08 جون 2008

حکومت محلی

ساختار حکومت های محلی

قانون اساسی هر ایالت، بدنه های حکومتی محلی را ایجاد می کند. این بدنه های محلی در تمامی ایالت ها شامل استان ها <a

 http://usinfo.state.gov/products/pubs/abtamerica/local.htm#1#1 و وشهرها هستند، اما بیشتر ایالت ها هم چنین نوع دیگری از حکومت های محلی را منظور می کنند که شامل منطقه، ناحیۀ آموزشی، نواحی  حفاطت شده، شهرک ها و نواحی حمل و نقل است. این انواع خاص حکومت های محلی دارای اختیارات نظارتی، اجرایی و یا مالیاتی در حوزۀ مطرح شده در قانون اساسی و یا قونین ایالتی هستند.

بیش از 500 هزار نفر از مقام های مسئول در آمریکا انتخاب می شوند که از میان آنها کمتر از 8500 نفر در سطوح ملی و ایالتی بوده و بقیۀ افراد را مسئولان محلی  دولتی نظیر اعضای شورای شهر، اعضای هیئت امنای مدارس، شهرداران، کلانترها و مجموعه ای از افرادی که در سمت های مختلف خدمت می کنند تشکیل می دهند.

اداره های حکومتی مناطق شهری

مناطق شهری، تقسیمات ارضی اولیه در ایالت ها را تشکیل می دهند و مساحت آنها از 100 کیلومتر مربع تا بیش از 200 هزار کیلومتر مربع متغیر است. در 48 ایالت، مناطق شهری همچنین تشکیلات دولتی اصلی بعد از دولت های ایالتی به شمار می روند. (مناطق شهری واقع در کانکتیکات[1] و رودآیلند عملکرد حکومتی ندارند.)

وظایف اصلی اداره های حکومتی مناطق شهری شامل ثبت سوابق (تولدها، فوت، انتقال زمین و ...)، نظارت بر انتخابات (شامل ثبت رای دهندگان)، ساخت و استحکام راههای روستایی و محلی، منطقه بندی، اعمال کدهای ساختمانی و اجرای قوانین (به خصوص در مناطق روستایی) است. برخی از مناطق شهری هم چنین مسئولیت هایی را با ایالت ها به منظور ارائه کمک هزینه های اجتماعی برای شهروندان کم درآمد، نظارت و اجرای مقررات محیط زیستی و کد های ساختمانی، نظارت بر رفاه کودکان و اجرای وظایف قضایی تقسیم می کنند. در برخی از ایالت ها، مناطق شهری، واحد های جغرافیایی برای مناطق آموزشی عمومی هستند اما مدارس معمولا ساختار اجرایی جداگانه دارند.

مناطق شهری توسط مقام هایی اداره می شوند که از طریق رای گیری انتخاب شده اند. معمولا هیئت ناظران و یا کمیسیون شهرستانی  وجود دارد که سیاست ها را تعیین و مقررات  اجرایی را اعمال می کند. از دیگر سمت های مناطق شهری انتخاب شده می توان از کلانتر،قاضی، قاضی دادگاه بخش، پزشک سازمانی، مدیر امور مالی، ارزیاب و یا دادستان در میان دیگر سمت ها نام برد. علاوه بر این، مسئولین نام بردۀ بسیاری ازشهرستان ها دارای ناظرانی حرفه ای هستند که برای کنترل عملکرد کلی حکومت های شهرستانی استخدام شده اند.

ادارۀ حکومت شهرداری ها

شهرهای بزرگ و کوچک یا روستاهای وابسته و یا غیر وابسته به یک منطقۀّ شهری دارای اختیارات مالیاتی و حکومتی خود می باشند و مساحت آنان از شهرهای کوچک با جمعیت کمتر از 100 نفر تا کلان شهرهایی همانند نیویورک که چندین شهرستان را در بر می گیرند متفاوت است.

وظایف اداره های حکومت شهری و شهرداری شامل تامین امنیت همگانی، رسیدگی به وضعیت خیابان های شهر، ایجاد پارک و فضاهای تفریحی، جمع آوری آبهای هدررفته، جابه جایی زباله، منطقه بندی و اجرای کدهای ساختمانی، خدمات امدادی و آتش نشانی، کنترل حیوانات، حمل و نقل عمومی و دیگر خدمات ضروری است. شهرهای بزرگتر ممکن است هم چنین خدماتی نظیر کمک برای تهیه مسکن، ادارۀ بیمارستان های دولتی و نظارت بر برنامه های رفاه اجتماعی با بودجه شهری، ایالتی یا دولت فدرال را ارائه دهند. بسیاری از شهرها نیز اداره و یا نظارت بر خدمات عمومی نظیر آب، برق، گاز طبیعی و مخابرات را بر عهده دارند.

