03 آوريل 2008
منشور حقوق جی آی
تغییر دورنمای اجتماعی و اقتصادی ایالات متحده
آغاز متن
(مقالۀ زیر نوشتۀ میلتون گرینبرگ، برگرفته از مورخان از آمریکا می گویند، از انتشارات وزارت امور خارجۀ آمریکا است.)
منشور حقوق جی آی
نوشتۀ میلتون گرینبرگ
منشور حقوق جی آی، که رسما ً با نام مصوبۀ انطباق مجدد نظامیان، متعلق به سال 1944 شناخته می شود، در 22 ژوئن 1944 ، به امضای پرزیدنت فرانکلین د. روزولت رسیده و تبدیل به قانون گشت. گذشتن این قانون از کنگره بدون سرو صدا انجام شد، تا اندازه ای به دلیل آغاز تهاجم به نورماندی، و هم به علت این که اهمیت عمده و پیامد های آن برای جامعۀ آمریکا نمی توانست پیش بینی نشده بماند. به هر جهت، با پایان گرفتن جنگ در اروپا و آسیا کمتر از یک سال بعد، تدابیر این منشور به زودی و به طور کامل به آزمایش در می آمد. طی تنها چند سال، این قانون جدید موجب تغییر دور نمای اجتماعی و
اقتصادی ایالات متحده گردید.
از جمله موادی که در این قانون صورت گرفته بود، حمایت مالی فوری از سربازان سابق جنگ جهانی دوم، در قالب حق بیمۀ بیکاری بود. و مهمتر از این، امکانات سخاوتمندانۀ تحصیلی بود که از آموزش های حرفه ای و کارآموزی، تا تحصیلات عالی و دسترسی آزاد به وام برای خرید خانه یا راه اندازی کسب و کار را شامل می شد.
در حالی که لایحه های قانونی متعددی برای جبران خدمات سربازان سابق جنگ جهانی دوم به کنگره تقدیم گردید، این لایحۀ خاص، حامی مهمی داشت. نیروی عمده ای که پشت مصوبۀ 1944 انطباق مجدد نظامیان قرار داشت، لژیون آمریکایی مشهور بود، گروه خصوصی حامی سربازان سابق که در سال 1919 پایه گذاری شده بود. این لژیون، طی بیست و پنجمین کنوانسیون سالانۀ خود در سپتامبر 1943، مبارزه ای برای حمایت جامع از سربازان سابق آغاز نمود. اهداف و برنامه های آن، از سوی هاری و. کولمری، فرماندۀ ملی لژیون، به صورت یک پیشنهاد قانونی تحت عنوان "منشور حقوق برای جی آی جو و جی آی جین" مطرح گردید، اما به زودی، به منشور حقوق جی آی معروف شد. اصطلاح جی آی – اصطلاح عامیانه برای سربازان آمریکایی در جنگ - در اصل مخفف " مورد دولت" بود و به مقررات یا تجهیزات نظامی اشاره داشت. منشورحقوق جی آی، زمانی که با "منشور حقوق بشر" قانون اساسی آمیخته شد و سیاستمداران به دنبال راه هایی برای پاداش دادن به سربازان در راه بازگشت به وطن بودند، در کنگره حال و هوایی دلپذیر ایجاد شده بود.
