America.gov - شرح قصه آمریکا

06 ژانويه 2009

در مراسم ادای سوگند اوباما به داوطلبان سیاهپوست جنگ داخلی آمریکا ادای احترام می شود

پیاده نظام تاریخی ماساچوست در مراسم ادای سوگند اوباما رژه خواهند رفت

استفان کافمن
نويسنده کادر

واشنگتن – وندل فیلیپس که مخالف بردگی بود، در 1863 در اوج جنگ داخلی آمریکا گفت: "هر کس از شما پرسید، آیا برده خواهد جنگید؟ پاسخ دهید "خیر" ... ولی اگر از شما پرسیدند، آیا سیاهپوست خواهد جنگید؟ پاسخ دهید "بلی!"

 

در آن زمان، پنجاه و چهارمین پیاده نظام داوطلبان ماساچوست، متشکل از سربازان سیاهپوست و افسران سپیدپوست تازه تشکیل داده شده بود. این پیاده نظام به سخنان فیلیپس تحقق بخشید و برای شرکت تعداد بیشتری از آمریکایی های آفریقایی تبار در نیروهای نظامی ایالات متحده الهام بخش بود.

 

اکنون، 146 سال پس از این وقایع، یک گروه بازیگر که جنگ داخلی آمریکا را به نمایش می گذارند و فرزندان اعضای اصلی این واحد  را در بر می گیرد، در رژۀ مراسم ادای سوگند پرزیدنت اوباما در بیستم ژانویه شرکت خواهند کرد. بنی وایت، یک ستوان گروهان یک پیاده نظام 54 این رویداد را "بزرگترین افتخار زندگیش" خواند.

 

وایت که 64 سال دارد در بوستون بزرگ شد. وی با وجود علاقه اش به جنگ داخلی، تا زمانی که فیلم "افتخار" در سال 1989 که این واحد را توصیف کرد، از نقش تاریخی این پیاده نظام آگاهی نداشت. این فیلم نیز در پیوستن او به دیگر ساکنان نیو اینگلند و تشکیل دادن  گروهان A منظور شرکت در نمایش های تاریخی الهام بخش بود.

به یک مقاله مربوط مراجعه کنید.

http://www.america.gov/st/diversity-english/2008/June/20080620162201ajesrom0.7080347.html

 

ششصد عضو پنجاه و چهارمین پیاده نظام اصلی، نخستین سیاهپوستانی نبودند که در نبردهای نظامی ایالات متحده جنگیدند، ولی نخستین واحدی بودند که از تعلیمات نظامی یکسان نسبت به سپید پوستان برخوردار شدند. آنها از طرف تمام سربازان سیاهپوست برای شجاعت و مهارتشان،  بخصوص پس از یورش قلعه واگنر واقع در نزدیکی چارلستون، کارولینای جنوبی در 18 ژوییه 1863 که در آن قریب به نیمی از آنها کشته و یا زخمی شدند، مورد ستایش قرار گرفتند  .

 

سربازان با وجود دریافت حقوق کمتری نسبت به همتایان سپیدپوست خود و آگاهی از فرمان دولت مؤتلفه [دولت ایالات یاغی و نژاد پرست جنوب]  دایر بر این که سربازان سیاهپوست و افسران فرمانده سپیدپوست حتی پس از تسلیم کشته خواهند شد، جنگیدند.

 

برسمیت شناخته شدن تاریخی بطول انجامید

 

وایت به America.gov گفت: " وقتی من کوچک بودم، از طرف مدرسه ام برای دیدن بنای یادبود پنجاه و چهارمین پیاده نظام ماساچوست به مرکز شهر بوستون رفتم و ... هیچوقت کسی واقعاً نگفت که آنها که بودند."

 

او گفت، پژوهش هایش نشان داده اند که پس از اتمام جنگ در 1865، به این واحد اجازه داده نشد که در بررسی نهایی پیروزی در واشنگتن شرکت کند، و نقش سربازان این واحد که اکثر آنها در بیکون هیل، محله پرجمعیت و پست شهر بوستون نزدیک مقر دولت ایالتی ماساچوست زندگی می کردند، در آغاز برسمیت شناخته نشد.

