12 ژانويه 2009

بیانات وزیر خارجه رایس دربارۀ پنجمین گزارش سالانۀ PEPFAR

در این گزارش دستاورد های جهانی مبارزه با اچ. آ. وی./ایدز مورد تأکید قرار گرفته

آغاز متن

وزارت خارجۀ آمریکا

دفتر سخنگو

12 ژانویه 2009

بیانات کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه

پیرامون انتشار پنجمین گزارش سالانۀ طرح اضطراری رییس جمهور برای امدادرسانی به مبتلایان به ایدز (PEPFAR) در کنگره

12 ژانویه 2009- واشنگتن دی. سی.

وزیر امور خارجه رایس: صبح به خیر. خوشوقتم که صبح امروز گزارش سالانۀ طرح اضطراری رییس جمهور برای امداد رسانی به مبتلایان به ایدز را به کنگره ارائه می دهم. در این گزارش بردستاوردهای فعالیت پنج سالۀ PEPFAR تأکید شده است که عمیق ترین تعهد یک کشور در مبارزه با نوعی از بیماری در تاریخ بشر است. در سال 2003، زمانی که پرزیدنت جورج دبلیو بوش طرح PEPFAR را اعلام کرد، هنوز بسیاری تردید داشتند که پیشگیری از HIV، مراقبت از آن، و خدمات درمانی مربوطه در جاهایی که با محدودیت منابع روبرو بودند و مرگ در اثر این بیماری، یک محکومیت محسوب می شد، ممکن باشد. اما تنها پنج سال بعد از آن، به لطف مشارکت های محکم میان مردم آمریکا و مردم کشور های میزبان در سراسر جهان، شاهد به تحقق پیوستن آنچه زمانی ناممکن تلقی می شد، بوده ایم.

زمانی که برنامۀ PEPFAR اعلام گردید، رییس جمهور اهداف بزرگی را برای آن تعییین نموده بود، مانند برنامه های مداوای دو میلیون نفر، پیشگیری از ابتلای 7 میلیون تن، و ارائۀ مراقبت های درمانی به 10 میلیون انسانی که به این بیماری مبتلا بودند، از جمله کودکان یتیم و کودکان آسیب پذیر. برآورد شده که در سال 2003، فقط 50.000 تن از مبتلایان به HIV در مناطق جنوبی صحرای آفریقا داروهای ضدویروسی دریافت می کردند. ایالات متحده، از برنامۀ تعیین شده فراتر رفته و اقدامات درمانی را برای 2 میلیون تن از مبتلایان تأمین نمود. تا 30 سپتامبر سال 2008، PEPFAR درمان با داروهای ضد ویروس را برای بیش از 2.1 میلیون مرد، زن، و کودکِ مبتلا به HIV/ایدز در سراسر جهان تأمین کرد.

این برنامه از انتقال بیماری از مادران باردار به فرزندان خود در 16 میلیون مورد بارداری نیز پیشگیری به عمل آورده است و حدود 237.000 نوزاد بدون داشتن HIV به دنیا آمده اند، و ما به میلیون ها تن در آفریقا با پیام ABC امداد رسانی کرده ایم.

 نقطۀ عطف دیگر، هدف ما در ارائۀ مراقبت و درمان بوده است. ما اکنون به مراقبت بیش از 10.1 میلیون تن از افراد مبتلا در سراسر جهان مشغول هستیم که 4 میلیون تن از آن ها را کودکان یتیم و آسیب پذیر تشکیل می دهند، کودکانی که معرف امید به آینده ای روشن هستند. البته بهترین راه برای حفظ والدین این کودکان، در وهلۀ نخست پیشگیری از ابتلای آن ها است و نیز تأمین مراقبت های درمانی برای آنانی که بدان نیاز دارند، زیرا هیچ برنامه ای برای جایگزین کردن والدین وجود ندارد. بنابراین، سرمایه گذاری ما در زنده نگه داشتن والدین، به منزلۀ تأمین آینده ای بهتر برای کودکان است.

پرزیدنت بوش در موقعیت های متعددی این مطلب را اظهار داشته، با این حال، نباید درگیر آمار و ارقام شد. زیرا فعالیت PEPFAR بیش از هر چیز، متوجۀ ایجاد امید بوده است. بیماری ای که زمانی محکوم به مرگ تلقی می شد، بیماری ای که زمانی والدین را از فرزندانشان جدا می کرد، در حال حاضر بیماری ای است که آمریکا کمک می کند مردم علی رغم ابتلا به آن زنده مانده و بتوانند در زندگی فرزندان خود نقش داشته باشند.

باید بگویم که من طی این سال ها فرصت سفر به کشور های زیادی را داشته ام، از جمله جاهایی مانند اوگاندا و آفریقای جنوبی، و مشاهده کرده ام که تأثیر برنامۀ PEPFAR چگونه بوده است. من فکر می کنم PEPFAR بهترین نمونۀ صداقت و سخاوتمندی آمریکاست، و همین طور تمایل این کشور برای همکاری با مردمانی که می خواهند در جهت بهبود وضعیت حیات خود با در پیش گرفتن دیپلماسی مبتنی بر تغییر، تلاش کنند.

من از این که به عنوان وزیر خارجه مسئول مستقیم این برنامه بوده ام احساس غرور زیادی می کنم. و مفتخرم که به دولت آمریکا و حامیانمان در هر دو حزب کنگره برای ایجاد این برنامه کمک کرده ام، که به معنی تحقق بخشیدن به دیدگاه پرزیدنت بوش بوده است. من برای اطمینان از این که برنامۀ PEPFAR به اهداف اولیۀ خود خواهد رسید، مفتخر به همکاری با رندی توبیاس و سپس مارک دایبل بوده ام. و حالا که دوران خدمت خود را به پایان می رسانیم، در قلب و ذهن مردم و همین طور در وجدان خودمان، هیچ چیزی بیشتر از فعالیت و موفقیت PEPFAR باقی نمی ماند.

و اکنون واقعا افتخار می کنم که دنبالۀ صحبت را به مارک دایبل واگذار کنم، شخصی که این برنامه را با انرژی و قدرت بی نظیری پیش برده است. مارک، من چند هفته پیش فرصت یافتم که از شما و کادر کارمندان خوبتان و نیز علاقۀ آن ها و فعالیت ثمربخششان تشکر کنم، و اکنون رشتۀ کلام را به شما می سپارم تا دربارۀ برنامۀ رییس جمهور و گزارش سال 2009 به کنگره توضیح دهید. متشکرم.

پايان متن