اما این داستان مفصل تر است. ممکن است به نظر برسد که تصویب و به کارگیری این لایحه کلا ً نتیجۀ اشتیاق بی حد و حصر کنگره برای بیان قدردانی خود بوده، اما تا اندازه ای هم نتیجۀ نگرانی قابل توجیه، و حتی کمی هراس از سوی قانونگذاران دربارۀ تندروی های بعد از جنگ در آمریکا بود. قبل از جنگ جهانی دوم، آمریکا تسهیلاتی برای معلولان جنگی در نظر گرفته بود، اما چندان توجهی به سربازان سابق غیر معلول صورت نگرفته بود. همان طور که بسیاری از افراد در آن زمان به یاد داشتند، عدم توجه به سربازانی که از جنگ جهانی اول باز گشته و از اوضاع وخیم افتصادی خشمگین بودند، منجر به راه پیمایی های اعتراض آمیز و برخورد های فجیعی شد. در سال 1932، 20,000 تن از سربازان سابق جهت "راه پیمایی برای پاداش" در واشنگتن دی سی گرد آمدند، آن ها امیدوار به دریافت مزایایی بودند که تصور می کردند برای خدمت در جنگ جهانی اول به آن ها وعده داده شده بود، و این راهپیمایی منجر به یکی از تأسف بار ترین وقایع تاریخ آمریکا گردید. ستیزه جویی ها موجب شد پرزیدنت هوور ارتش را به کمک بطلبد، که تحت رهبری قهرمانان آینده، یعنی ژنرال دوگلاس مک آرتور، سرگرد دوایت آیزنهاور و سرگرد جورج پاتون، مجبور به استفاده از اسلحه وتانک برای رویارویی با "ارتش پاداش" گردیدند.
از نظر سیاستگذاران واشنگتن که شاهد این رویارویی بودند، ماندنی ترین لایحه ای جهت جوابگویی خواست های سربازان سابق که در سال 1944 بوجود آمد، کاملا ً به موقع تصویب شد. حتی زمانی که مشخص بود نیرو های متفقین جنگ را خواهند برد، فقط معدودی می توانستند تسلیم کامل متحدین را در پی سقوط بمب اتمی روی هیروشیما و ناگازاکی پیش بینی کنند، و البته متعاقب آن، بازگشت بیش از 15 میلیون سرباز نیرو های زمینی، دریایی و ارتش تفنگداران، از صحنه های جنگ اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام به سوی خانه.
باید به یاد داشته باشیم که 12 سال قبل از حملۀ هوایی ژاپن به پایگاه دریایی آمریکا در پرل هاربر، هاوایی – حمله ای که موجب ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم شد – آمریکا دچار بحران اقتصادی عمیقی بود. به همین خاطر آغاز جنگ، برای کشور غافلگیرکننده بود، مردم نه آمادگی آن را داشتند و نه با آن آشنا بودند؛ نیاز به ایجاد یک نیروی جنگی از جوانانی بود که فقط دوران بحران اقتصادی را می شناختند. بیکاری همه گیر بود، و در اوج بحران اقتصادی در سال 1933، 25 درصد از نیروی کار، بدون اشتغال مانده بود. صف های نان و غذای مجانی حتی برای افراد طبقه متوسط که سابقا ً مرفه بودند، این دوره را به تصویر می کشد، و خانواده ها فکر می کردند که با زندگی فقیرانه و بدون شغل مواجه خواهند بود. بیشتر جهان صنعتی گرفتار مصیبتی مشابه بود که نتایج سیاسی فاجعه آمیزی داشت، مانند روی کار آمدن رژیم های تمامیت خواه در کشور های بحران زدۀ جهان.
هر چند دولت پرزیدنت فرانکلین د. روزولت که بار اول در سال 1932 انتخاب شده بود، با ارائۀ نیو دیل [اقدام اساسی] برنامه هایی را آغاز کرد که موجب بهبود وضعیت اشتغال شد، اما هنوز 10 میلیون تن، یا به عبارت دیگر 17 درصد از نیروی کار در سال 1939، بیکار بودند. شروع جنگ در اروپا در سال 1939 موجب حرکتی در فعالیت های اقتصادی و متعاقب آن اعزام به خدمت بسیاری از جوانان شد. از قضا ورود آمریکا به جنگ در اواخر سال 1941 بود که به بحران اقتصادی خاتمه داد، تعداد زیادی از جوانان موقتا ً از معرکه دور شده و به خدمت در جنگ می رفتند و بقیه هم، شامل بسیاری از زنان، در جبهۀ وطن به فعالیت مشغول شدند. لژیون آمریکا که به شدت از سوی ویلیام راندولف هارست و زنجیرۀ روزنامه هایش حمایت می شد، با تکیه بر ترس بازگشت به دوران صف نان و نهایتا ً به خطر افتادن دموکراسی، کمپین منشور حقوق جی آی را جلو می برد.
