05 سپتامبر 2007

گفت و گو با اليزابت او. كالتن، وابسته مطبوعاتی و روزنامه نگار، در مورد رسانه های مستقل

رونوشت گفتگوی اينترنتی يو.اِس.اينفو، 5 سپتامبر

آغاز متن

وزارت امور خارجه ايالات متحده آمريكا
اداره برنامه های اطلاعات بين المللی
رونوشت گفتگوی اينترنتی يو.اِس.اينفو

صحبت های اليزابت او. كالتن، روزنامه نگار و برنده جايزه اِمی، درباره رسانه های مستقل و مسئول

مهمان: اليزابت كالتن
تاريخ: 5 سپتامبر 2007
زمان: 9 صبح به وقت شرقی آمريكا (1300 به وقت گرينويچ)

اليزابت كالتن: به گفتگوی اينترنتی ما خوش آمديد! از شما دعوت می شود كه پرسش های خود را قبل و يا در حين گفتگوی اينترنتی در تاريخ 5 سپتامبر برای ما ارسال داريد. من مشتاقانه منتظر اين گفتگو در مورد رسانه های مستقل و مسئول و همچنين ارتباط بين رسانه و دولت در ترويج روش های روزنامه نگاری شايسته هستم. با تشكر فراوان.

مجری: شركت كنندگان، چنانچه مايل هستيد خود را به گروه معرفی كنيد، لطفا گزينه "comment" را انتخاب كرده و ما معرفی نامه شما را به نظر شركت كنندگان می رسانيم. توجه داشته باشيد كه شما ملزم به انجام اين كار نيستيد.

پرسش [خوازا مين آدين از بنگلادش]: آيا روزنامه نگاری در جوامع در حال توسعه مانند بنگلادش دشوارتر است؟ نظر شما در مورد مسئوليت خبرنگاران حرفه ای رسانه ها در برابر حكومت هايی كه به وسيله مردم انتخاب نشده اند و یا مسئولیت آنها در زمان تهیه گزارش درباره اقدامات سركوب كننده اين حكومت ها چيست؟ آيا می توان مرزی بین پافشاری بر استقلال رسانه ها و روزنامه نگاری مسئولانه قائل شد؟ نظر شما در مورد نقش رسانه های بنگلادش در ناآرامی های اخير در اين كشور چيست؟ به عنوان فردی كه قبلا روزنامه نگار بوده است، آيا با روزنامه نگاران بنگلادشی كه اخيرا توسط كاركنان امنيتی مورد آزار و اذيت و ضرب و شتم قرار گرفته اند، احساس همدردی و همدلی می كنيد؟ آيا می توانيد راهبردهايی به ما بياموزيد تا بتوانيم با جو موجود که برای انجام روزنامه نگاری بی طرفانه و آزاد نامساعد است، کنار بیاییم؟ آيا ايالات متحده می خواهد/باید از سركوب روزنامه نگاران در بنگلادش حمايت كند فقط به خاطر اینکه از يك دولت موقت پشتيبانی كرده باشد؟ آيا می توانيد مثالی بزنيد در مورد مسائلی كه ما اينجا در بنگلادش می توانيم برای ترويج دموكراسی و حقوق مدنی گزارش كنيم؟

پاسخ [ اليزابت كالتن]: خوازا، از پرسش های متعدد شما متشكرم. چون فقط يك ساعت وقت دارم، به اولين پرسش شما پاسخ می دهم. روزنامه نگاری در همه جوامع و به طرق گوناگون در كشورهای مختلف، حرفه ای دشوار است. چيزی كه به ویژه در كشورهای در حال توسعه مهم است، در كشورهايی كه احتمالا مدت زمان درازی از رواج روزنامه نگاری در آنها نمی گذرد، ترويج حرفه ای گری در ميان خبرنگاران جديد است -- يعنی ارائه آموزش بهترين شيوه های تهیه گزارش بی طرفانه، دقيق و متعادل و رواج اين خصوصيات در همه رسانه ها.

