21 آوريل 2008

همکاری مریلند با مالکان زمین در بهداشت محیط زیست

اجرای پروژه های مسئولانه، پاداش ومنافع مالیاتی در پی دارد

آغاز متن

نویسنده: استیون کافمن
عضو هیئت تحریریه

واشنگتن- با متمرکزتر شدن کشاورزی و منفعت بیشتر فعالیت های کشاورزی در مقیاس وسیع، از تعداد مزارع کوچک خانوادگی در آمریکا کاسته می شود. اما در ایالت مریلند و منطقۀ خلیج چساپیک، برای زمین های آیش و زمین های جنگلی موارد استفاده ای پیدا شده که هم برای صاحبان این زمین ها سود آور است و هم به حفظ بهداشت محیط زیست کمک می کند.

به گفتۀ دانیل رایدر از وزارت منابع طبیعی (DNR) مریلند، بیش از 400 تن از صاحبان زمین در برنامه هایی با هزینۀ مشترک ایالت شرکت می کنند؛ این برنامه ها برای افرادی که در اجرای پروژه های طراحی شده جهت افزایش سلامت اکوسیستم و ایجاد پناهگاه امن برای حیات وحش، با کارشناسان محیط زیست همکاری کنند، منافع مالی و مالیاتی در بر دارد.

رایدر گفت صاحبان زمین برای تحقق اهدافی چند مانند کاشت 4 میلیون نهال درخت در سال، و برنامه هایی برای سرپرستی بیش از 2,000 ِاکر [800 هکتار] زمین از بودجه ای که ما در اختیارشان قرار می دهیم استفاده می کنند.

95 درصد اززمین هایی که ایالت کنونی مریلند را تشکیل می دهند، در زمان ورود اولین مهاجران اروپایی، در اوایل قرن هفدهم، سرزمینی پوشیده از جنگل بود. طی قرن ها بریدن درختان برای هموار کردن زمین و تأمین مصالح برای ساختمان سازی، مواد سوختی و محصولات دیگر، این میزان در سال 1999، به 41 درصد کاهش یافت. طبق گزارش وزارت منابع طبیعی، 76 درصد از 1 میلیون هکتار زمین های جنگلی مریلند، تحت مالکیت خصوصی است و این زمین ها با چالش هایی از قبیل پروژه های ساخت و ساز و تفکیک زمین ها به قطعات کوچکتر که موجب پراکندگی منابع طبیعی شده و زندگی حیات وحش را با خطر مواجه می کند، رو برو هستند.

رایدر گفت، علاوه بر سرپرستی جنگل، وزارت منابع طبیعی در مریلند در حال همکاری با صاحبان زمین برای بهبود وضعیت حیات وحش در 3,000 ِاکر [1,200هکتار] و حفاظت از درختان در 2,000 ِاکر [800 هکتار] از این زمین ها ست.

حفاظت از جنگل از دیدگاه فردی

در ناحیۀ الگانی، واقع در حدود 192 کیلومتری شمال غربی واشنگتن، جنگلبانان مریلند برای تبدیل 7,6 هکتار از زمین هایی که سابقا ً ذرت درآن کاشته می شد به جنگل، با خانوادۀ من همکاری کرده اند. ریشۀ این درختان در خاک، حکم ضربه گیری را دارند که از فرسایش زمین و سرازیر شدن آن به درون تاون کریک که یکی از ریزابه های رودخانۀ پوتوماک است و مستقیم به آن می ریزد، جلوگیری، و نهایتا ً به تأمین آب واشنگتن و سلامت اکوسیستم چساپیک کمک می کند.

اطلاعات جمع آوری شده از سوی وزارت منابع طبیعی نشان می دهد که یک جنگل با عرض 15 متر می تواند از ورود رسوبات، نیتروژن و فسفر ناشی از مزارع که همراه با جریان آب رو به پایین سرازیر شده و در آلودگی خلیج چساپیک تأثیر دارد، جلوگیری نماید. گسترش حاشیۀ جنگل تا ریزابه، در پوشش دادن به زمین های محل زندگی جانوران کوچکتر که تلاش می کنند به آبشخور دست بیابند، مؤثر است و زیستگاه مناسبی برای گونه های حیوانی مانند لاک پشت ها و پرندگان مهاجر به وجود می آورد.

در عوض تبدیل زمین های کشاورزی به جنگل، مقامات ایالت به خانوادۀ من پاداش می دهند، مخصوصا ً از طریق کاهش مالیات املاک و مستغلات. این موضوع اجازه داده که ما با توجه به افزایش ارزش زمین ( و مالیات مربوط به آن) در 10 سال گذشته، بتوانیم املاک خود را نگه داریم.

همکاری ما با وزارت منابع طبیعی از زمانی آغاز شد که ما از مقامات جنگلداری دعوت کردیم برای ارزیابی زمین و درختان و اجرای برنامه هایی برای بهبود سلامت اکوسیستم، به این جا بیایند. علاوه بر درختکاری در زمین های سابق، جنگلداران به کم کردن از درختان بخش هایی از جنگل پرداختند که به علت انبوه بودن بیش از حد گیاهان، درختان برای بهره بردن از نور آفتاب، آب، و مواد غذایی در رقابت بودند و این امر موجب رشد ناقص جنگل می شد.

موفقیت این برنامه در گروی شرکت فعالانۀ زمینداران است. فعالیت های ما شامل علامتگذاری درختانی است که باید برای خلوت کردن بخش هایی از جنگل بریده شوند، علامتگذاری محدوده ها برای راهنمایی جنگلبانان، سرکشی منظم به درختان در بخش ساحلی ریزابه، و جمع آوری در ختانی که در سیل صدمه می بینند .
شرکت در برنامۀ مریلند نه تنها به زمینداران، مانند خود ما در مورد نیاز های یک اکوسیستم سالم چیز های زیادی آموخته، بلکه رضایت مشارکت در سرپرستی محیط زیست را نیز برایمان میسر ساخته است.

پايان متن

اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.