نتایج برابر برای همه
منشور حقوق جی آی روحا ً دموکراتیک و دارای تدابیر و اصول دموکراتیک بود. منافعی شامل حال همه سربازان سابق پس از ترک خدمت می شد. مقررات آن برای همه یکسان بود. تنها شرط لازم برای برخورداری از منافع آن خدمت در ارتش برای دست کم 90 روز، و پایان خدمت شرافتمندانه بود. هیچ بررسی مالی یا ارزیابی اعتبار مالیاتی صورت نمی گرفت، و مهمتر از همه این که، هیچ ردۀ نظامی یا تجربیات زمان خدمت موجب برتری فرد نسبت به دیگران نبود. طول خدمت فقط برای تعیین مدت مزایای آموزشی در نظر گرفته می شد. استفاده از مزایا شامل کمترین تشریفات و کاغذ بازی اداری بود.
پایان جنگ جهانی دوم برای کشور به منزلۀ یک کل، پر شور بود وجنبۀ رهایی داشت. طبیعتا ً تعداد بسیار کمی از مردم از به اجرا درآمدن این قانون جدید انقلابی با خبر بودند، مگر کسانی که در جریان شکل گیری آن از نزدیک حضور داشتند. انتقاداتی که از این مصوبه می شد – در داخل و خارج کنگره – بیشتر بر هزینه ها و مزایایی که به بیکاری تعلق می گرفت دست می گذاشتند و توجهی به برنامه های مربوط به وام تحصیلی نداشتند. مقرری برای بیکاری 20 دلار در هفته بود که برای مدت 52 هفته به فرد تعلق می گرفت- و به زودی از سوی افراد ذینفع به "باشگاه 20-52" معروف گشت. به علت بحران اقتصادی، افراد کمی در گروه سنی جی آی ها هرگز کار کرده بودند. افراد بد بین در داخل و خارج دولت عقیده داشتند که پرداخت هفته ای 20 دلار باعث تن پروری و عدم مسئولیت می شود. از طرف بعضی اعضای متعلق به ایالات جنوبی، مخالفت هایی در کنگره بر سر برخورداری سیاهان و سفیدپوستان به طور مساوی از این مقرری، ابراز شد. در اواسط دهۀ 1940، 20 دلار پوی زیادی بود. هزینه بنزین، سیگار، آبجو، میلک شیک و یا بلیط سینما پانزده سنت و یا کمتر بود. اما - و این نشان دهندۀ پاسخ آن نسل به پایان جنگ بود، و ننگی که قبول پول دولت در آن زمان داشت- شاید کمی بیشتر از نیمی از سربازان سابق در خواست این پول را نکردند؛ و مدت درخواست آن به قدری کوتاه بود که کمتر از 20 درصد از هزینۀ پیش بینی شده به مصرف رسید.
روش ادارۀ سربازان سابق (VA) برای استفاده از منافع تحصیلی به این صورت بود که این اداره باید واجد شرایط بودن فرد را گواهی می کرد و متعاقب آن، شهریۀ آموزشگاه و هزینۀ کتاب پرداخت، و ماهیانه هم مبلغی برای زندگی به او پرداخت می شد؛ این هزینه ها برای 48 ماه تحصیل و بسته به سابقۀ خدمت بود. برای وام خرید خانه، VA مقدار نسبتا ً زیادی از مبلغ قابل پرداخت را به مؤسسات وام می سپرد که میزان بهرۀ اقساط آن 4 درصد بود. جنبه های رسمی این برنامه ها در اشکال کمتر سخاوتمندانۀ منشور جی آی برای سربازان جنگ های کره و ویتنام هم به اجرا در آمد – و هنوزهم به عنوان انگیزۀ خدمت سربازی برای داوطلبان خدمت در ارتش و تحت عنوان لایحه جی آی مونتگمری ادامه دارد.