پرسش [ جلاه آمادو فولا2]: روزنامه نگاران در آفريقا آزاد نيستند، برای به دست آوردن اين استقلال چه كاری می توانيم انجام دهيم؟

پاسخ: سلام جلاه، همه روزنامه نگاران در همه جای دنيا بايد هر روز سعی كنند تا مستقل و بی طرف باشند. اين يك مبارزه مادام العمر برای همه روزنامه نگاران در همه قاره ها است. هم سردبيران هم روزنامه نگاران، و همچنين صاحبان سازمان های رسانه ای، بايد روزنامه نگاران خود را به مستقل و مسئول بودن تشويق كنند. مستقل بودن در گزارش به معنای احساس مسئوليت برای تهیه گزارش بی طرفانه و بدون جانبداری از هر يك از طرفين است.

پرسش [نيمت اولاه خان- LC كراچی]: اليزابت عزيز، آيا فكر نمی كنيد كه به طور كلی و به ویژه در شرايط خاص مانند جنگ عليه تروريسم بايد رسانه ها را كنترل كرد. اختيارات دولت در اين مورد چقدر است؟ آيا در سطح بین المللی از یک چارچوب قانونی جهت اعمال این مسئله به کار می رود؟

پاسخ: سلام نيمت، به عنوان يك آمريكايی كه به اصل اول قانون اساسی کشورمان اعتقاد دارم -- كه طبق آن نبايد هيچ قانونی كه موجب كاهش قدرت (محدوديت يا ممنوعيت) آزادی مطبوعات می شود، وجود داشته باشد -- به اعتقاد من هيچ گونه اعمال كنترلی بر رسانه های خبری از سوی دولت نبايد وجود داشته باشد. در كنار آن، روزنامه نگاران بايد نشان دهند كه متعهد هستند -- به اين معنا كه بدون جانبداری و با صحت کامل همه ابعاد يك مسئله را گزارش كنند. اصل اول قانون اساسی از آزادی مطبوعات حمايت می كند، ‌اگرچه هميشه اقداماتی برای محدود كردن آن صورت گرفته است.

پرسش [ارنست]: من جِروم داليه، يك خبرنگار ليبريایی هستم که در مونرويا مستقرم.
با در نظر گرفتن رابطه بين دولت و رسانه، بسياری از افراد فكر می كنند كه اين رابطه بايد بر پايه دوستی باشد، همانطور كه برخی اوقات می شنويم كه مردم از عباراتی مانند "دوستدار رسانه" سخن می گويند. با در نظر گرفتن اين موضوع، معتقدم كه رابطه بين دولت و رسانه بايد اولا بر پايه شناخت مسئوليت ها و الزامات يكديگر و وفاداری كامل رسانه و دولت به تعهدات و مسئوليت هايشان باشند كه عبارتند از: دسترسی به اطلاعات دولتی بدون هيچ محدوديتی بايد از طرف دولت به رسانه ها داده شود و دولت بايد رسانه ها را به عنوان نهادهايی كه اقدامات دولت را بررسی و کنترل می کنند، بپذيرد و در همين راستا نيز عمل كند. رسانه ها بايد هميشه موضعی منتقدانه نسبت به دولت داشته باشند؛ رسانه ای كه موضع منتقدانه نداشته باشد در معرض اين خطر قرار دارد كه به عنوان رسانه ای تبليغاتی يا ابزار تبلیغاتی از آن استفاده شود و به اين ترتيب مسئوليت و تعهد خود را به عنوان کنترل کننده اقدامات دولت فراموش كند.

