25 فوريه 2009

بیانات پرزیدنت اوباما در جلسۀ چاشت نیایش ملی

اوباما در بارۀ تحول ایمان و دین سخن می گوید

آغاز متن

کاخ سفید

دفترمنشی مطبوعاتی

5 فوریه 2009

بیانات پرزیدنت اوباما، جلسۀ چاشت نیایش ملی

آماده شده برای ارائه

صبح به خیر. با تشکر از آقایان هیث شولر و ورنن اهلرز، وکلای مجلس نمایندگان و سخنرانان برنامۀ نیایش و صبحانه امروز، و با سپاس از حضور آقای تونی بلر و جو بایدن، معاون ریاست جمهوری، و اعضای کابینه، نمایندگان مجلس، روحانیون، دوستان، و شخصیت های که از سرتاسر جهان به ما پیوسته اند.

میشل و من از حضورمان در برنامه دعای امروز مفتخریم. من از تاریخچه دیرینه این صبحانه در واشنگتن آگاهم و ایمان در زندگی خانوادگی ما همیشه نقش نیروی راهنما را داشته است، بنابر این در این جمع احساس راحتی می کنم و برای مدت زمانی که قرار است در خدمت شما باشیم، مشتاق تداوم این سنت هستیم.

درواقع گفته می شود این سنت درسالیان دور در شهر سیاتل شروع شد. آن زمان، اوج دوران رکود بزرگ اقتصادی بود و اکثر مردم بی کارشده بودند. عده زیادی دچار فقر شدند و گروه های دیگری هر چه که داشتند از دست دادند.

رهبران اجتماع برای افرادی که گرفتار مشکلات بودند، سنگ تمام گذاشتند تا به آنها کمک کرده باشند. سپس تصمیم گرفتند کار بیشتری انجام دهند و به دعا پرداختند. گرایش های سیاسی، حزبی و مذهبی مردم مطرح نبود. یک روز صبح تصمیم گرفتند بدون توجه به هر گونه گرایشی، برادر و خواهر برای صرف صبحانه دور هم جمع شوند و به دعا و نیایش بپردازند.

طولی نکشید که این اجتماعات به بهانه صرف صبحانه و نیایش در سراسر شهر سیاتل و به دنبال آن در سراسر آمریکا گسترش یافت، سرانجام به واشنگتن رسید. مدتی پس از آن که پرزیدنت آیزنهاور درخواست کرد تا به جمع گروهی از سناتورها بپیوندد، مراسم نیایش صبحگاهی به یک واقعه ملی تبدیل شد. و امروز که شاهد حضور رییس جمهوران و دیگر شخصیت های بزرگ از تمام نقاط جهان هستم، یادآورمی شوم که این چنین گردهم آیی هنوز هم بخش عظیمی از جهانیان را در راه صلح و آرامش به یک دیگر نزدیک می سازد.

من این بخش از تاریخ را عنوان می کنم زیرا ایمان، به عنوان وسیله ای برای جدایی ما از یک دیگر مورد استفاده قرار گرفت، به عنوان بهانه ای برای پیش داوری و عدم تحمل ما. جنگ ها به وقوع پیوسته اند. افراد بی گناه جان خود را از دست داده اند. برای قرن ها، تمام ادیان به نام برداشت آنها از نیکوکاری مورد جفا قرار گرفته اند.

بدون شک، اعتقادا ما به خداوند با توجه به دیدگاه های گوناگون یکسان نیست. ما به کتب و متون مختلف توسل می جوییم. ما پیرو احکام مذهبی گوناگون هستیم. تعدادی از ما با توجه به عقاید مان ازخود می پرسیم از کجا آمده ایم و به کجا خواهیم رفت. گروهی دیگر پایبند به هیچ گونه اعتقاد مذهبی نیستند.

گذشته از اینها، باید بدانیم که اصل تنفر مبنای هیچ کدام از ادیان نمی باشد. خدایی وجود ندارد که کشتن بی گناهان را مجاز و آن را امری شاخص بداند.

ما همه می دانیم با وجود اختلاف سلیقه های دینی، یک قانون است که همه ادیان بزرگ الهی را به یک دیگر گره می زند. همان گونه که حضرت مسیح می فرماید "همان اندازه که خود را دوست دارید، با همسایگانتان مهربان باشید".  در تورات آمده است، "آن چه را که برخود نمی پسندید به دیگران روا مدارید". دین اسلام نیز می گوید، "هیچ کدام ازشما به اعتقاد واقعی دست نمی یابد مگر این که برای برادر خود آن چیزی را بپسندد که برای خود می پسندد. "این موضوع در مورد طرفداران بودا و هندوها نیز صادق است و حتی برای پیروان کنفوسیوس و اومانیست ها. این یک اصل طلایی که می گوید به یک دیگرعشق بورزید و همدیگر را درک کنید و با کسانی که این عمر کوتاه را در این کرۀ خاکی می گذرانیم، احترام بگذاریم.

این اصل، قانونی است کهن و ساده، و در عین حال پر چالش ترین. برای این که از هر یک از ما می خواهد با افرادی که نمی شناسیم و هم کیش ما نیستند و یا در مورد هر موضوعی با ما موافق نیستند، به نیکی رفتار کنیم.   و گاهی حتی از ما می خواهد با دشمنان قسم خوردۀ خود از در آشتی در آییم و دشمنی های کهن را حل و فصل نماییم. و این امر احتیاج به ایمانی زنده، پابرجا و پویا دارد. ایمانی که از ما می خواهد نه تنها به آن اعتقاد داشته باشیم بلکه به آن عمل کنیم، به خاطر منافع دیگران و سعادت جهان، از منافع خود چشم پوشی کنیم.