محرکی برای تحصیلات
لایحۀ اصلی بود که موجب تغییر همه چیز شد. یکی از ماندگار ترین میراث های منشور حقوق جی آی، اعتقاد به این است که تحصیلات می تواند و باید برای همه قابل دستیابی باشد، صرف نظر از سن، جنس، نژاد، مذهب یا وضعیت خانوادگی. قبل از جنگ جهانی دوم، فارغ التحصیلی از دبیرستان موفقیتی نادر محسوب می شد. میلیون ها تن از اعضای نیرو های مسلح ارتش، حتی مدرسۀ ابتدایی را به پایان نرسانده و بسیاری از جوانان آمریکایی بیشتر از کلاس دهم ادامۀ تحصیل نمی دادند. در دهۀ 1940، فقط 23 درصد از نیرو های ارتش دارای دیپلم متوسطه، و 3 درصد دارای مدرک فارغ التحصیلی از کالج بودند. با ایجاد امکان تحصیل برای فرزندان کارگران کشاورزی و دستیابی به تحصیلاتی که در خواب هم نمی دیدند، مصوبۀ جی آی باعث شد این باور رایج شود که تحصیلات راه را برای یافتن مشاغل بهتر و برخوردار شدن از زندگی مرفه تر، هموار می کند.
در سال 1940، جمعا ً حدود 160,000 تن در ایالات متحده موفق به دریافت مدرک تحصیلی از کالج شدند. به لطف این مصوبه، تعداد افراد فارغ التحصیل در سال 1950 بالغ بر 500,000 تن بود. مهم این که، این ها نوجوانان نبودند که به کالج راه می یافتند، بلکه نیمی از دانشجویان را سربازان سابق نسلی تشکیل می داد که ازدواج کرده بود، و 25 درصد از آنان دارای فرزند نیز بودند. علاوه بر مجموع 2,2 میلیون سرباز سابق جنگ جهانی دوم که به کالج راه یافته بودند، 3,5 میلیون تن هم به مدارس حرفه ای راه یافتند که از این تعداد، 1,5 میلیون نفر دوره هایی برای کارآموزی در حین کار و 700,000 نفر هم دوره های کشاورزی را گذراندند. سربازان سابق هر برنامه یا مرکز آموزشی راکه در آن پذیرفته می شدند، انتخاب می کردند. بستگان ارتشیانی که در حین انجام وظیفه کشته شده بودند هم می توانستند از این مزایا استفاده کنند. امکانات تحصیلی جی آی در خارج از کشور هم در دسترس بود. در سال 1950، ادارۀ امور سربازان سابق گزارش داد که 5800 تن از این سربازان، با استفاده از مزایای جی آی، در 45 کشور مشغول به تحصیل هستند. در بازگشت سربازان سابق به زندگی غیر نظامی، غالب دانشگاه ها، آموزش هایی را که این افراد در طول خدمت دیده بودند، به رسمیت می شناختند. شورای تحصیلی آمریکا، سازمان جامعی که در بر گیرندۀ کلیۀ بخش های آموزشی است، دفترچه راهنمایی برای ارزشیابی تجربیات نظامی تهیه کرد، تا از این طریق، سربازان سابق بتوانند هرچه سریع تر واحد های درسی را گذرانده و وارد نیروی کار غیر نظامی شوند.
لایحه جی آی نه تنها دستیابی به تحصیلات عالی را برای افراد با پیشینه های متفاوت ممکن ساخت، بلکه معنی تحصیلات عالی در ذهن مردم را نیز از سال های 1950 به بعد، تغییر داد. تا قبل از جنگ، تحصیلات عالی در ایالات متحده جنبۀ خصوصی داشت و غالبا ًدر دسته بندی هایی مانند علوم مقدماتی، کالج کوچک، روستایی، و مخصوص نخبگان طبقه بندی شده و تبعیضاتی هم مانند تبعیض نژادی و مذهبی در آن ها اعمال می شد. امروزه، واژگان ضد این کلمات، تحصیلات عالی را در ایالات متحده تعریف می کند. حالا دانشگاه های آمریکا اکثرأ عمومی هستند (80 درصد از ثبت نام شدگان)، در آن ها انواع آموزش های حرفه ای، فنی و علمی ارائه می شود، و دارای محیط های بزرگی در نزدیکی شهر ها هستند که رفت و آمد به آن ها آسان تر صورت بگیرد . اکنون، آن چه دانشگاه های آمریکا در اختیار دانش پژوهان در آمریکا و به طور روز افزونی در خارج از آمریکا قرار می دهند، در عوض گواهی تعلق به طبقات بالای جامعه، قدرت تحرک به سمت بالا، برای دستیابی به بهترین امکانات آموزشی و مالی است. معجزات فنی در زمینه های کامپیوتر، صنعت، پزشکی و فضا، در گروی فارغ التحصیلان زن و مرد و راهیابی جوانان به تحصیلات عالی است.
