقایی تبار در نیروهای متحد خدمت کردند.
گرچه جنگ داخلی سبب پایان بردهداری در ایالات متحده شد، اما این کشور موفق نشد به تعصبات عمیقی که بر پایهٔ نژاد و طبقه در آمریکا قرار داشتند، بپردازد و اجازه داد تا تعصب و تبعیض نژادی به لکهدار کردن رویای آمریکایی ادامه دهد.
با وجود این رهبران برجستهٔ آمریکاییـآفریقایی در قرن 19، از جمله پیشگامان حقوق مدنی مانند فردریک داگلاس (1) و دبلیو. ای. بی. دوبوآ (2) مردان سیاه پوست را تشویق به خدمت در ارتش آمریکا کردند، با این اعتقاد که با اثبات وفاداری و شجاعت، آنها نهایتا میتوانند موقعیت خود در جامعهٔ آمریکا و در برابر قوانین تبعیض نژادی و در مقابل تهدید همواره محسوس ِ خشونت در برابر آمریکاییهای آفریقایی تبار را، به ویژه در جنوب، بهبود بخشند.
داگلاس نوشت: "بگذارید مردان سیاه پوست روی سینهٔ خود حروف برنجی U.S. را بگذارند. بگذارید آنان روی دگمههای خود نقش عقاب، تفنگی بر شانه و گلولههایی در جیب داشته باشند، هیچ قدرتی روی زمین وجود ندارد که بتواند منکر حق شهروندیای شود که آنها به دست آوردهاند."
از سربازان بافالو تا هوانوردان تاسکیگی (3)
سربازان آمریکاییـآفریقایی گرچه اغلب در واحدهای کاری جدا، غیر جنگجو و به رهبری سفیدپوستان محدود بودند اما بارها و بارها داوطلب انجام وظایف جنگی و خدمات درمانی در میدان جنگ شدند. آنها با سربلندی در جنگ داخلی در هنگ پیاده نظام داوطلبان 54 ماساچوست خدمت کردند، که در 1989 در فیلم افتخار (4) جاودانه شد؛ در واحدهای سواره نظام سیاهپوستان در جنگهای سرخپوستان و جنگ اسپانیایی-آمریکایی جنگیدند و به عنوان "سربازان بوفالو" شناخته شدند؛ و در پیاده نظام 369، با نام "جنگندگان جهنم از هارلم" جنگیدند و نشان فرانسوی صلیب جنگ (5) را برای قهرمانی در جنگ جهانی اول دریافت کردند.
سربازان سیاه و سفید ایالات متحده در 1944 در ایتالیا، (ارتش ایالات متحدهٔ آمریکا، کتابخانهٔ هری اس. ترومن)
ایالات متحده با نزدیک شدن جنگ جهانی دوم خود را در برابر رژیمهای فاشیست و جهان بینی های نژادپرستانهٔ آنها دید، با این حال باید این واقعیت سخت را میپذیرفت که بخش بزرگی از جمعیت 6/12 میلیونی شهروندان آمریکاییـآفریقاییاش – که حدود 10 درصد جمعیت آن زمان این کشور را تشکیل میداد – از حقوق مدنی اولیه و فرصتهای انسانی محروم بودند.
طنز تلخ این که "آزادیهای چهارگانه" (آزادی بیان، آزادی پرستش، آزادی از فقر و آزادی از ترس)، که رئیس جمهور فرانکلین دی. روزولت به عنوان اهداف ایالات متحده در جنگ مطرح کرد، به طور عمده در دسترس آمریکاییهای آفریقایی تبار نبود. اما این مسئله مانع ثبت نام 5/2 میلیون مرد سیاه پوست برای ورود به ارتش نشد. بیش از 1 میلیون نفر نهایتا در تمام شاخههای نیروهای مسلح در طی جنگ جهانی دوم خدمت کردند. علاوه بر این هزاران زن آمریکاییـآفریقایی به عنوان پرستار جنگی داوطلب شدند.
