02 نوامبر 2007
شهری که در پنسیلوانیا بازتاب چالش های کمر بند صنعتی آمریکاست
با کاهش بخش تولید، نیوکاسل برای تنوع بخشیدن به اقتصاد خود مبارزه می کند
آغاز متن
نویسنده: بریژیت هانتر
عضو هیئت تحریریه یو. اِس. اینفو
واشنگتن- نیوکاسل بزرگترین شهر حوزه چهارم پنسیلوانیا است؛ یک حوزه انتخاباتی که شامل حومه شمالی پیتزبورگ و بخش های بیوِر و لورانس می شود. تاریخچه و چالش هایی که نیوکاسل با آن ها روبرو بوده، بازتابی از وضعیت بسیاری از شهر های آمریکا در نواحی شمالی میدوست و مید آتلانتیک است که با نام کمربند زنگ زده شناخته می شود.
این منطقه که معروف به کمربند تولید صنعتی بود، بزرگترین مرکز صنایع سنگین در ایالات متحده است. این منطقه از سواحل شمال شرقی تا شرق ویسکانسین، از جنوب تا نواحی معدن خیز ویرجینیای غربی، و از شمال تا دریاچه های پنجگانه و کانادا امتداد دارد. این منطقه که مرکز بخش تولید صنعتی آمریکا است، در طول دهه های متمادی موتور اقتصادی کشور بوده است. اما بسته شدن تأسیسات صنعتی و بیکاری همراه آن موجب گشت که این منطقه به کمربند زنگ زده معروف شود، و به همین علت نیوکاسل و شهر های مشابه آن مجبور به ایجاد تنوع در اقتصاد خود هستند که در غیر این صورت به مرگ محکوم می شوند.
جمعیت نیوکاسل که به علت کاهش امکانات شغلی تقلیل یافته، به اندازه نیمی از جمعیت دهه 1950، اوج زیادی جمعیت خود، رسیده است. این شهر مرکز استان لورانس است که طبق گزارش اداره آمار آمریکا، در سال 2000 ، درآمد متوسط هر خانوار آن معادل 25,598 دلار در مقایسه با درآمد متوسط ملی معادل 41,994 دلار بوده است.
غالب جمعیت نیوکاسل اروپایی تبار است. نیاکان ساکنان نیوکاسل شامل ایتالیایی ها (27 درصد)، آلمانی ها (17 درصد)، ایرلندی ها (13 درصد)، لهستانی ها (6 درصد)، و انگلیسی ها (5 درصد) می باشند. 12 درصد بقیه تبارشان به کشور های دیگر اروپا می رسد. حدود 11 درصد د سیاهپوست هستند، 2 درصد عرب، 1 درصد لبنانی، 1 درصد سوری، و 2 درصد آفریقایی می باشند.
شهروندان نیوکاسل، هر چند با چالش هایی روبرو هستند، اما در مسائل سیاسی مشارکت دارند. اخیرا ً در یک نظر سنجی در مورد تابلو های تبلیغات انتخاباتی در خیابان ها و جاده ها، که توسط یکی از روزنامه های محلی، اخبار نیوکاسل، انجام شده، 71 درصد از مردم پاسخ داده اند که این قبیل تبلیغات نه تنها تأثیری بر آرای آن ها ندارد، بلکه چشم آزار بوده و باعث می شود رأی دهندگان با کاندیدا ها لج شوند.
در این منطقه، دموکرات ها نفوذ مختصری دارند، آن قدر کم که موجب پیش بینی چیزی نمی شود. در انتخابات نوامبر سال 2000، استان لورانس با دادن 20,593 رأی به اَل گور در مقابل 18,060 رأی به بوش شاهد رقابت تنگاتنگی میان این دوکاندیدا بود . رالف نایدر که شرکت کننده ای مستقل بود، 653 رأی کسب کرد. در سال 2004، بوش موفق به کسب 21,542 رأی از استان لورانس گردید و جان کری 21,131 رأی آورد.
در 24 اکتبر سال 2006، در سرمقاله اخبار نیوکاسل به سادگی اظهار شده بود: "تأییدیه ما: از شما درخواست می کنیم به دموکرات ها رأی دهید- نقطه تمام." ساکنان نیوکاسل چه تحت تأثیر روزنامه، وچه بر حسب حال و هوای خودشان، در سال 2006 به دموکرات ها رأی دادند. در رقابت های انتخابات فرماندار، ایالت پنسیلوانیا با 60 درصد آرا، اِد رندل دموکرات را در برابر لین سوان جمهوریخواه مجددا ً انتخاب کرد. برای نمایندگی مجلس سنا، این ایالت باب کیسی دموکرات را با 59 درصد آرا در برابر ریک سانتوروم انتخاب کرد. جیسون آلتمایر، نماینده حوزه چهارم انتخاباتی پنسیلوانیا یک دموکرات است که اولین دوره از نمایندگی خود را در مجلس نمایندگان آمریکا سپری می کند.