هجوم سربازان سابق به دانشگاه ها
تعداد معدودی از طراحان لایحه جی آی می توانستند اشتیاق نسلی از مردان جوان را به تحصیل، وقتی به ارزش آن آگاهی یافتند، پیش بینی کنند. تعداد کمی از کالج ها و دانشگاه ها آمادگی ثبت نام از سربازان سابق را داشتند. و البته هیچکدام آمادگی پذیرش همسران و فرزندان دانشجویان را نداشتند، این پدیده ای بود که قبلا ً مشاهده نشده بود. بسیار از دانشگاه های بزرگ دولتی در عرض دو سال گنجایش ثبت نام خود را به دو و سه برابر افزایش دادند. اداره کنندگان دانشگاه ها، با مشاهدۀ سیل دانشجویان، کلاس های درس پر جمعیت، و اضافه کاری های کارمندان و استادان، فکر می کردند باید دست به معجزه بزنند. در فضا های دانشگاهی خوابگاه های موقت از زمین می رویید، و اتاق های پیش ساخته که برای ارتش در نظر گرفته شده بود، جایگزین کلاس های درس شده بود. در اطراف بسیاری از دانشگاه ها، سرو صداو شلوغی ساختمان سازی شنیده و دیده می شد. تأثیر این امر بر جوامع اطراف، به لحاظ رونق کسب وکار های محلی وتوسعۀ مسکن، بسیار چشمگیر بود و در دهه های بعد نیز، با افزایش تعداد کالج ها و دانشگاه ها که برای محلات زیادی ایجاد منابع و وجهه می کرد، این تأثیر باز هم بیشتر شد.
تا زمان انقضای واجد شرایط بودن برای استفاده از اولین منشور حقوق جی آی برای سربازان سابق جنگ جهانی دوم در سال 1956 – تقریبا ً 11 سال بعد از پیروزی نهایی – ایالات متحده با داشتن 450,000 مهندس آموزش دیده، 240,000 حسابدار، 238,000 معلم، 91,000 علوم دان، 67,000 پزشک، 22,000 دندانپزشک، و بیش از یک میلیون فارغ التحصیل در دیگر شته ها، غنی تر شده بود.
این فارغ التحصیلان کالج، سطح خواسته ها و آرزو ها را در کشور بالا می برد، و کارو مهارت آن ها در شکل دادن و شکوفا نمودن طبقۀ متوسط درس خوانده سهم زیادی داشت. دیگر راه برگشتی به آمریکای کشاورزی که زندگی آن محدود به شهر های کوچک می شد، وجود نداشت. رفتن به کالج که کاریابی در زندگی شهری را به دنبال داشت، از آن به بعد تبدیل به خواست و آرزوی بسیاری گشت. در اوایل سال های 1970، از هر پنج آمریکایی، یکی دارای مدرک تحصیلات عالی بود، این نسبت در زمان قبل از جنگ معادل یک به 16 بود. در سال 2004، بیش از 16 میلیون آمریکایی در مؤسسات آموزش عالی، شامل کالج ها، به تحصیل اشتغال داشتند. در حال حاضر، هرساله1,1 میلیون دانش آموز موفق به کسب مدرک کارشناسی ( لیسانس) شده و تعداد مشابهی هم مدارک فارغ التحصیلی وحرفه ای در یافت می کنند.
عامل فعل و انفعال تحولات اجتماعی
مهمتراز هر چیز این که، لایحه جی آی نیرویی بود که تحولات اجتماعی زیادی را موجب شد. دیدگاه هایی را که درمورد جنسیت، مذهب و نژاد جا افتاده و ثابت مانده بود، متحول نمود. نه تنها مردم عادی از طریق تحصیلات عالی به مفاهیم اجتماعی لیبرال دست یافتند، بلکه موجب آمیزش گروه های مختلف در محیط دانشگاه هم شد.
