04 فوريه 2008

فیلم های مستقل مشوق بیان حال هستند

تولیدات ارزان قیمت می توانند مسیرهای حرفه ای درخشانی را در هالیوود پدید آورند

آغاز متن

کنت توران

در بیست و اندی سال گذشته، یک صنعت موازی فیلم سازی آمریکایی پدید آمده و رونق یافته و آن دنیای فیلم های مستقل است. این سینمای جدید دارای فستیوال سالانه (ساندنس واقع در پارک سیتی، یوتا) و مراسم اسکار مخصوص به خود است (مراسم اهدای جوایز ایندیپندنت اسپیریت ، که چند روز قبل از مراسم اهدای جوایز اسکار برگزار می شود). حتی سالن های نمایشی وجود دارند که فقط به نمایش فیلم های مستقل اختصاص دارند و هنرپیشگان و کارگردانانی هستند که بیشتر در زمینه ی فیلم های مستقل کار می کنند.

این به آن معنی نیست که رابطه همزیستی میان بخش های مختلف کل سینمای آمریکا وجود نداشته باشد: بسیار هم وجود دارد. ستاره های معروف هالیوود، گاهی به خاطر ظاهر شدن در فیلم های مستقل، مورد تمجید قرار می گیرند، مانند زمانی که تام کروز نقشی را در فیلم ماگنولیای پل توماس اندرسون قبول کرد. ومتقابلا ً، گاهی هنرپیشه های فیلم های مستقل، در فیلم های با اهمیت هالیوودی اجرای نقش می کنند، مانند زمانی که استیو بوسمی ، مدافع سر سخت فیلم های مستقل، در فیلم های سنتی و پرفروشی مانند آرماگدون و جزیره ظاهر شد. دست اندر کاران فیلم های مستقل، وزنه مهمی هم در مهمترین نهاد هالیوود، یعنی اسکار، هستند.

سرانجام، دو عنصر عمده باعث تفاوت میان فیلم های هالیوودی و فیلم های مستقل است. یکی مسئله ی بودجه شد – مقدار هزینه ای که ساختن هر فیلم برمی دارد – و دیگری حساسیت و موضوع فیلم است – آن چه فیلم برمحور آن دور می زند. طبق روال معمول فیلمسازی در آمریکا، این دو عنصر همیشه، ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند.

تأکید بر خلاقیت هنری
وقتی فیلمی بالای 100 میلیون دلار هزینه برمی دارد، مانند عادی ترین فیلم هایی که در استودیو های فیلمبرداری تهیه می شوند، باید برای بیشترین تعداد تماشاگران، نه تنها در ایالات متحد بلکه در همه جای جهان، جذابیت داشته باشد تا بتواند هزینه تولید خود را دربیاورد. این یعنی تأکید بر پر حادثه بودن فیلم، اصلی که تماشاگران در تمام نقاط جهان نسبت به آن واکنش مثبت دارند، و همین طور باید دارای کیفیاتی باشد که برای گروه سنی 25 سال و پایین تر کشش ایجاد کند، زیرا این گروه، پرجمعیت ترین گروه سینما رو است.

فیلم های مستقل، برعکس، با هزینه ی کمتری ساخته می شوند: هزینه ی ساخت این فیلم ها می تواند از چند هزار دلار تا 15 یا 20 میلیون دلار متغیر باشد. با این که این مقدار پول ممکن است به نظر هنگفت برسد، اما طبق معیارهای هالیوود، چنین نیست. و این هزینه ی کمتر باعث می شود این گونه فیلم ها، شخصی ترو غیر متعارف تر بوده وبیشتر به شخصیت پردازی و داستان فیلم بپردازند. دراین گونه فیلم ها خلاقیت هنری و بیان حال بیشتر اهمیت دارد و این که میزان فروش آن تا چه حد خواهد بود از اهمیت کمتری برخوردار است، و این دقیقا ً یکی از دلایل موفقیت بیشتر این فیلم ها در کسب جوایز اسکارنسبت به فیلم های پول ساز تر است.

درصورتی که علاقمندان آمریکایی به فیلم های سینمایی مایل بودند همین تجارب را 40 یا 50 سال پیش داشته باشند، فقط می توانستند به سراغ فیلم های غیر انگلیسی بروند، و این یکی از دلایل محبوبیت زیاد فیلم های فرانسوی، ایتالیایی، ژاپنی، اسکاندیناوی، و غیره، در دهه های 1950 و 1960 بود.