پرسش [جعفر مجاسيری- تانزانيا]: 1- امروزه مصلحت و منافع ملی مسئله مهمی در كشورهای در حال توسعه نیست حتی کشورهای توسعه یافته این مسئله را ترویج می کنند. به نظر شما آیا می توان انتظار داشت که این خطر در آینده رفع شود و به دوران خوش گذشته كه آزادی كامل رسانه ها وجود داشت، باز گرديم؟
2- بين اين دو رقیب يك رابطه همزيستی وجود دارد،‌ در حاليكه يكی از آنها اين قدرت را دارد كه ديگری را ساكت كند، بنابراين برای تعديل رفتار دولت و تبديل آن به يك رابطه همکاری به جای يك سركوب كننده و یک سرکوب شونده چه كار می توان كرد؟
3- بيشتر مواقع زبانی كه در قانون گذاری ها و قوانين رسانه ها استفاده می شود، دوپهلو است و بيشتر در حمايت از سردمداران و در جهت سركوبی رسانه ها است و راه ديگری هم برای رسانه ها وجود ندارد جز اينكه تن به یک ازدواج مصلحتی بدهند و فكر می كنيد چه راه ديگری برای آنها باقی می ماند،‌ به خصوص در كشورهای در حال توسعه كه رسانه ها تا حد زيادی به درآمد حاصله از تبليغات وابسته هستند.
4- اين آزادی چگونه آزادی ای است وقتی كه فقط از آن حرف می زنند و هيچگاه به آن عمل نمی شود، چگونه رسانه ها می توانند اين آزادی را دوباره به دست آورند،‌ وقتی كه حاميان آن هيچ دانشی در مورد آزادی بيان ندارند؟
5- به اين مسئله توجه كنيد كه قانون اساسی های بسیار مفصل هستند و زبان به کار رفته شده در آنها بسیار غریب است و كه مردم قادر به فهميدن آن نيستند، حتی تحصيلكرده های ما نيز در فهم آن مشكل دارند. آيا فكر می كنيد هدف و تعمد ایجاد يك رابطه همزيستی تحت اين شرايط امكان پذير باشد؟
6- چطور می توان اين مسئله را كه برخی از دولت ها آزادی بيان را به بهانه تروريسم می دزدند تا نيات و اعمال فاسد خود را بپوشانند، کنترل و یا از آن جلوگیری کرد. آيا وقت آن نرسيده است که دنيای غرب به بررسی دوباره پارامترهايی بپردازد كه چنین خطراتی را تعیین و مشخص می کند؛ خطراتی که نیات و اعمال فاسد را می پوشاند؟
7- در حاليكه در كشورهای غربی، مسئله آزادی بيان به شکل آزادانه مطرح می شود، در كشورهای جهان سوم، این موضوع مانند رازی است که در میان گروهی از افراد خاص که می ترسند فساد آنها افشاء شود، مطرح می شود. آيا نبايد يك اعلاميه بين المللی در مورد اين مسئله صادر شود و جمله های این اعلامیه چگونه باید انتخاب شوند؟

پاسخ: هو جامبو مجاسيری، معذرت می خواهم از اينكه به دليل محدوديت زمانی در اين گفتگوی اينترنتی فقط می توانم به آنچه كه فكر می كنم جوهره اصلی پرسش های شما است پاسخ دهم. نقش اصلی روزنامه نگار و رسانه های خبری اين است كه "حقيقت" تمام مسائلی را که برای مردم مهم است را بررسی کرده و به اطلاع عموم برسانند. بنابراين شغل یک روزنامه نگار بسيار سخت است، از آن جهت كه اغلب بايد سعی کرده و از قوانين عبور کنند، نگاهی عميق تر به مسائل اندازند و واقعیت امر را در مورد مسائلی که برای مردم مهم است پیدا کرده و تشخیص دهند. در تمام طول این راه، موانع متعددی وجود دارد. اعلاميه های بين المللی وجود دارند كه از آزادی مطبوعات حمایت می کنند و هر روزنامه نگاری در هر كشوری اين مسئوليت را دارد كه در كشور خود اين محدوديت ها را از سر راه بردارد. آسانته سانا.

مجری: استدعا داريم كه هر بار يك پرسش بفرستيد. متشكرم.

سوال [باربارا- بی. ويثر از آلمان] : فكر می كنيد قرار دادن روزنامه نگاران در بطن موقعيت های جنگی منجر به گزارش های دقيق تر می شود يا اینکه موجب "سندرم استكهلم" می شود كه طی آن خبرنگار آنچنان با واحد نظامی ای كه از آن خبر تهيه می كند احساس يكدلی می كند كه ديگر بی طرفی از ميان می رود؟ مطمئن نيستم كه فيلم "سلاح های اغفال جمعی" را ديده باشيد، ولی اين فيلم، به بررسی اين مسئله و بسياری مسائل مهم ديگر می پردازد كه نشان می دهد اين كار اشتباه است. نظر شما چيست؟

