25 سپتامبر 2009

بازسازی نظام درمانی آمریکا نیاز به چیزی بیش از اراده رییس جمهور دارد

اصلاحات در ایالات متحده مستلزم حمایت مردم و تلاش قوۀ قانونگذاری است

بریجت هانتر
عضو هیئت تحریریه

واشنگتن- روز 9 سپتامبر، هنگامی که پرزیدنت اوباما در سخنرانی خود خطاب به کنگره و مردم آمریکا، که از تلویزیون پخش می شد، دربارۀ مراقبت های درمانی صحبت می کرد، بر تعدادی از اصول اساسی دموکراسی در آمریکا نیز تأکید کرد: هیچ یک از قوای دولت نسبت به دو قوۀ دیگر برتری ندارد و کل قدرت دولت از سوی مردم به آن تفویض می شود.

اوباما در سخنرانی خود با پس راندن منتقدان برنامۀ اصلاحات  و تکرار نیاز فوری به بیمه های درمانی همگانی، سعی کرد مردم آمریکا را متقاعد کند که این اصلاحات ضروری هستند.

اوباما گفت، خیلی ها از این فرصت برای کسب امتیازات کوتاه مدت سیاسی استفاده کرده اند، هرچند که کشور را از امکان یافتن راه حل برای یک چالش بلند مدت محروم  کند. زمان جرّوبحث به سر رسیده است. ... حالا زمانیست که باید بهترین نظرات دو حزب را کنار هم بگذاریم و به مردم آمریکا نشان بدهیم که ما هنوز می توانیم کاری را که به خاطر آن ما را به این جا فرستاده اند، به سرانجام برسانیم.

(  نسخۀ کتبی بیانات اوباما )

 همان طور که نبرد اوباما برای تحقق اصلاح قوانین بیمه های درمانی نشان می دهد، قانون اساسی آمریکا محدودیت هایی جدی در قدرت رییس جمهور اعمال می کند. به درخواست او، کنگره در صدد ایجاد قوانینی جهت اصلاح سیستم درمانی 2,5 تریلیون دلاری آمریکا بدون افزایش هزینه یا افت کیفیت آن است، اما پیشرفت در این عرصه به کندی حاصل می شود.(برای مطالعۀ اوباما از کنگره می خواهد قانون اصلاح بیمه های درمانی را تصویب کند مراجعه کنید به:

http://www.america.gov/st/usg-english/2009/September/20090910121922mdslahrellek0.9396936.html

رییس جمهور باید موافقت بیش از نیمی از اعضای سنا و مجلس نمایندگان را با لایحۀ اصلاح قانون بیمه های درمانی، کسب کند. درعین حال، باید رأی دهندگان آمریکایی را متقاعد به حمایت از برنامۀ خود نماید. با در نظر گرفتن این که در نوامبر 2010 ، رقابت ها برای کسب یک سوم از کرسی های مجلس سنا و همۀ کرسی های مجلس نمایندگان  آغاز می شود، اعضای کنگره واهمه دارند که عدم موافقت مردم با آرای مربوط به بیمه های درمانی موجب از دست دادن مقامشان گردد.

 اوباما چالشی  عظیم در پیش رو دارد، اما رؤسای جمهوری گذشته با مدیریت خود، برقرار کردن ارتباط مؤثر، جلب موافقت و سازش، چالش هایی مشابه را با موفقیت پشت سر گذاشته اند.

نیو دیل  فرانکلین دلانو روزولت 

در سال 1933، یکی دیگر از رؤسای جمهور، یعنی فرانکلین دلانو روزولت، بر اساس خط مشی خود مبتنی بر ایجاد تحول و وعدۀ اصلاحات اقتصادی و اجتماعی جهت رهایی کشور از رکود اقتصادی، برگزیده شد.  برنامۀ "نیو دیل" او حاوی انبوهی از قوانین، تدابیر نظارتی، و سیاست های دولت بود که تأثیر زیادی بر استاندارد های بانکداری، تجارت، کشاورزی، تولید و کار می گذاشت.

رییس جمهوری در نطق تحلیف خود خطاب به مردم گفت، "تنها چیزی که باید از آن بترسیم، خود ترس است"، و در دوران ریاست جمهوری خود، طی یک سلسله "گپ زدن های خانوادگی" که از رادیو پخش می شد،  به صحبت کردن با مردم ادامه داد و از این طریق حمایت مردم را برای تضمین آرای کنگره جلب کرد.

به رغم موفقیت روزولت در به تصویب رساندن قانون نیودیل، سرعت پیشرفت این قانون نشانگر ضعف در تنظیم برخی تدابیر، اجرای نامناسب یا حتا متناقض آن بود. با این حال، نیودیل به لحاظ دموکراتیک مفید بود و توجه مردم آمریکا را به دولتشان معطوف کرد: سیاست های روزولت مدام مورد بحث قرار می گرفت و غالبا ً دردورۀ نیودیل مورد انتقاد نیز واقع شد.