شهرهای بزرگ و کوچک  به وسیلۀ مسئولان ِ منتخب، اداره می شوند. این مسئولان معمولا شامل شهردار و یا شورای شهری بوده که وظیفۀ اتخاذ تصمیم ها و تعیین سیاست ها را برعهده دارند. شهردار که ممکن است در شورای شهر عضویت داشته باشد، سرپرستی حکومت شهری را بر عهده داشته، مسئول نظارت روزانۀ عملکردهای اجرایی است. برخی شهرها، شکل مدیر شهری دولت را اتخاد کرده اند که در آن شورای شهر مدیری حرفه ای را برای ادارۀ فعالیت های شهری استخدام می کند. مدیر شهری مسئول ارشد اجرایی شهر بوده و اگرچه انتخاب نشده است اما مستقیما به شورای شهر و یا شهردار منتخب گزارش می دهد.

حکومت های مناطق ویژه

بر اساس اعلام اداره آمار آمریکا، بیش از یک سوم بدنه های حکومتی در آمریکا حکومت های به اصطلاح مناطق ویژه به شمار می روند. حکومت های مناطق ویژه به صورت مستقل از دیگر حکومت های محلی عمل کرده و معمولا برای دستیابی به هدفی خاص در یک منطقۀ جغرافیایی ویژه به وجود می آیند. نمونه ای آن عبارتند از:

حفاظت از منابع طبیعی و آب

پیش گیری از آتش سوزی

خدمات ضروری

حمل و نقل

سران این بدنه های حکومتی می توانند انتخاب و یا منصوب شوند. حوزۀ اختیارات حکومت های منطقه ای بسیار متنوع است اما بسیاری از آنان دارای اختیارات مالیاتی و نظارتی هستند. بودجۀ فعالیت های آنها معمولا به وسیله جمع آوری مالیات خرید و یا مالیات املاک در حوزۀ اختیارات قانونی آنها و یا دریافت پول از استفاده کنندگان آن خدمات تامین می شود.

آموزش همگانی

آموزش همگانی در تمامی 12 دوره برای تمامی شهروندانی که در سنین مدرسه قرار دارند رایگان است .

http://usinfo.state.gov/products/pubs/abtamerica/local.htm#2#2

قانون اساسی و یا قوانین محلی هر یک از ایالت ها به گونه ای تنظیم شده است که بودجه و نظارت بر آموزش همگانی در آنها گنجانده شده است. در بسیاری از موارد مناطق آموزشی به وسیلۀ هیئت انتخابی مدارس و یا هیئت امنا ایجاد می شوند. این هیئت ها تامین بودجه، تعیین سیاست ها و استخدام مدیران مدارس را بر عهده دارند. مناطق آموشی لزوما با دیگر حدود سیاسی مطابقت ندارند، اگرچه آنها اغلب برای یک شهریا شهرستان خاص فعالیت می کنند. در بیشتر ایالت ها بودجۀ آموزش همگانی، توسط مالیات های تعیین شده بر اساس دارایی های تجاری و شخصی تامین می شود و حکومت های ایالتی ممکن است بودجۀ اضافی را از درآمد های کلی ایالتی و یا درآمد های تخصیص یافته از قرعه کشی های انجام شدۀ ایالتی به دست آورند. حکومت های ایالتی مسئول تعیین استانداردهای آموزشی و سیاست های کلی داخل ایالتی هستند اما اجرای آنها بر عهدۀ هیئت های مدارس محلی است.

(http://usinfo.state.gov/products/pubs/abtamerica/local.htm#1a#1a)، در لوئیزیانا تقسیم بندی سیاسی که در دیگر ایالت ها شهرستان نامیده می شود به نام Parish  و در آلاسکا به نام Borough  شناخته می شود.

اتمام دبیرستان با سن تقریبی 17، 18 سال:

(http://usinfo.state.gov/products/pubs/abtamerica/local.htm#2a#2a)