پاسخ: باربارا از پرسش شما متشكرم. نظرات مختلفی در مورد "قرار دادن" خبرنگاران در موقعيت های جنگی وجود دارد. به عنوان یک خبرنگار سابق، من از جنگ هم گزارش تهيه كرده ام -- هم شخصا و هم در موقعيتی كه مرا به اصطلاح در آنجا "قرار" داده بودند. و اكنون به عنوان وابسته مطبوعاتی، اغلب به خبرنگاران در "قرار" گرفتن در واحدهای نظامی كمك می كنم. طبق تجربه شخصی ام، معتقدم كه پوشش دادن خبر از سوی همه طرفين مهم است -- و اينكه "قرار گرفتن" در موقعيت جنگی، درك منحصر بفردی از موقعيت به ما می دهد كه در ارائه گزارش به خوانندگان و بينندگان بسيار ارزشمند است. در عین حال، معتقدم برای خبرنگاران مهم است که تا حد امکان در هر وضعیتی گزارش های جامع تر و گسترده تر تهیه کنند -- در زمان جنگ و در زمان صلح -- و سازمان های خبری آنها باید در حد امکان دیدگاه گسترده تر و عمیق تری از مسائل را ارائه دهد.

پرسش [ارنست]: نام من ارنست کیازولو و اهل لیبریه، غرب آفریقا، هستم. پرسش من این است که دولت ها و رسانه ها تا چه اندازه می توانند همکاران خوبی برای یکدیگر باشند بدون اینکه روش های روزنامه نگاری صحیح از قبیل واقع بینی، بی طرفی، تعادل و حقیقت را به خطر اندازند؟

پاسخ: سلام ارنست. در واقع، یک روزنامه نگار باید تلاش کند تا منابع محکمی در تمام زمینه های خبری برای خود تهیه کند. یک روزنامه نگار خوب و یک وابسته مطبوعاتی خوب نقش و مسئولیت یکدیگر را خوب تشخیص می دهند. به عنوان فردی که هم به عنوان یک روزنامه نگار کار کرده و اکنون به عنوان یک وابسته مطبوعاتی دولت کار می کند، معتقدم که این رابطه مهمی است، ولی رابطه ای است که در آن هر یک باید نقش دیگری را تشخیص دهد. در یک جامعه آزاد، نقش های متعددی وجود دارند -- روزنامه نگار، دیپلمات، ارتش، دولت، صاحبان شرکت های خصوصی، رهبران جامعه مدنی، و غیره -- و هر یک از ایشان باید صادق، بی طرف، و صحیح و دقیق عمل کند. به عنوان یک وابسته مطبوعاتی، همیشه به دنبال این هستم که صادق باشم، که مسئول باشم، و همچنین تلاش می کنم به روزنامه نگاران کمک کنم تا اطلاعات موجود درباره دیپلماسی و مسائل دولتی را جهت استفاده در گزارش هایشان کسب کنند، و در عین حال از روزنامه نگاران انتظار دارم که موقعیت من را زمانی که نمی توانم مسئله خاصی را تایید کنم یا جزییات بیشتری در اختیار آنها بگذارم، درک کنند. فکر می کنم روزنامه نگاران می دانند هر وقت که بتوانم به آنها کمک خواهم کرد. در فاصله زمانی که به عنوان یک روزنامه نگار کار می کردم و اکنون که به عنوان یک دیپلمات خدمت می کنم، استاد روزنامه نگاری در دانشگاه بودم و دوره های آموزشی برای هر دو طرف -- روزنامه نگاران و دیپلمات ها (یا هر مقام دولتی یا نظامی دیگر) -- طراحی می کردم تا به ایشان یاد دهم که چگونه می توانند به بهترین نحو به عنوان بخشی از جامعه مدنی با یکدیگر کار کنند.

پرسش [گرجستان دورست-لاهتی]: پوشش خبر توسط رسانه ها معمولا سریعتر از اعلامیه های رسمی دولت است. به ویژه زمانی که پوشش خبری رسانه ها زودتر از اقدامات رسمی است (به عنوان نمونه، کاترینا)؛ پیام رسانه ها به سیاست شکل می دهد. و اغلب اوقات نیز بر افکار عمومی تاثیر می گذارد، که به نوبه خود بر سیاست تاثیر می گذارد (برای مثال، پشتیبانی از جنگ عراق). با در نظر گرفتن این شرایط، مسئول بودن یعنی چه؟ یک روزنامه نگار خوب باید چگونه رفتار کند؟