جامعۀ عالی لیندون جانسون

در دهۀ 1960، لیندون جانسون که قبل از احراز مقام معاونت جان اف کندی رهبری اکثریت سنا را به عهده داشت، با طرز کار کنگره آشنا شد و در پیشبرد قوانین و به مرحلۀ اجرا درآوردن آن ها، مهارت فوق العاده ای از خود نشان داد. زمانی که گلولۀ یک آدمکش موجب شد  به بالاترین مقام کشور برسد، او برای پیشبرد یکی از وسیع ترین دستورهای کاری در زمینۀ اصلاحات اجتماعی در تاریخ آمریکا، از مهارت هایش بهره گرفت.

جانسون در سال 1964، خطاب به دانشجویان سال آخر دانشگاه میشیگان گفت، قدرت تخیل، قوۀ ابتکار، و تغیّر شما تعیین می کند که ما جامعه ای بنا خواهیم کرد که در آن، پیشرفت، در خدمت نیاز هایمان است، یا جامعه ای که ارزش های کهن و دیدگاه های نوین زیررشدی افسار گسیخته مدفون می شوند. زیرا در زمانۀ شما ما فرصت راهیابی نه تنها به جامعه ای غنی و قدرتمند را داریم، بلکه می توانیم تا بالاتر و رسیدن به جامعه ای عالی رشد کنیم.

در دستور کار جامعۀ عالی لیندون جانسون، مواردی چون از میان برداشتن فقر و توزیع منافع حاصل از پیشرفت اقتصادی میان همگان وجود داشت. جانسون اعلام "جنگ با فقر" کرد، و مبارزه با فقر را از طریق توسعۀ آموزش های حرفه ای و برنامۀ فعالیت های اجتماعی را برای دادن فرصت اظهار نظر به فقرا در مورد بهداشت، آموزش و مسکن، درپیش گرفت. کنگره، تحت رهبری جانسون، مدیکر ، برنامۀ بیمه های درمانی برای سالخوردگان، و همین طور مدیک اید ، برنامۀ تأمین بودجۀ مراقبت های بهداشتی فقرا را به تصویب رساند.

در این مورد هم مانند سیاست نیودیل، موفقیت دستور کار قانونگذاری جامعۀ عالی متکی به حمایت مردم و همکاری کنگره بود، نه فقط خواست رییس جمهور.

چالش اوباما

موفقیت اصلاحات جاری بیمه های درمانی نیاز به هر سۀ این ارکان دارد.

در حال حاضر، در یک سلسله گردهمایی  در شهرداری ها که از سوی سناتور ها و اعضای مجلس نمایندگان در سراسر کشور برگزار شده، رأی دهندگان وارد بحث شده اند و مسائل مربوط به سیستم جاری را مطرح و از دخالت بیشتر دولت در زندگی خصوصی خود و هزینه های بیشتر دولتی انتقاد کرده اند. مباحثات، فشرده بوده اند؛ برخی از کوره در رفته اند؛ و میان افکار عمومی شکاف سختی افتاده است.

در کاپیتول هیل، پنج کمیتۀ کنگره درگیر تنظیم و پیش نویس قانون هستند. بعد از این که لایحه ای تنظیم شد باید با کسب اکثریت آرای کمیته، مورد موافقت قرار گیرد. همان طور که در سیستم قانونگذاری آمریکا رسم است، مجلس سنا و مجلس نمایندگان به بررسی لوایح مختلف می پردازند. هرگاه آن ها لوایح مربوط به خود را تصویب کردند، موارد اختلاف توسط یک کمیتۀ مشترک حل و فصل می شود. لایحۀ مورد توافق، برای تصویب به مجلس سنا و مجلس نمایندگان بازگردانده می شود. فقط زمانی که هر دو مجلس درمورد لایحه ای توافق کامل کردند،  جهت توشیح و تبدیل شدن به قانون، برای رییس جمهور فرستاده می شود.

اما تصویب یک قانون، تنها قدم اول در این فرایند است: قوۀ مجریه برای به اجرا درآوردن آن باید به ایجاد مقررات و سیاست های مربوطه بپردازد.

هنوز خیلی زود است که بتوان گفت اصلاحات قانون بیمۀ درمانی چگونه صورت می گیرد یا آیا اصلا ً تحقق می یابد یا خیر، اما هر اقدامی در پیش گرفته شود، نتیجۀ مباحثات مردمی، تلاش های قوۀ قانونگذاری و خواست رییس قوۀ مجریه خواهد بود.