با این که تعداد زیادی از زنان به کارخانه ها وارد شده یا در هنگام جنگ به انواع کار ها پرداخته بودند، تجارب بعد از جنگ میزان ازدواج و متعاقبا ً موالید را به سرعت افزایش داد، و امکانات صاحب خانه شدن، تا دو دهه باعث تمرکز نقش زن در محیط خانه گردید. حدود 64,000 زن از 350,000 تن سربازان سابق زن در جنگ جهانی دوم، با استفاده از امکانات تحصیلی این لایحه به تحصیلات عالی پرداختند، اما در آن زمان مرد ها اولویت داشتند و بسیاری از کالج های زنان هم به دلیل هجوم ناگهانی برای ثبت نام تحصیلی، به مردان اختصاص یافت. اما با فراهم شدن زمینه، فرزندان دختر و پسر این سربازان ( که اصطلاحا ً به آن ها "بچه های ترقی" گفته می شد و متولد دهه های 1950 و 1960 بودند) دسته دسته به تحصیلات عالی دست می یافتند. امروزه در ایالات متحده تعداد دخترانی که در کالج و دانشگاه تحصیل می کنند، از پسران بیشتر است.
در وجد و سرخوشی دموکراسی بعد از جنگ، خیلی از مردم آمریکا در پیشداوری های قبل از جنگ تجدید نظر کردند. سربازان سابق یهودی به مدارس بسیار خوبی که قبلا ً به دلیل سهمیه بندی های محدود برای یهودیان، از آن محروم بودند، راه پیدا کردند، و مانند کاتولیک ها، از رشد و افزایش مؤسسات دولتی در مناطق شهری بهره مند شدند. مصوبۀ جی آی کمک کرد این فرزندان مهاجران اروپایی، در دانشگاه ها، شرکت ها و مؤسسات تجاری و حرفه ای گوناگون جای خود را پیدا کنند و تعصب مذهبی اساسا ً از محیط های تحصیلی عالی آمریکا رخت بر بست.
مؤسسات تحصیلی عالی سیاهپوستان به لحاظ تاریخی با افزایش چشمگیر ثبت نام دانشجویان روبرو و برای توسعۀ فضای دانشگاهی، از کمک هزینه های فدرال نیز برخوردار بودند. در مناطق شهری در شمال کشور، سربازان سابق سیاهپوست در مؤسساتی که سابقا ً منحصر به سفید پوستان بود، به تحصیل مشغول شدند. هنوز ایالات متحده در دهۀ 1940، جامعه ای دستخوش تبعیض نژادی بود، و این امر در دهۀ 1950 نیز در بسیاری از مناطق کشور به همین منوال ادامه داشت. تبعیض نژادی در خدمت سربازی هم اعمال می شد (تا این که پرزیدنت ترومن در سال 1948 دستور لغو تبعیض نژادی را صادر کرد)، و همین طور در مدارس 17 ایالت و منطقۀ کلمبیا. تعداد زیادی از سربازان سابق سیاهپوست از مؤسسات آموزشی مخصوص سیاهپوستان به دلیل کثرت داوطلب، جواب شده بودند و با این حال قادر نبودند در مدارس مناطق جنوبی کشور ثبت نام کنند. بعد از یک نسل، و گذشت سال ها، کاری که ازعهدۀ مصوبۀ جی آی خارج بود، بالاخره انجام شد؛ اما بنیاد و گسترش طبقۀ متوسط سیاهپوست، یکی از نکات برجستۀ نسل بعد از جنگ بود.
