13 فوريه 2008
گفتگو در برنامه های رادیويی تاثیر ناچیزی بر انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده دارند
ناظران آگاه می گویند که مجریان برنامه های رادیویی تنها در مورد اهمیت خودشان اغراق می کنند
آغاز متن
واشنگتن – چندین ناظر دنیای رادیو به America.gov گفته اند که تاثیر برنامه های رادیويی بر رقابت انتخابت ریاست جمهوری ایالات متحده کم و یا بی تاثیر است.
تیم کاپریزین، مقاله نویس تلویزیون و رادیو در میلواکی جورنال سنتینل در ایالت ویسکانسین، گفت که تاثیر سیاسی برنامه ای رادیویی "همواره توسط خود مجریان مورد اغراق قرار گرفته است." شکل کلی برنامه های تحلیلی رادیو شامل چندین گفتگو میان مجری رادیو و شنوندگانی که با برنامه تماس می گیرند می شود.
کاپریزین گفت که برنامه های گفتگویی رادیویی آمریکا، به ویژه برنامه هایی که لحن سیاسی محافظه کارانه ای دارند، "با مخاطبان محدودی در حزب جمهوری خواه صحبت می کنند و روشن است که" در انتخابات سال 2008 این جمعیت محدود، در مقایسه با سالهای میانی دهۀ 90، "قدرتی را که سابقاً داشت دیگر ندارد."
کاپریزین گفت که مجریان این گفتگوهای رادیویی "در ردۀ سرگرمی برنامه های پخش شده قرار می گیرند. آنها بخشی از اخبار نیستند و هر کسی که اخبارش را از گفتگوهای رادیویی می گیرد ... مرتکب اشتباه شده است چرا که این برنامه ها اساساً حول محور شخصیت" مجری شان ساخته شده اند.
این اندیشه که مجریان این برنامه ها جهت گیری سیاسی مردم را تعیین می کنند تا این لحظه در انتخابات سال 2008 رد شده است. در این انتخابات، سه نفر از محبوب ترین مجریان رادیویی محافظه کار آمریکا – راش لیمبو، شان هنیتی و مایکل سویج – از جان مک کین، سناتور آریزونا، نامزد احتمالیً ریاست جمهوری از جانب حزب جمهموری خواه، انتقاد کردند.
کاپریزین گفت که گفتگوهای رادیویی محافظه کار، که لیمبو پیشروی آنها است، بیشترین اثرشان را در انتخابات سال 1994 کنگره داشتند که طی آن از سند "قرارداد با آمریکا" که توسط حزب جمهور خواه نوشته شده بود پشتیبانی کردند. در این سند، قانون گزاران جمهوری خواه مانند نمایندگان سابق نیوت گینگریچ و تام دولی جزییات سری اقداماتی را مشخص کردند که جمهوری خواهان در صورت انتخاب شدن به عنوان حزب اکثریت درکنگره انجام می دادند.
کاپریزین گفت که بسیاری افراد گفتگوهای رادیویی را به عنوان دلیل کسب اکثریت کنگره توسط جمهوری خواهان در سال 1994 معرفی کردند. ولی وی گفت که از آن زمان تاکنون قدرت برنامه های گفتگوی رادیویی کاهش یافته است.
کاپریزین گفت که یکی از نشانه های کاهش این قدرت آن بود که در اواخر دهۀ 1990، محافظه کاران در این برنامه های گفتگويی رادیویی نتوانستند اکثریت آمریکایی ها و اعضای کنگره را متقاعد کنند که بیل کلینتون، رییس جمهور وقت، باید به دلیل رابطه اش با یکی از انترن های کاخ سفید از کار برکنار شود. با وجود اینکه کلینتون از جانب محافظه کارانی مانند لیمبو و هنیتی مورد تقبیح قرار گرفت، ولی بیش از 60 درصد مردم آمریکا از کیفیت کار وی ابراز رضایت می کردند.
کاپریزین گفت که پس از حملات تروریستی 11 سپتامبر در ایالات متحده، برنامه های گفتگوی رادیویی موقتاً دوباره اوج گرفتند. لیمبو، هنیتی و دیگر مجریان محافظه کار برنامه های رادیویی به "ندای وطن پرستی در رادیو" بدل شدند.
کاپریزین گفت که ولی نفوذ مجریان برنامه های گفتگو دوباره کاهش یافته است و موفقیت مک کین این روند را نشان می دهد.
وی گفت که از دست رفتن نفوذ برنامه های گفتگو از این حقیقت ناشی می شود که بیشتر مردم "تکامل" می یابند و ذائقه و گرایشهای سیاسی شان تغییر می کند در حالی که مجریان رادیو "معمولاً نظرشان را تغییر نمی دهند."
کاپریزین گفت که مجریان گفتگو های رادیویی "هنوز بسیاری از همان چیزهایی را می گویند که در دهۀ 1990 می گفتند."
یک ناشر، راش لیمبو را سرگرم کننده ای باهوش می نامد
مایکل هریسون، ناشر مجلۀ تاکرز مگزین که در ماساچوست مستقر است و "انجیل" گفتگوهای رادیویی آمریکا محسوب می شود، گفت که 20 سال است که در مورد نفوذ گفتگوهای رادیویی بر سیاست آمریکا از وی پرسش می شود و وی همواره یک جواب ثابت دارد.
وی گفت: "این باور پوچی است."
وی گفت که تنها راهی که یک مجری رادیو "می تواند بر چیزی در سیاست تاثیر داشته باشد" آن است که انتخابات بسیار نزدیک باشد. هریسون افزود که تعداد افرادی که برای ایجاد یک جنبش سیاسی لازم است "بسیار بیشتر" از تعداد شنوندگان یک برنامۀ گفتگوی خاص است.
هریسون گفت که گفتگوهای رادیویی دارای "بدنه ای یکپارچه" نیست بلکه "افراد، برنامه ها، ایستگاه ها و شبکه های بسیار گوناگونی وجود دارند – که برخی از آنها نفوذ بسیاری دارند و برخی خیر."
وی این ایده که گفتگوهای رادیویی یکی از دلایل عمدۀ پیروزی جمهوری خواهان در انتخابات کنگرۀ سال 1994 بوده اند را رد کرد.
هریسون گفت که مجریان برنامه های گفتگوی رادیویی در آن سال در صف مقدم "رژۀ" جمهوری خواهان بودند و جمهوری خواهان در هر حال، "با برنامه های گفتگوی رادیویی و یا بدون آنها" اکثریت کنگره را به دست می آوردند.
هریسون گفت که "آنچه که این یورش را به پیش برد، رهبری جمهوری خواهان [و] نامزدهای انتخاباتی بودند که در انتخابات رقابت می کردند" و نه مجریان گفتگوهای رادیویی.
او گفت که وی گفتگوی رادیویی را "سرگرمی و اطلاعات" می داند. هریسون گفت که راش لیمبو "سرگرم کننده ای بسیار باهوش" است که به نکات سیاسی زیادی هم اشاره می کند.
این ناشر خاطرنشان ساخت که حتی مجریان پرحرارت رادیو که شنوندگانشان را، معمولاً با طنزهای نامربوط، تحریک می کنند نیز تنها شکل دیگری از مجریان رادیو هستند که سرگرمی و اطلاعات را مخلوط می کنند.
هریسون گفت: "هیچ چیز حیرت انگیزی در مورد رادیو وجود ندارد غیر از این حقیقت که عموم مردم در واقع فکر می کنند که مجریان برنامه های گفتگويی در دنیای سیاست وارد هستند. به نظر من این تکان دهنده است."
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
