20 آگوست 2007

امکان تأثیر کاندیدا های احزاب ثالث بر انتخابات ریاست جمهوری

کاندیدا های مستقل با برجسته کردن مسائل خاص، بر نتایج رقابت های تنگاتنگ تأثیر گذار هستند

آغاز متن

واشنگتن – علیرغم غالب بودن جمهوریخواهان و دموکرات ها بر دورنمای سیاسی آمریکا، سابقه تأثیر احزاب ثالث هم در انتخابات ریاست جمهوری، سابقه ای دیرین و پرجنب و جوش بوده است.

در انتخابات سال 2000، اسامی کاندیدا های 12 حزب سیاسی ثالث هم روی برگه های رأی ظاهر شد. در سال 2004 هم مجددا ً 12 حزب سیاسی ثالث، به غیر از احزاب دموکرات و جمهوریخواه، نامزد های خود را معرفی کردند. تعداد امضا هایی که برخی از این احزاب، مانند "احزاب طرفدار ممنوعیت" (که در درجه اول با فروش مشروبات الکلی مخالف است) و گروه های متعدد سوسیالیست، توانستند جمع آوری کنند، فقط به آن ها اجازه می داد بتوانند در انتخابات معدودی از ایالات شرکت داشته باشند. و بقیه هم دارای شرایط مطلوب برای شرکت در انتخابات در نیمی از 50 ایالت بودند: حزب سبز، گروه طرفدار محیط زیست (28)؛ حزب هواداران قانون اساسی، گروه مسیحیان بنیاد گرا (38)؛ حزب آزادیخواه، گروهی که در امور مالی محافظه کار، و در امور اجتماعی آزادی طلب است (49)؛ و حزب مستقل/ اصلاح طلب رالف نیدر، یک گروه اصلاح طلب لیبرال (37) و حائز شرایط در تعدادی دیگر از ایالات که تحت بررسی قضایی قرار دارد.

به هر جهت، مقابله با چالش های کاندیدا های احزاب دموکرات وجمهوریخواه کاری بس دشوار برای سایر احزاب است. مرحله هیئت انتخاباتی، رویه راه یافتن به فهرست نامزد های انتخاباتی، شرکت در بحث ها، و دریافت هزینه فعالیت های انتخاباتی از سوی دولت، به احزاب رسمی و تثبیت شده تعلق می گیرد.

علاوه بر این، احزاب ثالث به ندرت دارای تشکیلاتی سراسری در کشور، شبیه به تشکیلات دو حزب عمده، هستند؛ آن ها مهارت کمتری در برگزاری فعالیت های انتخاباتی داشته، و از پوشش وسیع رسانه ای برخوردار نیستند. از آن جا که هنوز به قدرت نرسیده و کمتر شناخته شده اند، جمع آوری پول برایشان مشکل تر است، و چون برای موفقیت در رقابت های انتخاباتی سراسری به مبالغ هنگفتی پول نیاز است، آن ها مجبور به صرف وقت بیشتری برای جمع آوری پول هستند تا فعالیت در راه انتخابات. با این حال، برخی ازکاندیدا های احزاب ثالث در حد ایالتی ومحلی موفقیت هایی به دست می آورند، و نمایندگان احزاب مستقل هم در کنگره حضور داشته اند.

معهذا، احزاب ثالث ممکن است به نتایج غیرمترفبه هم دست پیدا کنند. کاندیدا های آن ها می توانند " کار به هم زن" باشند ، به این معنی که در رقابت های فشرده ی ریاست جمهوری، می توانند به آن تعداد از آرای کاندیدای یکی از احزاب عمده دست یابند که او اکثریت آرای مردمی را از دست داده و نتیجتا ً از کسب آرای هیئت انتخاباتی و ریاست جمهوری نیز محروم گردد. این موضوع بار ها در تاریخ سیاسی آمریکا به وقوع پیوسته است. در سال 1912، کاندیداتوری تدی روزولت از سوی یکی از احزاب ثالث، بیش از 27 درصد از آرا را به او اختصاص داد و به این صورت آرای جمهوریخواهان تقسیم شد و وودرو ویلسون، کاندیدای حزب دموکرات، برنده ی انتخابات گردید. در دوران متأخر، جورج والاس در سال 1968 و راس پرو در سال 1992، در انتخابات عمومی، در صد چشمگیری از آرای دو حزب عمده را به خود اختصاص دادند. بسیاری از مردم عقیده دارند در کمپین سال 2000، نیدر با کسب تعداد کافی از آرای ال گور ،کاندیدای حزب دموکرات (2.8 میلیون)، باعث شکست او در کسب آرای هیئت انتخاباتی شده و در نتیجه جورج بوش برنده شد. برای همین خاطر، هنگامیکه نیدر در جریان انتخابات سال 2004 مجددا ً کاندیدا شد، دو حزب عمده از نزدیک او را زیر نظر داشتند، اما این بار او کمتر از یک درصد از آرای مردمی ( 0.38 درصد) را کسب کرد.

پايان متن

اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود.
پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.