پاسخ: به خاطر این پرسش بسیار مهم از شما متشکرم گرجستان. اکنون، سرعت جهان ما، با در نظر گرفتن اینترنت و دیگر وسائل ارتباطات پیشرفته، متاسفانه در برخی مواقع کار تهیه خبر را به سمت گزارشگری غیرمسئولانه سوق داده است. ولیکن، یک روزنامه نگار خوب، همیشه گزارش خود را کنترل و دوباره کنترل می کند، و پیش از پخش آن به دنبال تایید خبر از منابع مختلف می رود. البته، در برخی از مواقع، این ممکن است بدین معنی باشد که پخش این گزارش روزها، برخی اوقات هفته ها یا ماه ها، طول بکشد، زیرا آن خبرنگار زمان زیادی را صرف تهیه گزارش و تحقیق در مورد آن و تایید کامل آن کرده است. این مسئله ممکن است برای این خبرنگار یا سازمان خبری وی دشوار به نظر بیاید، ولی در پایان، گزارشی که مورد تایید منابع مختلف قرار گرفته و صحیح است به خوانندگان/بینندگان نشان خواهد داد که این سازمان خبری مسئولانه عمل می کند و در نتیجه معتبر است و سازمان خبری ای است که باید در آینده آن را ببینند/بخوانند/بشنوند. خبرنگاران نباید تا یک شایعه یا نقطه نظر یک فرد خاص را می شنوند، آن را پخش کنند -- آنها باید در زمینه کنترل، پیگیری و صبورانه عمل کردن مهارت کسب کنند. ارزش این کارها در پایان مشخص می شود. اگر گزارش های شما واضح و روشن باشد و به اندازه کافی در مورد آنها تحقیق شده باشد، خوانندگان و بینندگان و شنوندگان به شما به عنوان یک خبرنگار اعتماد خواهند کرد -- و نیز به سازمان خبری که در آن کار می کنید.

پرسش [کایرا همن]: یک راهبرد ارتباطاتی چه نقشی در تحکیم قدرت زنان و مردان سیاسی ایفا می کند؟

پاسخ: سلام کایرا، در جهان امروزی بسیاری از نهادها و موسسات، از جمله دولت ها و شرکت های خصوصی، راهبردهایی در زمینه ارتباطات برای عرضه و ارائه تصویری از خود و برنامه هایشان ایجاد می کنند. چنین راهکارهایی به نوبه خود نمایانگر تشخیص اهمیت حیاتی ارتباطات و رسانه ها است.

پرسش [ایدیکا]: یکی از بزرگترین مشکلاتی که اینجا در نیجریه داریم این است که روزنامه نگاران (با اینکه تعدادشان کم است) معتقدند که باید پیش از تهیه گزارش های خبری، پاداش های مالی (به شکل مبالغ زیادی از پول نقد قرار داده شده در پاکت های قهوه ای رنگ) دریافت کنند. به هنگام برگزاری جلسه های مطبوعاتی یا کنفرانس های خبری متوجه می شوید که تعدادی از روزنامه نگاران محل جلسه را ترک نمی کنند و منتظر دریافت پاکت های قهوه ای رنگ شان هستند. ما می دانیم که این کار اشتباه است، ولی این روشی است که در میان این روزنامه نگاران بسیار رایج است. این روزنامه نگاران از این موضوع شکایت می کنند که بیش از سه ماه است که هیچگونه دستمزدی از نشریه های خود دریافت نکرده اند و این تنها راهی است که می توانند به فعالیت خود ادامه دهند. من چگونه می توانم چنین وضعیتی را تحمل کنم. بر حسب اتفاق، ارتباط با رسانه ها یکی از فعالیت های اصلی و روزانه من است. - ایدیکا

پاسخ: سلام ایدیکا. این مشکل، یکی از مشکل های بزرگی است که در منطقه ای که من هم زندگی می کنم، وجود دارد -- یعنی دستمزد کم برای روزنامه نگاران و سپس روی آوردن آنها به پاداش های نقدی از منابع دیگر. اتحادیه روزنامه نگاران یکی از راه هایی است که می توان صاحبان رسانه ها را وادار کرد تا دستمزدهای بهتری به کارکنان خود بدهند. در عین حال، روزنامه نگاران باید شهامت این را داشته باشند تا پیشنهادهای مالی از منابع دیگر را رد کنند. آنها باید با این مسئله از هر دو جهت مبارزه کنند. وقتی که دسته بزرگی از روزنامه نگاران به دستمزدهای این چنینی جواب نه می دهد و آن را رد می کند، آنوقت اعتبار بیشتری برای کسب درآمد بهتر به دست می آورد.

