08 جون 2008
دولت های ایالتی
(مقالۀ زیر برگرفته از نشریه وزارت خارجه آمریکا تحت عنوان "ایالات متحده چگونه اداره می شود" است.)
به عنوان یک نظام فدرال، حکومت ایالات متحده چندین لایۀ حکومتی دارد از دولت فدرال در سطح ملی تا دولت های ایالتی و محلی. از این میان، 2 لایه حکومتی – ملی و ایالتی – در قانون اساسی ایالات متحده مشخص شده اند.
قانون اساسی ایالات متحده، این اختیار را به کنگره می دهد که ایالت های جدید را به ایالات متحده اضافه کند. از هنگام تصویب قانون اساسی توسط 13 ایالت نخستین، ایالات متحده آمریکا رشد کرده و شامل 50 ایالت می شود که از لحاظ جمعیت و وسعت جغرافیایی بسیار متفاوتند. علاوه بر 50 ایالت، یک ناحیۀ فدرال هم به نام "ناحیه کلمبیا" وجود دارد که پایتخت ملی است و جزء هیچ ایالتی محسوب نمی شود. ناحیۀ کلمبیا، توسط دولت شهری با کنترل بودجه و نظارت اداری کنگره ایالات متحده اداره می شود.
دولت های ایالتی بخش های فرعی دولت فدرال نیستند، هر ایالت مستقل است و به هیچ نحو از نظر قانون اساسی موظف به گزارش دادن به دولت فدرال نیست، با وجود این، قانون اساسی ایالات متحده و قانون فدرال در موارد اختلاف، بر قانون های اساسی ایالت ها و قوانین ایالتی تقدم دارند.
ساختار دولت های ایالتی
قانونی اساسی ایالت متحده به هر ایالت شکلی از نظام حکومت جمهوری اعطا می کند – این به معنای دولتی است که به وسیلۀ نمایندگان مردم که توسط عموم انتخاب شده اند، اداره می شود . دولت های ایالتی عموماً مانند دولت فدرال هستند: در هر ایالت رئیس منتخبی از شاخه اجرایی "( فرماندار )، قوه قضائیۀ مستقل و شاخۀ قانونگذاری منتخب عموم مردم وجود دارد.
بخش اجرایی
بخش اجرایی هر ایالت مسئول ادارۀ فعالیت های روزانه دولت، فراهم کردن خدمات و اجرای قانون است. این بخش توسط یک فرماندارکه در رای گیری ایالتی برای دوره ای 2 یا 4 ساله بر حسب استان انتخاب شده است، اداره می شود.
مقامات عالی اجرایی دیگری که ممکن است انتخاب و نه تفویض شوند عبارتند از: معاون فرماندار، وزیرخارجۀ ایالت، دادستان کل، حسابرس کل و اعضا هیئت مدیره و هیئت های متعدد. سمت هایی که به وسیلۀ انتخابات تصدی نمی شوند ،معمولاً توسط فرماندارتفویض می شوند.
قوۀ مقننه
همه ایالت ها، دارای هیئت قانونگذاری هستند که توسط عموم مردم انتخاب می شوند و شامل 2 مجلس می باشد، به غیر از ایالت نبراسکا که هیئت قانونگذاری یک مجلسی دارد. هیئت های قانونگذاری از نواحی تک عضوی انتخاب می شوند و به طور معمول طی دوره ای 2 یا 4 ساله بر سر کار هستند . نام مجالس بر حسب ایالت فرق می کند .در اکثر ایالت ها مجلس بالاتر، مجلس سنا نامیده می شود و مجلس پایین تر ممکن است مجلس نمایندگان، مجلس وکلا یا مجلس ایالتی نامیده شود.
وظایف اصلی هییت قانونگذاری شامل قوانین جدید، مشخص کردن بودجۀ دولت، تایید انتصاب ها به شاخه های اجرایی یا قضایی و نظارت بر عملیات شاخۀ اجرایی است. در بسیاری ایالت های کوچکتر، قانونگذارها به صورت پاره وقت کار می کنند و صرفاً دستمزد اندکی دریافت می کنند. آنها ممکن است فقط چند هفته یا چند ماه در سال پیش از بازگشت به حرفه های تمام وقت خود با یک دیگر ملاقات کنند. در ایالت های بزرگتر قانونگذاران در تمام طول سال کار می کنند و حقوق و مزایای یک کار تمام وقت را دریافت می کنند.
بخش قضایی
نظام های قضایی ایالت ها، قدرت قضایی را در مواردی که دادگاه های فدرال پوشش نمی دهند، در بر می گیرد که شامل اکثر موارد مدنی میان دو طرف دعوی در همان ایالت، موارد جنایی که تخطی از قوانین ایالتی یا محلی را در بر می گیرد، قوانین جزایی خانواده و موارد مربوط به قانون اساسی ایالت می شود.