تاریخچه
طبق نقشه برداری های جان کارلایل استوارت، قدمت این شهر به سال 1789 می رسد، یعنی زمانی که زمین های آن از طرف دولت به سربازان جنگ های انقلابی واگذار گردید. هنگامی که او در نقشه برداری های اولیه متوجه حذف شدن 20,2 هکتار از این زمین ها در نقطه تلاقی رود شنانگو و شاخابه نشانوک شد، ادعای مالکیت این زمین ها را نمود.
استوارت در آوریل سال 1789 شهر نیوکاسل را طرح ریزی کرد. در اوایل قرن نوزدهم، کسب و کار های محلی با ساخته شدن یک سیستم کانال کشی در شهر، شکوفا گردیدند. تأسیسات صنایع تولیدی از سیستم حمل و نقل و دسترسی فوری به مواد خام بهره مند بودند. هنگامی که سیستم کانال کشی تکمیل گردید و راه آهن جایگزین آن شد، کارخانجات دارای سیستم حمل و نقل سریع تری شدند.
درسال 1849، نیوکاسل تبدیل به مرکز استان ناحیه جدید التأسیس لورانس شد؛ در سال 1869، شهر نیوکاسل با جمعیتی برابر با 6,000 سکنه، یکی از شهر هایی بود که در آمریکا از رشدی سریع برخوردار بودند. در سال 1900، این شهر معروف به مرکز صنایع قلع جهان شد. این صنعت، همراه با تأسیس شدن کارخانجات دیگر موجب رشد سریع جمعیت در این شهر گردید- و به تدریج که مهاجران جذب اشتغال در این شهر می شدند، جمعیت آن از 11,600 نفر در سال 1890، به 38,280 تن در سال 1910 افزایش پیدا کرد.
همان طور که نیوکاسل در دهه 1920 در اوج رونق و شکوفایی خود بود، چشم انداز شهر هم از طریق طرح های زیبای معماری متحول می شد، مانند کلیسای جامع اسکاتیش رایت که به سبک نئو کلاسیک ساخته شده بود، و کلیسای جامع ریوایول سنت مری که به سبک گوتیک بود. معروفیت این شهر به دلایل دیگری هم دوچندان شد، یکی این که به "مرکز هات داگ جهان" معروف گشت، (و این به خاطر ابداع چیلی داگ، از سوی مهاجران یونانی بود) و دیگر این که "مرکز آتش بازی آمریکا" لقب گرفت ( به دلیل وجود شرکت صنایع آتش بازی س. ویتاله و زامبلی اینترنشنال).
نمایش های واریته در دهه 1920 در شهر نیوکاسل از محبوبیت زیادی برخوردار بودند. باب هوپ، هنرپیشه معروف، کار کمدی خود را از تئاتر کاپیتول در نیوکاسل در سال 1927 آغاز کرد، یعنی زمانی که از او خواسته شد به جای مجری برنامه که بیمار شده بود، به معرفی برنامه ها بپردازد. لطیفه ها و تک گویی های هوپ به قدری مورد توجه تماشاگران قرار گرفت که او مصمم شد سرنوشت خود را با کمدی پیوند بزند.
در دهه 1930، بحران اقتصادی، شهر نیوکاسل را هم بی بهره نگذاشت: بسیاری از شرکت ها تعطیل شد و شهروندان زیادی شغل و خانه خود را از دست دادند. شرکت فولاد کارنگی که هزاران تن را در صنعت قلع در استخدام خود داشت، در سال 1931 بسته شد. هر چند برنامه های فدرال، از قبیل اداره پیشرفت کار و هیئت موازنه اقتصاد کشور به ایجاد مشاغلی پرداختند، این شهر به طور کامل رونیامد. در زمان جنگ – جنگ های جهانی اول و دوم و جنگ کره – از گشایشی موقت برخوردار شده و صنایع داخلی تا حدی احیا گردیدند. جمعیت شهر که با 48,834 تن در سال 1950 به اوج خود رسیده بود، در سال 2003 به 25,338 تن تقلیل یافته بود.
امروز، نیوکاسل از اتکای اولیه خود به صنایع فاصله گرفته و به اصول اقتصادی متوازن تری، مانند شرکت های بازرگانی و خدماتی، گرایش پیدا می کند. وین الکساندر، شهردار شهر، اذعان می دارد که "مانند همه شهرهای دیگر، نیوکاسل هم با گذشت زمان فراز و نشیب هایی را پشت سر گذاشته است"، و اضافه می کند، " کوشش های زیادی در جهت حفظ و پیشرفت شهر صورت گرفته است."
برای اطلاعات بیشتر درمورد شهر نیوکاسل به تارنمای این شهر مراجعه کنید:
http://www.newcastelpa.org
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