پرسش [اندری] : سلام، نام من اندری راکوتونیان آهیانا است و من اهل ماداگاسکار هستم. اکثر رسانه ها در کشور من به مسائل جهانی می پردازند. به نظر شما، آیا داشتن رسانه هایی که فقط به مسائل خاصی از قیبل اقتصاد، و مسائل حقوقی می پردازند، خوب است ...

پاسخ: سلام اندری، شما پرسش بسیار مهمی را مطرح کردید. متاسفانه، در بسیاری از کشورها، به دلائل زیادی روزنامه نگاران تشویق نمی شوند که مسائل اجتماعی، اقتصادی، و زیست محیطی محلی و داخلی را گزارش کنند. یکی از این دلائل معمولا این است که تهیه این نوع گزارش ها وقت بیشتری می برد و اغلب اوقات جمعیت های محلی در مقابل پوشش دادن این مسائل توسط رسانه ها مقاومت به خرج می دهند. همچنین، اغلب اوقات روزنامه نگاران در زمینه تهیه گزارش درباره چنین مسائلی آموزش ندیده اند. و در ضمن، جمعیت خاص خوانندگان/بینندگان/شنوندگان به اخبار فقط جهانی و/یا اخبار سیاسی عادت می کنند و اخبار محلی و داخلی درباره مسائل مهم اجتماعی و اقتصادی را مطالبه نمی کنند. بنابراین، بسیار مهم است که آموزش در زمینه تهیه گزارش چنین مسائلی برای روزنامه نگاران فراهم شود. و، در عین حال، سردبیران/تولید کنندگان برنامه های تلویزیونی باید رهبری چاپ/پخش چنین موضوعات و مسائلی را در دست بگیرند. بهترین راه برای حل بسیاری از مشکلات محلی -- اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی -- ارائه پوشش خبری گسترده و مداوم از این مسائل است. بعدا، مردم شروع می کنند که با چنین مسائلی به عنوان جامعه مدنی برخورد کنند.

پرسش [قاهره – قاهره]: پروفسور عزیز خانم الیزلبت او. کالتن. صبح بخیر و سلام فراوان از مصر سرزمین تمدن. امروزه، دموکراسی از همه سمت مورد چالش قرار گرفته است. وظیفه تمام کسانی است که به دموکراسی علاقه دارند این است که هر کاری از دست شان برمی آید جهت تقویت آن انجام دهند. نقش رسانه ها در آموزش مردم برای دموکراسی چیست؟

پاسخ: سلام علی، همانطور که در پاسخ یکی از پرسش های قبلی نوشتم، به عقیده من رسانه ها نقش اصلی و بسیار مهمی را در آموزش مردم برای دموکراسی و توسعه و حل مسائلی که برای مردم مهم است، ایفا می کنند. به همین دلیل است که رسانه های آزاد -- رسانه های بی طرف و مسئول -- نقش بسیار حیاتی ای را در تشویق مردم جهت روبرو شدن با مسائلی که برای همه مردم مهم است، ایفا می کنند.

پرسش [اماک]: زمانی که مطبوعات در محکوم کردن فساد و دیگر موارد کلاه برداری آزاد هستند، ولی سیستم قضایی درست عمل نمی کند، چگونه دموکراسی می تواند سالم بشود. این وضعیتی است که در کشور من جمهوری دموکراتیک کنگو وجود دارد.

پاسخ: سلام اماک، رسانه ها می توانند از طریق پوشش بی طرفانه و مداوم مسائل مربوط به سیستم قضایی مشوق و حامی سیستم قضایی مستقل باشند. این مسئله یک شبه اتفاق نمی افتد. برخی مواقع این کار سال ها طول می کشد، ولی رسانه ها/مطبوعات برای ایجاد تغییر و بهبود سیستم ها ضروری هستند، زیرا شهروندان "حقیقت" مسائلی را که برای مردم مهم و حیاتی هستند، از طریق مطبوعات می فهمند. در بسیاری از کشورها، رسانه های خبری جزء ابزارهای کلیدی برای حمایت از سیستم قضایی مستقل بوده اند و رسانه های خبری در راستای مطالبات مردم برای رسیدن به یک سیستم قضایی مستقل عمل کرده اند. این کار می تواند انجام شود.