همه تمایل به رفتن به کالج را نداشتند. در طول جنگ، ارتش کارعالی آموزش رشته های گوناگون از خواندن گرفته تا مهندسی را به میلیونها نفر از زمینه های مختلف را به انجام رسانده بود. با این انگیزه، بسیاری از سربازان سابق، از طریق خدمات آزمون توسعۀ عمومی تحصیلات وابسته به شورای تحصیلات آمریکا، که هنوز با نام GED شناخته می شود، موفق به کسب دیپلم متوسطه شدند. سایرین ، مدارس حرفه ای را ادامه و به آموختن الکترونیک، خدمات پزشکی پرداخته و یا در مدارس عالی تجاری ادامۀ تحصیل دادند. کارفرما ها با کمک مصوبۀ جی آی تشویق به دادن آموزش به کارکنان خود می شدند که از این طریق انتقال آن ها به جریان اصلی کارمندان تسهیل می شد. خیلی ها در آن زمان تحصیلات خود را ادامه دادند و سنت یادگیری مادام العمر را پایه گذاری کردند.
ملتی از صاحب خانه ها
این دومین میراث ماندگار مصوبۀ جی آی بود. این مصوبه مردم آمریکا را به طرز بی سابقه ای در خرید سهام وارد کرد، آن ها مالکانی بودند متکی به خود و صاحب خانه که آمادگی قبول انواع مسئولیت در جامعۀ خود را داشتند زیرا اکنون مالک بخشی از این جامعه بودند. تأثیر عمیق مصوبۀ جی آی در دورنمای فیزیکی، جغرافیایی و اقتصادی کشور به اندازۀ منافع آموزشی که بر جا گذاشت، اهمیت دارد.
تصور دامنۀ بحران مسکن و تقاضای فروخوردۀ مصرف کنندگان برای ضروریات زندگی بعد از 16 سال بحران اقتصادی و جنگ، کار آسانی نیست. تنها فقدان مسکن مدرن نبود، بلکه خانه های موجود نیز غیر قابل تعمیر شده بود. هر چند ساختمان هایی بودند که بعد از جنگ جهانی دوم هنوز وضعیت رضایت بخش داشتند، اما مصالح ساختمانی از میخ گرفته تا تخته و لمبه، با کمبود مواجه بود. خانه سازان باید با کسانی که فروشگاه و اداره می ساختند رقابت می کردند، و این ها نیز برای آغاز مجدد رشد اقتصادی، ضروری بود. شهری شدن فزایندۀ مردم، و تمرکز غالب مشاغل درون شهر های بزرگ، باعث حاد شدن مسئلۀ مسکن در شهر های عمده گردید. اما جی آی ها که بعد از سال ها دوری از وطن به خانه بر می گشتند، مصمم بودند زمان از دست داده را با ازدواج و تشکیل خانواده و صاحب خانه شدن، یعنی نماد امنیت اقتصادی و روانی، جبران کنند.
فنون مونتاژ صنعتی، در ساختن خانه هم به کار گرفته شد. تا پایان سال 1947، VA متضمن پرداخت بیش از یک میلیون وام خانه، وام راه اندازی کار و وام مزرعه شد. شروع خانه سازی از 114,000 در سال 1944، به 1,7 میلیون در سال 1950 افزایش پیدا کرد. در سال 1950، VA متضمن پرداخت وام برای ساخت دو میلیون خانۀ مسکونی شد.
"وام VA " به این معنا بود که دولت حدود نیمی از تضمین های باز پرداخت وام را با صاحب خانه به طور مشترک امضا می کرد. این امر موجب تشویق شرکت های توسعه و عمران به ساختمان سازی، بانک ها به دادن وام، و سربازان سابق به خرید، غالبا ً بدون پیش پرداخت، می شد. افزایش تقاضای مصرف کنندگان، موجب تشویق سازندگان و کارآفرینان و مقامات محلی به ساخت و ایجاد راه های جدید، مدارس، کلیسا، و مراکز خرید بود. کارخانه داران و صاحبان صنایع هر نوع کالای ممکن و قابل تصور خانگی را برای پر کردن مراکز خرید و خانه های مردم، تولید می کردند. از زمان شکل گیری مصوبۀ جی آی و قوانین مشابه بعد از آن، 16 میلیون تن از سربازان سابق با استفاده از وام های VA، مبادرت به خرید خانه کرده اند. امروز نزدیک به 70 درصد از مردم آمریکا صاحب خانه هستند.