انجمن ملی پیشبرد مردمان رنگین پوست (NAACP)(6)، گروه مدنی (7) و سایر سازمانها در همان زمان از کاخ سفید و ارتش درخواست کردند و موفق شدند تا تعلیمات افسران را یکپارچه سازند و فرصتها را برای واحدهای مخصوص سیاه پوستان گسترش دهند.
در میان واحدهای بسیار شناخته شده در دوران جنگ جهانی دوم هوانوردان تاسکیگی بودند، گروهی از خلبانان نظامی آمریکایی-آفریقایی که در عملیات جنگی متحدان در شمال آفریقا و مدیترانه شناخته شدند و تنها گروه جنگندهٔ همراه بودند که هرگز بمبافکنی از متحدان را در طی جنگ با دشمن از دست ندادند.
آمریکاییـآفریقاییهای رانندهٔ کامیون هم ستون اصلی "توپ سرخ سریعالسیر" (8) بودند که تلاشی گسترده برای رساندن ملزومات به متحدان بود در حالی که آنها در اروپا برای پایان جنگ پیش میرفتند.
"و هنگامی که من میگویم’ همهٔ آمریکاییان‘ "
در سالهای 45-1944 که جنگ رو به پایان میرفت، برای رفع مشکل کمبود پرسنل در جنگ بلژ (9) در مرز آلمان و بلژیک و سایر مناطق، ارتش شروع به تجربه با واحدهای مختلط از سیاهان و سفیدپوستان کرد. در نتیجهٔ این کار، بیش از 80 درصد از افسران سفیدپوست گزارش دادند که سربازان آفریقاییـآمریکایی در جنگ "بسیار خوب" عمل کردهاند و 69 درصد بر این باور بودند که چنانچه پیاده نظام آمریکاییـآفریقایی همان تعلیمات و تجربهٔ پیاده نظام سفیدپوست را داشته باشد، دلیلی برای این که به خوبی آنها عمل نکند وجود ندارد.
اما در خانه، موضعگیریهای قدیمی همچنان پابرجا بود. هنگامی که سربازان آمریکاییـآفریقایی ِ از جنگ برگشته قربانی خشونتها در کارولینای جنوبی و جورجیا شدند، پرزیدنت ترومن در عملی جسورانه مجموعهای گسترده از اصلاحات حقوق مدنی را به کنگره تقدیم کرد و از مسئولیت قانون اساسی خود به عنوان فرماندهٔ کل ارتش ایالات متحده برای صدور فرمان رفع تبعیض نژادی در نیروهای مسلح استفاده کرد.
او در یک سخنرانی به اعضای NAACP در سال 1947 گفت: "این باور قلبی من است که ما به نقطهای حساس در تاریخ طولانی تلاشهایمان برای تضمین آزادی و برابری برای همهٔ شهروندانمان رسیدهایم. هنگامی که من میگویم همهٔ آمریکاییها، منظورم همهٔ آمریکاییها است."
ارتش آمریکا با پایان جنگ کره در 1953 تقریبا کاملا عاری از تبعیض نژادی بود، از جمله رفع تبعیض نژادی از اتوبوسها و مدارس پایگاههای نظامی.
شصت سال بعد آشکار است که فرمان ترومن به عنوان ضربهای محکم علیه تبعیض نژادی و گشودن راهی به سوی جنبش حقوق مدنی در دههٔ 50 و 60، نه تنها نیروهای مسلح را متحول ساخت بلکه بر جامعهٔ گستردهتر آمریکایی نیز تأثیر گذاشت.
1. Frederick Douglass
2. W.E.B. Dubois
3. TUSKEGEE AIRMEN
4. Glory
5. Croix de Guerre (Cross of War)
6. Advancement of Colored People (NAACP)
7. Urban League
8. Red Ball Express
9. Battle of the Bulge
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