پرسش [ادولاتکال]: آمریکا مهاجرین بسیار زیادی را با فرهنگ ها و زبان های مختلف به این کشور وارد کرده است. شواهد جدیدی که از این مسئله می بینیم زبان اسپنگلیش و زبان های مختلف دیگر است. زبان هایی که فقط محلی هستند و به شکل گسترده ای در گفتگوهای اینترنتی شما در مورد آنها بحث و گفتگو شده است. چرا متخصصین RELO هیچوقت برنامه جدی درباره مسائل مرتبط با مسائل ESP ترتیب نمی دهند. آیا می توان این محصولات آمریکایی زبان شناختی/بین-فرهنگی را به کشورهای مبداء آن صادر کرد؟ یک پروفسور بازنشسته مدیریت بازرگانی.

پاسخ: سلام ادولاتکال، لطفا این پیشنهادهای خوب را به سازمان محلی RELO خود منتقل کنید. مطمئنم که علاقه زیادی به این مسئله خواهند داشت و پاسخ شما را خواهند داد. با تشکر فراوان.

پرسش: [ارنست - الیزابت]: نام من جورج باردو است. من یک خبرنگار لیبریایی هستم که در مونرویا مستقرم.

پرسش [مشتاق2]: چگونه رسانه ای می تواند در عین حال هم مستقل باشد و هم مسئول؟ آیا این ممکن است؟

پاسخ: سلام مشتاق، از نقطه نظر و تجربه من، اعتقاد دارم که یک رسانه واقعا مستقل در ذات نیز مسئول است و بالعکس. استقلال فی نفسه به معنای حمله نیست، بلکه استقلال یعنی اینکه یک مطبوعات/رسانه هیچ تعهد مالی یا ایدئولوژیکی ندارد به غیر از تلاش برای چاپ/پخش "حقیقت" درباره تمام مسائلی که برای مردم اهمیت دارد. بنابراین، گزارش های یک رسانه مستقل درباره تمام "مسائلی که مورد توجه مردم" است، بی طرفانه و صحیح و متعادل هستند. باید به همراه استقلال مسئولیت نیز بیاید. در آرمان یک رسانه آزاد و بی طرف، این دو در کنار یکدیگر قرار دارند.

پرسش [مشتاق2 - لیز]: ممکن است دو یا سه چالش بزرگی را که رسانه ها در کشور شما با آن روبرو هستند، نام ببرید؟

پاسخ: دوباره سلام، مشتاق، از این پرسش شما متشکرم. امروزه در کشور من رسانه ها با چالش های متعددی روبرو هستند. یکی از چالش های اصلی تلاش برای رسیدن به استقلال بیشتر -- استقلال از همه جوانب -- و بنابراین مسئولیت بیشتر است. یکی دیگر از چالش ها، چالشی است که قبلا درباره آن در مورد تمام کشورهای جهان صحبت کردیم و آن همان مسئله تسلیم نشدن در برابر فشارهایی است که برای تهیه یک خبر وجود دارد و اینکه کنترل کنیم و ببینیم آیا خبر صحت دارد یا وقت بگذاریم تا ببینیم بی طرفانه و صحیح است. حرفه روزنامه نگاری در آمریکا نیز درست مثل هر جای دیگر در جهان با این چالش مواجه است. یکی دیگر از چالش هایی که رسانه ها با آن مواجه هستند حفظ و ادامه استانداردهای بالا و حرفه ای روزنامه نگاری است -- آموزش در موسسات آموزشی و در حین کار. درست مانند نقاط دیگر جهان، مسئولیت های سنگینی به عهده خبرنگاران زیادی گذاشته می شود پیش از آنکه این مسئولیت حرفه ای را آموخته باشند که باید در تهیه گزارش های خود بی طرف، صحیح، متعادل، و دلواپس یافتن "حقیقت" مسائلی باشند که برای مردم مهم است. بنابراین، این مسئولیت حرفه ای ها است تا این استانداردها و اخلاقیات روزنامه نگاری را به تمام افرادی که تازه وارد این حرفه شده اند، منتقل کنند.