رویکرد غیر متمرکز به بازار
سومین میراث بر جای مانده از مصوبۀ جی آی، ناشی از روش اداره و تأمین بودجۀ آن است. طبق اساسنامه، این برنامه، در عوض ادارات دولتی یا مؤسسات خصوصی، تحت سرپرستی ادارۀ سربازان سابق (که اکنون با نام وزارت امور سربازان سابق شناخته می شود) قرار داشت. یک برنامۀ فدرال متمرکز مبتنی بر رویکردی غیر متمرکز به بازار بود. کنگره تصمیم گرفت بودجۀ مربوط به مزایای آموزشی مصوبۀ جی آی را از طریق خود سربازان سابق تأمین نماید، و این تصمیم علیرغم اعتراض تشکیلات آموزشی بود که امید داشت بتواند این منابع مالی را تحت کنترل خود داشته باشد. این رویکرد، روش اصلی تعلق وام های فدرال و کمک هزینه را به دانشجویان کالج، پایه گذاری کرد. تا به امروز در ایالات متحده، بودجه های مختص به امکانات آموزشی، مانند وام های دانشجویی، مستقیما ً به دانشجو تعلق می گیرد و نه به مؤسسۀ آموزشی. به همین شکل، بحران مسکن بعد از جنگ هم از طریق تضمین وام های فردی حل شد و نه پروژه های خانه سازی دولتی، که بسیاری از آن ها در رفع بحران های بعدی مسکن به کار نیامد.
با نگاه به گذشته، مصوبۀ جی آی ممکن است در نظر خیلی ها یک برنامۀ مفصل تأمین اجتماعی جلوه کند. اما این تلقی درستی نیست. در آغاز کار، قانونی ویژه برای زمانی ویژه بود و جهت خدمت به یک نسل از سربازان سابق برنامه ریزی شده و ارتباطی با نیازهای عمومی نداشت. اما با مکرر به کار گرفته شدن آن برای سربازان سابق متعلق به جنگ های بعد از جنگ جهانی دوم، میراث ماندگاری بر جای گذاشت و کماکان به عنوان مشوقی برای حفظ و تداوم نیرو های نظامی داوطلب، به کار می رود. و برای غیر نظامیان و مردم کشور، چارچوبی الگویی از موفقیت از طریق تحصیلات و مالکیت را بنیاد گذاشت. به علاوه، جوّی را به وجود آورد که موجب ترویج بلند پروازی های فکری در میان آمریکایی ها با هر پیشینه ای بود، که منجر به روحیۀ تساهل و تقاضا ی داشتن انتخاب های متنوع، هم برای مصرف کننده و هم دیگر روش های زندگی بود.
مصوبۀ جی آی، خواسته یا نا خواسته، نشانگر این است که تعهد شفاف کشور به حرکت به سوی بالا، در یک جمعیت نامتجانس، به لحاظ فردی و جمعی، منفعت زیادی در بر دارد. این مصوبه کشور را قادر ساخت تا سال ها عدم ثبات را پشت سر گذاشته، و سرمایه های انسانی، اقتصادی و اجتماعی کشور را جبران نمود، و کمک نمود تا ایالات متحده به مقام رهبری در صحنۀ جهانی نایل آید.
میلتون گرینبرگ استاد باز نشستۀ ممتاز رشته دولت در دانشگاه آمریکن در واشنگتن دی سی است که مقام ریاست موقت همان دانشگاه را نیز به عهده داشته است. سابقۀ کار دانشگاهی او شامل خدمت در دانشگاه های تنسی و وسترن میشیگان، ریاست کالج هنرها و علوم دانشگاه ایالتی ایلینوی، و معاونت امور تحصیلی دانشگاه روزولت است. او نویسندۀ مشترک (همراه با جک ک. پلانو) یک کتاب مرجع عمده یعنی واژه نامۀ سیاسی آمریکا است، که برای اولین بار در سال 1962 چاپ شده و اکنون به چاپ یازدهم رسیده است. در سال 1997 به نوشتن لایحۀ جی آی: قانونی که آمریکا را متحول کرد، پرداخت.
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