فیلم های مستقل که اجازه دادند آمریکاییان تجاربی مشابه را به زبان خود داشته باشند، بی مقدمه عرضه نشدند. هنرپیشه و کارگردان فقید، جان کاساوتس (تنها فیلمسازی که در مراسم اهدای جوایز ایندیپندنت اسپیریت جایزه ای به نام او اهدا می گردد) ساخت فیلم هایی از این دست را از سال 1957 ، یعنی زمان فیلمبرداری شاهکار خود به نام سایه ها، آغاز کرده بود.

خیلی ها آغاز جنبش مدرن فیلمسازی مستقل را به سال 1980 و زمان ساخت فیلم بازگشت هفت دلاور سیکاکس، اثر جان سیلس نسبت می دهند.ساخت این فیلم 60,000 دلار هزینه برداشت، که سیلس خود متقبل آن شد، که بخشی از آن را با نوشتن مجدد فیلم های استودیویی در آورده بود، و سرانجام هم یک درآمد 2 میلیون دلاری نصیب اوکرد. برای اولین بار روشن شد که پول نیز مانند رضایت ناشی از خلاقیت، می تواند خارج از نظام استودیوی فیلمبرداری تأمین شود.

تثبیت سینمای مستقل
دو فیلم دیگر، که هردو از طریق شرکت غول آسای فیلم های مستقل جهان ، میراماکس ، توزیع شد، نشانگر این نکته بود که فیلم های مستقل آینده ای باثبات دارند. کمپانی میراماکس توسط هاروی وینستین و برادرش باب پایه گذاری شد که نام پدر ومادر خود را بر آن گذاشتند. در سال 1989، فیلم سکس، دروغ، ونوار ویدئویی ساخته ی استیون سودربرگ برنده ی جایزه ی بزرگ هیئت داوران ساندنس و متعاقب آن موفق به کسب نخل طلایی کان گردید، و موجب تأیید سینمای مستقل آمریکا در صحنه ی بین المللی شد.

فیلم داستان ، ساختۀ کوینتین تارانتینو حتی بهتر عمل کرد. این فیلم نه تنها در سال 1994 برنده ی نخل طلایی شد، بلکه اولین فیلم مستقلی بود که فروشی بیش از یک میلیون دلار پیدا کرد. این نشانۀ دوراندیشی شرکت دیسنی است که سال قبل میراماکس را خریداری کرد.

دیری نپایید که تمام استودیو ها، با علم به این که ساختن فیلم های مستقل از کارکنان معمولی آن ها برنمی آید، به داشتن شاخه ای ویژه برای تولید و ساخت فیلم های مستقل تمایل نشان دادند. امروزه، این بخش های تخصصی را (همان طور که در زبان حرفه ای گفته میشود) شرکت های فاکس، سرچ لایت ، فیلم های مستقل وارنر، یونیورسال فوکوس، و سونی پیکچرز کلاسیکس در اختیار دارند.

فیلم های ساختۀ این بخش های تخصصی، از بهترین فیلم ها هستند، فیلم هایی با بیشترین بودجه ها و بزرگترین ستارگان. این فیلم ها ممکن است شبیه فیلم های هالیوودی به نظر بیایند، اما واقعیت این است که هالیوود دیگر از این قبیل فیلم ها نمی سازد. شاهد این مدعا فیلم خورشید خانم کوچولو است. هر چند این فیلم نامزد جایزه ی بهترین فیلم بود و در فوریه ی 2007 فیلمنامه آن برنده ی جایزه ی اسکار شد، بار ها از سوی بزرگترین استودیو ها رد شده بود.

فیلم های مستقل، علاوه بر حساسیت متفاوت، دارای طرفداران متفاوتی هم هستند و موضوعات متفاوتی را نیز مطرح می کنند. از آن جا که فیلم های مستقل لازم نیست بسیار پرهزینه باشند، این فیلم ها به عرصه ای برای کارگردانان آفریقایی-آمریکایی، مانند اسپایک لی ، و کارگردانان همجنس گرا، مانند گرگ اراکی ، تبدیل شده اند؛ این کارگردانان که فیلم هایی در رابطه با شخصیت های حاشیه ای می سازند، باالقوه طیف وسیعی از تماشاگران را مخاطب قرار می دهند.
برای مطالعه ی متن کامل این مقاله،ظهور فیلمسازان مستقل، مراجعه کنید .

پايان متن

اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.