18 آگوست 2009

برخی تفاوتهای بین ایالات

آغاز متن

در نظام فدرالی آمریکا، قوانین ایالتی و ملی انواع مختلفی از جرایم و دعاوی را تحت پوشش قرار می دهند. عملکردهای هیئت منصفه تا اندازه ای بین دادگاههای ایالتی و فدرال و حتی بین خود دادگاههای ایالتی متفاوت است. پائولا ال. هانافورد-آگور  مدیر مرکز مطالعات هیئت منصفه  در مرکز ملی دادگاههای ایالتی  است.

این مقاله در شماره ژوئیه 2009 نشریۀ الکترونیکی آمریکا زیرعنوان کالبدشکافی دادرسی با حضور هیئت منصفه، منتشر شده است.

نویسنده: پائولا ال. هانافورد-آگور

دادرسی با حضور هیئت منصفه، وجه مشخصه نظام دادگستری آمریکا است. در مقایسه با سایر کشورهای جهان، دادرسیهای بیشتری با حضور هیئت منصفه هر ساله در آمریکا برگزار می شود. بعلاوه، آمریکا از دادرسیهای هیئت منصفه برای پرونده های کیفری که اهمیت کمتری دارند (موارد جنحه)، پرونده های مدنی، و در برخی از ایالات، حتی در پرونده های مربوط به تخطی از دستورات شهرداری ها استفاده می کند. این یک تفاوت بارز نسبت به دیگر کشورهایی  است که دادرسیهای هیئت منصفه را به جدیترین پرونده های کیفری اختصاص می دهند

هرچند دادرسی با حضورهیئت منصفه رویداد نسبتاً رایجی در دادگاههای آمریکا است،  تشریفات به کار رفته در این دادرسیها به هیچ وجه یکسان نیستند. تفاوتهای قابل توجهی بین دادگاههای ایالات مختلف و همچنین بین دادگاههای ایالتی و فدرال از حیث رویه های دادرسی با حضور هیئت منصفه وجود دارد.

یک تفاوت، تعداد اعضای هیئت منصفه ای است که به استماع دادرسی ها می پردازند. از نظرتاریخی، اعضای هیئت منصفه مشتمل بر 12 نفر بوده و هنوز نیز برای جدّیترین پرونده های کیفری از همین تعداد عضو استفاده می شود. اما، 16 ایالت برای بررسی پرونده هایی که از اهمیت کمتری برخوردارند از اعضای کمتری بالغ بر شش، هفت یا هشت نفر استفاده می کنند و 17 ایالت و دادگاه فدرال برای بررسی پرونده های مدنی از تعدادی کمتر از این نیز سود می جویند.

ایالتها همچنین از لحاظ اتفاق آراء هیئت منصفه، با یکدیگر متفاوتند. دو ایالت اجازه می دهند که اتفاق آراء در دادرسیهای کیفری رعایت نشود و 16 ایالت نیز در مورد پرونده های مدنی، عدم اتفاق آراء را مجاز می دانند.

در اکثر موارد، دادگاهها در رابطه با شرایط صلاحیت اعضای هیئت منصفه، قواعد یکسانی دارند: بزرگسال بودن (حداقل 18 سال سن)، تابعیت آمریکا، اقامت قانونی در ناحیۀ جغرافیایی تحت پوشش خدمات دادگاه. اما در رابطه با شایستگی افرادی که سابقۀ محکومیت داشته اند در عمل  تفاوتهای رو به افزایشی وجود دارد؛ برخی از ایالتها در صورت داشتن هرگونه محکومیت کیفری، محرومیت دائمی [از خدمت هیئت منصفه] را در نظر گرفته اند، برخی دیگر به افراد اجازه می دهند که در صورت گذشت مدت زمان مشخصی (برای مثال 10 تا 20 سال) به خدمت هیئت منصفه درآیند، و برخی نیز هیچگونه محدودیتی برمبنای سوابق کیفری در نظر نگرفته اند.

همچنانکه آمریکا از لحاظ قومی و زبانی متنوعتر می شود، موضوع مجاز دانستن افراد غیرمسلط به زبان انگلیسی برای خدمت در هیئت منصفه با استفاده از مترجمان زبان خارجی، مورد بحث و گفتگو است. تابحال، فقط ایالت نیومکزیکو این کار را بطور معمول انجام می دهد.

یکی دیگر از مشخصات نظام دادگستری آمریکا تداخل وظایف دادگاههای ایالتی و فدرال است. در مقایسه با بیش از 3000 دادگاه ایالتی و بیشتر از 16000 قاضی دادگاه ایالتی، فقط 94 دادگاه فدرال منطقه ای با 678 قاضی وجود دارد.  بسیاری از مؤسسان این کشور به یک دولت قدرتمند ملی بدگمان بودند و به مشخصا منظور محفاظت از اقتدار دولتهای ایالتی در برابر تعدّی دولت فدرال، قانون اساسی آمریکا را اصلاح کردند. در نتیجه، بیشتر قواعد تعیین شده در قوانین، مقررات و حقوق عرفی در واقع قوانین ایالتی هستند.

هیئت های منصفه فدرال فقط به دادرسی در پرونده هایی می پردازند که حاوی تخطی از قوانین فدرال باشند و معمولاً جرائمی را در برمی گیرند که تأثیر ملی دارند، مانند تولید و توزیع مواد مخدر بین ایالتها، کلاهبرداری یا تروریسم؛ تخطی از قوانین مدنی فدرال شامل قوانین کار، تبعیض شغلی یا قوانین زیست محیطی؛ و مشاجرات مدنی که افرادی از ایالتهای مختلف در آن دست دارند. در اکثر موارد، رویه های هیئت منصفه معمولاً متمایل به تبعیت از رویه های دادگاهی ایالتی  است که دادگاههای فدرال در آن قرار دارند.

نظرات بیان شده در این مقاله لزوماً منعکس کننده ی دیدگاهها یا سیاست های دولت آمریکا نیست.

پايان متن