ساخت بنای یادبود بوستون در 1884 آغاز شد، و چهار دهه پس از جنگیدن در یورش قلعه واگنر، گروهبان ویلیام هاروی، نخستین آمریکایی آفریقایی تبار بود که مدال افتخار  دریافت کرد.

 

در 1999، بنای یادبود سربازان سیاهپوست جنگ داخلی آمریکا در واشنگتن، نه تنها برای قدردانی از پنجاه و چهارمین پیاده نظام، بلکه برای تحسین تمامی 209,145 سرباز سیاهپوستی که برای اتحاد کشور و دولت فدرال در جنگ داخلی شرکت کردند، به پایان رسید.

 

وایت گفت، با اینکه  فیلم افتخار توجه عموم را به این واحد و خدمت سیاهپوستان در جنگ داخلی آمریکا جلب کرد، او در مورد چندین بخش فیلم، مانند ندادن یونیفورم و اسلحه به سربازان سیاهپوست و دیگر وقایع برای  نشان دادن این که با آنها نسبت به همتایان سپیدپوستشان بطور متفاوت رفتار می شد، مردد است.

 

وایت گفت که در 1863، جان آندرو، فرماندار ماساچوست "درباره اینکه او می خواست چگونه با آنها رفتار شود بسیار سختگیر بود.  او می خواست که با آنها دقیقاً مانند سربازان سپیدپوست رفتار شود. بنابراین آنها همانند سربازان دیگر به اردوگاه های تعلیماتی و سربازخانه ها راه پیدا کردند. به آنها یونیفورم و اسلحه داده شد، با  همان تمرینات نظامی که سربازان سپیدپوست انجام می دادند.

 

اما حقوق آنها کمتر از سربازان سپیدپوست بود. به گفته وایت، میزان متوسطه حقوق ماهانه یک سرباز 13 دلار بود، و سه دلار آن برای پرداخت هزینه یونیفورم پس گرفته می شد.

 

او گفت، قانونگذاران ماساچوست "می خواستند که از سربازان سیاهپوست به عنوان  راننده  استفاده کنند تا در حقیقت در نبرد شرکتی نداشته باشند. بنابراین از حقوق آنها سه دلار دیگر نیز کم کردند و به آنها فقط هفت دلار ماهانه می دادند."

 

بطوریکه در فیلم نمایش داده شده است، برای مدت هجده ماه، تا زمان حل  مسئله توسط کنگره ایالات متحده، سربازان و بسیاری از فرماندهان سپیدپوست آنها از پذیرفتن حقوق خود خودداری کردند. وایت گفت که تا پایان جنگ، سه سرباز سیاهپوست به سمت فرماندهی در این واحد دست یافتند.

 

رژه ای نه مانند دیگر رژه ها

 

وایت در بازگویی بازدید خود از قلعه واگنر گفت که از 1863، منطقه بخاطر محو شدن بخش هایی از نبردگاه های ساحلی و قلعه کمی تغییر کرده است، ولی مفهوم آن همچنان باقی است.

 

او گفت: " برای من ایستادن در مکانی که سربازان در آن جنگیدند واقعاً شگفت انگیز است. ما چندین ساعت روی توده های شن ساحلی، مکانی که نخستین سربازان سیاهپوست در نبرد شرکت کردند فقط قدم می زدیم."

 

وایت گفت، با انتظار مراسم ادای سوگند نخستین رییس جمهوری آفریقایی تبار، برای نگهداشتن خونسردی خود در هنگام هدایت واحدش، سعی می کند خود را قانع کند که این فقط " رژه ای مانند رژه های دیگر" است.

 

او افزود: " ولی البته ااین رژه بسیار مهمتر از دیگر رژه ها است. من از سن پانزده سالگی در رژه های بسیاری شرکت کرده ام، ولی این بزرگ ترین افتخاری است که در زندگی ام داشته ام."