بالاترین دادگاه در هر ایالت دادگاه عالی ایالت یا دادگاه استیناف است و قضات معمولاً برای دوره های طولانی انتخاب می شوند ولی نه برای همه عمر. دادگاه عالی معمولاً فقط قضاوت استینافی دارد – مرور تصمیم های دادگاه های پایین تر و تصمیم های این دادگاه هم به نوبۀ خود ممکن است به دادگاه عالی ایالات متحده به منظور تجدید نظر ارجاع شود. ساختار دادگاه های پایین تر ایالتی بر حسب ایالت بسیار متفاوت است. بعضی ایالت ها، دادگاه های متفاوتی برای موارد مدنی و یا جرم و جنایت دارند و همه ایالت ها نوعی شهرداری محلی یا دادگاه های بخش برای مقابله با خلاف های جزیی و دعواهای کوچک دارند.
قدرت ها و مسولیت های دولتی ایالتی
هر ایالت، در مقام موجودیتی مستقل در چهار چوب نظام فدرال آمریکا، برای خود یک قانون اساسی، مقام های منتخب و سازمانی دولتی دارد. ایالت ها از قدرت وضع و اعمال قانون، مالیات بستن و پیشبرد امور خود به صورتی عمدتاً فارغ از دخالت دولت فدرال یا ایالات دیگر برخوردارند.
دولت های ایالتی مسئولیت اصلی فراهم آوردن بسیاری از خدمات مهمی که زندگی روزمره ساکنین آنها را تحت تاثیر قرار می دهد، بر عهده دارند که موارد زیر را در بر می گیرد:
· وضع استانداردهای آموزشی و بنا نهادن روش هایی برای تامین بودجۀ آموزش عمومی
· احداث و نگهداری از شبکه های حمل و نقل
· تاسیس دانشکده ها و دانشگاه های تحت ادارۀ ایالت
· اعطای پروانه و تنظیم کسب و کارها و حرفه ها
· ایجاد و نظارت بر دادگاه های غیر فدرال و نظام قضایی جنایی
· فراهم کردن امنیت عمومی
· صدور اسناد ازدواج و گواهینامۀ رانندگی
· صدور و ثبت اسناد تولد و مرگ
· ادارۀ برنامه های سلامتی (با بودجه عمومی)، اسکان و تغذیه با هزینه عمومی برای شهروندان کم درآمد و معلول
· مدیریت پارک های ایالتی و زمین های دیگر با اهداف تفریحی یا حفاظت محیط زیستی
· اداره و تضمین انتخابات، منجمله انتخابات مقام های فدرال
· صدور فرمان به "گارد ملی" ایالت به جز در زمانی که برای خدمت ملی فراخوانده می شود.
بعضی از این مسئولیت ها در بسیاری از ایالت ها به دولت های محلی محول می شوند، یا مسئولیت مشترک دارند. مثلاً در اکثر ایالت ها جواز ازدواج توسط ادارۀ دولتی مناطق شهری یا شهرستان ها صادر می شوند.
نقش قوانین اساسی ایالت ها
بر خلاف قانون اساسی ایالات متحده که شامل قوانین کلی است، قوانین اساسی ایالت ها ممکن است به صورت بسیار جزیی و مشخص نوشته شوند. به عنوان مثال، بسیاری از قوانین اساسی ایالت ها در چندین صفحه به قوانین صدور قراردادها یا تعریف نظام قضایی دادگاه های ایالتی مختلف می پردازند. چرا قوانین اساسی ایالت ها تا این حد به جزییات می پردازند؟ یک دلیل این است که در آنها خیلی بیشتر از قانون اساسی ایالات متحده تجدید نظر می شود. در اکثر ایالت ها موافقت اکثریت رای دهندگان در یک انتخابات ایالتی، تنها عامل مورد نیاز برای این کار است.
دلیل دیگر این است که ایالت ها برخلاف دولت فدرال نسبتا آزاد هستند که هر گونه اعمال قدرتی که برای آنها منع نشده است، به کار بندند. برای محدود کردن موثر قدرت های دولت ایالتی، این محدودیت ها باید در قانون اساسی آن ایالت شرح داده شوند.
سرانجام، بر طبق قوانین اساسی آنها، از اکثر ایالت ها انتظار می رود بودجۀ متناسبی داشته باشند. باید در قانون اساسی برای استثناهایی مانند وام گرفتن برای تامین بودجۀ حمل و نقل یا پروژه های ساخت و ساز دیگر، منابع مالی لازم منظور شده باشد.