پرسش [نعمت الله خان - کراچی]: آیا رسانه های پاکستان مسئول هستند؟ آیا آنها نقش معقولی را در مسائل بین المللی و دوجانبه ایفا می کنند؟ به عنوان یک وابسته مطبوعاتی، تجربیات شما در این زمینه چیست؟

پاسخ: سلام نعمت، اول مایلم بگویم که یکی از طرفداران پر و پا قرص رسانه های خبری در پاکستان هستم. هر روز حداقل هشت روزنامه انگلیسی زبان مطالعه می کنم و ترجمه های بسیاری از روزنامه های اردو را می خوانم و اخبار تلویزیون را می بینم و به رادیو گوش می دهم. در واقع، از تمام رسانه ها/مطبوعات در پاکستان لذت می برم و آنها را به خاطر تلاشی که هر روز جهت حرکت به سمت رسانه مستقل تر و مسئول تر شدن انجام می دهند، تحسین می کنم. از همکاری با روزنامه نگاران در پاکستان لذت می برم و یکی از فعالیت های من تشویق آموزش های بیشتر برای رسانه ها در زمینه روزنامه نگاری نوشتاری و تصویری است که هر روزه در حال پیشرفت است.

پرسش [آمریکن کرنر اسکوپجه2]: معمولا فرض بر این است که رسانه هایی که بودجه آنها توسط دولت تامین می شود مستقل نیستند و کیفیت آنها پایین تر از رسانه های خصوصی است. از آنجایی که دولت ها دائما تغییر می کنند، چرا فرض بر این است که رسانه های خصوصی از رسانه های دولتی مهم تر هستند زمانی که همه این واقعیت را می دانند که رسانه های خصوصی توسط پول صاحبان تجارت و صنعت اداره می شوند که هیچ اهمیتی برای دموکراسی و فرهنگ قائل نیستند و اغلب اوقات تمایل آنها به سمت توده گرایی، جنجال آفرینی و رسوایی است تا اهمیت دادن به ارزش های واقعی جامعه. وی. پمووا، رادیو مقدونیه، کانال سه

پاسخ: سلام پمووا، این مسئله در واقع مسئله استقلال واقعی در رسانه ها را مطرح می کند. همانطور که اشاره کردید، رسانه های خصوصی نیز می توانند با مسائل "کنترل و عدم استقلال" روبرو باشند. به همین خاطر این به عهده خبرنگاران و روزنامه نگاران است که نقشی را در سازمان های خبری شان ایفا کنند که موجب استقلال و مسئولیت بیشتر شود. هر یک از ایشان باید جهت حمایت از مسائلی که برای مردم مهم است تلاش کند - هر مسئله ای که می خواهد باشد یا در هر زمینه ای که می خواهد باشد.

این گفتگوی اینترنتی واقعا برای من جالب و چالش برانگیز بوده است. از تمام پرسش هایی که ارسال کردید بسیار متشکرم. این پرسش ها نمایانگر توجه و علاقه جهانی درباره این مسائل بسیار مهم است. امیدورام که توانسته باشم حتی قدمی کوچک در راه تشویق بسیاری از شما برای تلاش در جهت ایجاد رسانه های مستقل و مسئول در کشورهایتان برداشته باشم. همانطور که گفتم، معتقدم که استقلال و مسئولیت باید همراه یکدیگر باشند. همچنین معتقدم که روزنامه نگاران مستقل و مسئول باید با دولت ها و نیز نهادهای جامعه همکاری کنند تا تمام مسائل مورد توجه مردم را به شکل صحیح و بی طرفانه گزارش کنند.

دوباره از شما تشکر می کنم، و آرزوهای خوب برای شما دارم، لیز کالتن.

مجری: از خانم الیزابت او. کالتن برای شرکت در برنامه ما تشکر می کنیم. این گفتگوی اینترنتی اکنون پایان می یابد. لطفا جهت کسب اطلاعات بیشتر در مورد برنامه های آتی و رونوشت گفتگوی امروز (که ظرف یک روز کاری در تارنما نصب خواهد شد) به تارنمای يو.اِس.اينفو در آدرس زیر مراجعه کنید:
Webchat Station

(میهمانان این برنامه بر مبنای تخصص شان انتخاب می شوند. نقطه نظرات ابراز شده توسط میهمانان برنامه نقطه نظرات خود ایشان می باشد و الزاما منعکس کننده دیدگاه و نقطه نظرات وزارت امور خارجه آمریکا نمی باشد.)

پايان متن

اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.