22 جون 2009

مقدمه ای بر منشور حقوق ایالات متحده

در تابستان 1787، نمایندگان 13 ایالت جدید آمریکا که تا همان اواخر از مستعمرات بریتانیا بودند، در فیلادلفیا گرد هم آمدند تا برای کشوری یکپارچه، قانون اساسی تدوین کنند.

این نمایندگان تا ماه سپتامبر سندی را تهیه کردند که برای تصویب، در مجالس قانونگذاری ایالت ها در گردش بود. قانون اساسی پیشنهادی دستورالعملی بود برای نحوه کارکرد دولت ملی اما فاقد بخشی بود که به طور مشخص حقوق شهروندان را تعیین کند. بحث ها به زودی در عرصه عمومی در گرفت.

طرفداران پیش نویس قانون اساسی معتقد بودند که تضمین حقوق فردی ضرورتی ندارد. اما دیگران، با آگاهی از حقوق صریح تضمین شده در اسناد پیشین همچون منشور حقوق بریتانیا (مصوب 1689) و اعلامیه حقوق ویرجینیا در 1776، بر این باور بودند که یک بخش مشخص برای پیش بینی حقوق افراد ضرورت داشت.

در دسامبر 1787، هنگامی که بحث ها به اوج خود رسید، توماس جفرسون، سفیر وقت کشور به فرانسه، نامه ای به دوست خود، جیمز مادیسون، یکی از تدوین کنندگان اصلی پیش نویس قانون اساسی نوشت. جفرسون نوشت، "یک منشور حقوق، کلی یا جزئی، چیزیست که مردم، در برابر هر دولتی روی زمین، حق برخورداری از آن را دارند و هیچ دولتی نباید از آن امتناع ورزد، یا به استنتاج منوط کند.

موضع جفرسون طرفدار پیدا کرد و دو طرف به یک راه حل مرضی الطرفین رسیدند. مجالس قانونگذاری ایالت ها پذیرفتند که این سند پیش نویس را تصویب کنند به این شرط که نخستین مجلس قانونگذاری ملی که تحت این قانون اساسی تشکیل شود، اصلاحیه هایی را در تضمین آزادی های فردی مورد تصویب قرار دهد. و این دقیقاً همان چیزیست که شد. تا سال 1791، این 10 اصلاحیه، که به نام منشور حقوق شناخته می شوند، به بخشی از قانون اساسی کشور مبدل شدند.

بسیاری از این بحث ها که در ابتدای آزمایش آمریکایی دموکراسی در گرفت، نشان از تحولاتی داشت که بعدها در عرصه های سیاسی و قانون اساسی ایالات متحده به وقوع می پیوست. دیدگاه های تند در هر دو سو به واسطه یک توافق مرضی الطرفین پیچیده و در عین حال بشدت عملگرا به تعادل رسیدند. مسئله مهم دیگر اینکه جفرسون محدودیت های صریح بر قدرت دولت را به عنوان یک ضرورت می دید. در واقع، منشور حقوق را می توان تجلی این آمریکایی ترین ارزش ها خواند: این تفکر که فرد همواره بر هر دولتی مقدم است.

حقوق فردی را می توان یکی از سنگ بناهای هر جامعه مدنی دانست. و در زمان ها و مکان ها بسیار، منشور حقوق ایالات متحده برای آنهایی که تحت حکومت استبداد بسر می برند، به عنوان یک فصل الخطاب عمل کرده است.

انقلاب هایی که پس از سال 1989 به وقوع پیوست و به تسلط کمونیست ها در اروپای شرقی پایان داد را در نظر بگیرید. با نگاه به این حوادث، آدام میچنیک، روزنامه نگار لهستانی و رهبر جنبش همبستگی، پرسید که از انقلاب فرانسه و انقلاب آمریکا، کدام یک برای اروپایی های مدرن الهام بخش تر بوده است. پاسخ او صریح و خالی از ابهام است.

"انقلاب آمریکا،" به گفته میچنیک، "به نظر می رسد تجلی ایده آزادی بدون مدینه فاضله باشد. با سرمشق قرار دادن توماس پِین، این انقلاب بر پایه حق طبیعی مردم در تغییر سرنوشت خود بنا شد. انقلاب آمریکا تفکر جامعه بدون نقص و بدون کشمکش را آگاهانه به نفع تفکر جامعه ای مبتنی بر فرصت برابر، برابری در مقابل قانون، آزادی دین، و حاکمیت قانون رها کرد."