01 نوامبر 2007
تصاویر تظاهرات برمه نمایانگر کار آیی و در عین حال آسیب پذیری اینترنت بود
تصاویر، موجب جلب حمایت جهانی شدند ولی اعمال کنترل نظامیان حاکم بر دسترسی به این تصاویر موجب قطع خبررسانی شد
آغاز متن
به قلم استفن کافمن
نویسندۀ کادر یو.اس.اینفو.
واشنگتن – پوشش خبری تظاهرات دموکراسی خواهی در برمه تا حد زیادی وابسته به شجاعت و دانش معدود شهروندان این کشور بود که به اینترنت و تلفنهای همراه دسترسی داشتند. با این حال، ارتش برمه نیز در عمل با متوقف کردن فعالیت ارائه دهندگان سرویسهای اینترنتی (ISP) و آنتنهای تلفن همراه کشور را از ناظران خارجی جدا کرد و نشان داد که که وبلاگ نویسان و دیگر شهروندان خبرنگار تحت رژیمهای استبدادی با چه چالشهایی روبرو هستند.
باب دیتز، هماهنگ کنندۀ برنامۀ آسیای کمیتۀ حفاظت از خبرنگاران، به یو.اس.اینفو. گفت که فیلمها، عکسها و گزارشهایی که در اوت و سپتامبر از برمه می آمدند "بهترین نمونه از این نوع هستند که تاکنون دیده ایم،" و اضافه کرد که اگرچه تقریباً تنها 1 درصد از مردم برمه به اینترنت دسترسی دارند، "ولی کسانی که در صحنه حضور داشتند مطمئناً می دانستند که چه خبر است و آماده بودند که با استفاده از فناوری آن را گزارش کنند."
دیتز گفت که رسانه های برمه تحت سانسور شدید دولی هستند و گزارشگران خارجی معمولاً دسترسی کمی به این کشور دارند. تا قبل از آغاز تظاهرات، دنیای خارج مدارک تصویری بسیار کمی از آنچه که در داخل کشور اتاق می افتاد در دست داشت. به همین دلیل هنگامی که تصاویر شروع به ظاهر شدن کردند، ناظران شگفت زده شدند.
وی گفت: "تصاویر راهبان در رداهایشان و غیرنظامیان که با هم همکاری می کردند بسیار خوب و نمایشی بودند. تصاویر تکان دهنده ای از کشوری که در معرض سنگین ترین سانسور در جهان قرار دارد. شبا این همه این تصاویر بیرون آمدند و مردم حیرت زده شدند و یا بیشتر از مواردی که افراد در آنها به دیدن اطلاعات بصری عادت دارند تحت تاثیر قرارا گرفتند.
دیتز افزود، آنهایی که برای گرفتن تصاویر و توزیع آنها خطر می کردند، مخصوصاً دنیای خارج را هدف گرفته بودند چرا که خود آنها به تارنماهایی که تصاویرشان بر روی آنها پخش می شد دسترسی نداشتند.
وی گفت: "با آنکه آنها مطمئناً می دانستند که مرکز توجه دنیا بودند، ولی آنها به همۀ ویدئوها و اطلاعات وبلاگهایی که ما داشتیم دسترسی نداشتند. اینها به طرق مختلف با هدف دنیای خارج تهیه می شدند تا جلب پشتیبانی کنند و ما را از آنچه که اتفاق می افتاد آگاه سازند."
با وجود محدودیتهای شدید در زمینۀ تعداد افرادی که به وب دسترسی داشتند و استفادۀ دولت برمه از نرم افزارهای فیلتر و کنترل اطلاعات، وبلاگ نویسها و شهروندان خبرنگار موفق شدند که تصاویر را به بیرون بفرستند.