بدین صورت، می توان آن ایمان و اعتقاداتی که به ما انگیزه می بخشد را در راه سعادت همه به کاربریم. به جای ایجاد نفاق و دوری، عقاید متنوع ما می تواند باعث ایجاد همبستگی شود و ما را در راه کمک به گرسنگان و تسکین آزردگان به هم نزدیک سازد . درمناطق پر آشوب صلح برقرار کنیم و ویرانی ها را ازنو بسازیم. به آنهایی که بر اثر دوره و زمانه سخت از پای درآمده اند کمک کنیم تا به پا خیزند. تمام اینها نه تنها از واجبات دینی ما محسوب می شود، بلکه ازجمله وظایف ما به عنوان شهروندان آمریکا به حساب می آیند و به منظوررسیدگی به همین مسائل است که قصد دارم ایجاد دفترهماهنگی در امور مذهبی و محلی وابسته به کاخ سفید را اعلام کنم.

هدف این اداره، حمایت و برتری دادن به دین خاصی و یا به گروه های مذهبی و یا غیرمذهبی امتیاز دادن نمی باشد. به طورخلاصه، هدف پشتبانی و همکاری با سازمان هایی است که در راه بهبودی جوامع محلی خود فعالیت می کنند، و ما باید کارمان را بدون به هم ریختن اختیارات جداگانه ای که بنیان گذاران کشورمان هوشمندانه میان حکومت وکلیسا به جای گذاشتند انجام گیرد. این اقدامات حائز اهمیت می باشند، حال می خواهد یک سازمان غیر مذهبی باشد که مشغول انجام مشاورت امدادی درحق خانواده هایی است که در معرض از دست دادن خانه و زندگی شان هستند باشد، یا سازمان مذهبی که به افراد بیکار تعلیم می دهد تا بتوانند دوباره صاحب کار شوند. این سازمان ها مورد حمایت و اعتماد مردم قرار گرفته اند و جوامع به آنها تکیه می کنند و ما نیز حامی آنها خواهیم بود.

ما در نظر داریم از رهبران و دانشمندان سرتاسر جهان برای پیشبرد اهداف مشترک در مورد مسائل مذهبی و اعتقادی درخواست گفتگو و مذاکره نماییم. من انتظار ندارم که یک شبه تمام اختلافات از میان برود، و می دانم که عقاید و نقطه نظرات و درگیری های دیرینه به طور ناگهانی محو نمی شوند. اما ایمان دارم که مشکلات قدیمی با گفتگوهای آشکار و بی پیرایه در دنیایی که روز به روز کوچکتر می شود، موجب می شود تا نیروهای متعصب و مخرب، کینه را کنار گذاشته و به تفاهم نزدیک شوند.

این آرزو و دعای من است.

من به وجود خوبی و خیر اعتقاد و ایمان دارم به خاطراین که ایمان من به من می گوید که هر چیزی امکان پذیر است، همچنین تجربیات زندگی ام و چیزهایی که دیده ام مرا به این امر معتقد ساخته است.

من درمنزل و خانواده ای بزرگ شدم که زیاد مذهبی نبودند. پدرم مسلمان به دنیا آمد و بعد به جمع ناباوران پیوست، مادر بزرگ و پدر بزرگ هایم پیشرو فرقه متودیست و باپتیست بودند، وبا وجود آن که مادرم مهربان ترین و پارساترین انسانی بود که تا به حال دیده بودم؛ ولی او چندان به مذاهب و متعصبان گرایش نداشت. او بود که در ایام کودکی به من مفهوم عشق و تفاهم را آموخت این که با دیگران آن کنم که دوست دارم در مورد خودم انجام گیرد.

سال ها گذشت تا من به مسیحیت روی آوردم، زمانی که پس از اتمام دوره دانشگاه به منطقه جنوب شهر شیکاگو نقل مکان کردم. گرایش من به مسیحیت به دلیل ظهورناگهانی وحی الهی و یا از راه تلقین پیش نیامد، بلکه بر اثرماه ها تلاش در کلیسا ها و با مردمی که کوشش می کردند تا به همسایه های درمانده – بدون توجه به شکل و اصل و نسب و عقاید مذهبی آنان - کمک کنند به وجود آمد. درآنجا بود که احساس کردم برای منظوری والا تری فعالیت کنم، یعنی در راه خدا.

ازنگاه دیگر، این همان روحیه و حس وظیفه ای بود که در دوران سخت و دشوار گذشته، باعث شد تا دوستان و همسایگان در شهر سیاتل دور هم جمع شوند و اولین برنامه ی نیایش همگانی را بر پا کنند. و امروز نیز این همه دوست و همسایه را از کشورها و ادیان مختلف در این جا گرد آورده است. ما دور هم جمع شده ایم تا با هم همسفره شویم و خداوند را سپاس گوییم و از درگاه الهی خواستار راهنمایی شویم. و مجددا خود را به راه رسالت و تامین عشق و خدمت که همه درخور بشریت می باشد، وفق نماییم. همان طور که زمانی آگوستین مقدس ابراز کرد، "طوری دعا بخوان که گویا همه چیز به خدا تعلق دارد. طوری تلاش کن که انگار همه چیز بستگی به تو دارد."

پس بیایید تا با هم در این روزاز ماه فوریه دعا کنیم، و طی روزها و ماه های آینده دست در دست هم بگذاریم وبا هم کار کنیم. زیرا فقط از راه تلاش و کوشش مشترک است که همچون خواهران و برادران می توانیم نقش والای خدا پسندانه خود را به عنوان فرزندان خداوند ایفا کنیم. از شما درخواست می کنم تا مرا در این راه همراهی کرده، برای من و خانواده ام و برای ادامه اعتلای کشورمان دعا کنید. متشکرم.  

پايان متن