یک وبلاگ نویس ایرانی به یو.اس.اینفو. گفت که کشورها می توانند با استفاده از فیلترها از دسترسی به وب سایت های مشخص از طریق تهیه یک مخزن اطلاعاتی از نشانی آنها جلوگیری کنند.. ایران هم مانند برمه، از ارائه دهندگان سرویسهای اینترنتی خود برای ردیابی اینکه مردم کشور از چه تارنماهایی دیدن می کنند استفاده می کند، این وبلاگ نویس گفت، هر روز میلیونها تارنما مورد بازدید قرار می گیرند و رژیم توجهش را بر آنهایی متمرکز می کند که بیشترین تعداد بازدید کننده را دارند. بهترین شیوه برای وبلاگ نویسها آن است که افراد بیشتری را تشویق کنند تا به شبکۀ ارتباطات آنها بپیوندند و تعداد درخواستهای بازدید از تارنمایشان را توزیع کنند و در عین حال همان اطلاعات را به همۀ تارنماها برسانند.
در نهایت، فعالیتهای مخالفان دولت برمه آنقدر موثر بود که حزب نظامی حاکم تصمیم گرفت دو کابل ISP که را در رانگون و ماندالای که تنها کابل های موجود بودند قطع کند، اقدامی که دیتز آن را به عنوان "یک راه حل بسیار بسیار جدی" توصیف کرد.
وی گفت: "متوسل شدن به چنین کاری، نشانگر این امر است که ژنرالها سخت احساس فشار می ک. این نشان می داد که آنها دیگر به اقدامات نامطلوب خود ادامه نخواهند داد."
به علاوه، از آنجاییکه مردم از تلفنهای همراهشان برای فرستادن عکس و فیلم استفاده می کردند، گروه نظامی حاکم آنتنهای تلفن همراه را خاموش کرد تا ارتباطات تلفنی قطع شودد. از آنجاییکه دسترسی به تلفن همراه ماهواره ای در برمه وجود ندارد، تنها خطهای تلفن زمینی قابل استفاده باقی ماندند که به راحتی قابل کنترل هستند.
دیتز گفت، ژنرالها در عمل جریان اطلاعات را محدود کردند. "خیلی زود، [مخالفان] ناچار به تکیه بر افرادی شدند که اطلاعات را مرتباً از طریق مرز تایلند در تلاشی برای استفاده از علامت های تلفن همراه در مرز منتقل می کردند،". ولی وی گفت، این منطقه بسیار دور و شدیداً تحت نظر است.
تنها راه حل باقیمانده، توسل به "روشهای بسیار قدیمی انتقال اطلاعات" بود، مانند ذخیرۀ اطلاعات بر روی دیسکهای فشرده (CD) و یا درایوهای حافظۀ همراه و قاچاق کردن آنها از مرز تایلند به خارج. ولی دیتز فکر می کند که از این پس مطالب جدیدی که از برمه بتوان دریافت داشت خواهند بود، چرا که بیشتر مردم از حمل مدارکی که ممکن است پیش آنها پیدا شود، به ویژه در مناطق مرزی، وحشت دارند.
او گفت: "چنانچه قرار باشد آنها مورد بازرسی قرار بگیرید و ماموران چیزی مانند یک سی دی و یا هر مدرک دیگری پیدا کنند، مطمئنا آن را بررسی خواهند کرد و تا زمانی که مشخص شود که محتوای آن چیست، و مهم نیست که چه باشد، شما تحت بازداشت باقی خواهید بود. دستگیر شدن در حال حمل چنین چیزهایی مطمئناً به زندان جدی که می تواند تا ابد ادامه پیدا کند منجر خواهد شد."
ولی سبه گفته دیتز، سرکوب آزادی بیان برای مدتی چنان طولانی در برمه ادامه پیدا کرده است که ارتباطات میان گروههایی که در مناطق مرزی این کشور با تایلند و هند زندگی می کنند و شبکۀ تبعیدیان برمه " نیرومند باقی مانده است است."
او گفت: "این توانایی انتقال اطلاعات از فرد به فرد به طرق مختلف، چه به صورت سری و چه آشکار، است که در واقع ستون فقرات مقاومت مخالفان برمه ای را چه در داخل و چه خارج تشکیل می دهد." وی به مقاومت و سرسختی آنها در ادامۀ انتقال اطلاعات با روشهای قدیمی، درهنگام قطع تلفنها و سرویسهای اینترنتی توسط دولت، به عنوان یک شگرد مفید شاره کرد.
پايان متن
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
