17 جولای 2008
پاركهای ملی ايالات متحده ريشه در آرزوهای فردی دارند
رهبری شخصی و نوعدوستی، حمايت عمومی را نسبت به حفظ ثروتهای طبيعی جلب نموده است
واشنگتن – سيستم پاركهای ملی ايالات متحده از انرژی، شور، و حتی شايد علاقه افراطی افراد بلند پروازی نشأت گرفت كه وقت، استعدادها، و منابع خود را در جهت جلب توجه عمومی به ثروتهای ملی صرف نمودند. بدون آنها شايد شگفتيهای طبيعی مانند يلوستون[1]، يوسيميتي[2]، دنالي[3]، و اورگليدز[4] به شكل كنونی خود وجود نميداشتند.
سيستم پاركهای ملی ايالات متحده در برگيرنده ارزشمندترين سرزمينهای طبيعی کشوراست كه شهروندان ايالات متحده می توانند برای لذت بردن نسلهای حاضر و آينده خود از آنها استفاده كنند. هر ساله بيش از 400 ميليون نفر در سفر به 388 منطقه با وسعتی بيش از 336000 كيلومتر مربع، به صورت دسته اول اين لذت را تجربه ميكنند. (به گزارش "روح امريكا در سيستم پاركهای ايالات متحده منعكس شده است" به این نشانی اينترنتی بنگريد.(
شايد آمريكاييهای امروز به دشواری باور كنند كه زمانی اهميت حفظ اين فضاهای باز تماشايی مورد ترديد بوده باشد. اما طرفداران اوليه حفظ ثروتهای طبيعی، برای حفاظت از شگفتيهای طبيعی كه سيستم پاركهای ملی ايالات متحده را تشكيل دادند، با دشواريهای فراوانی روبرو شدند.
فرديناند هايدن[5] و يلوستون
فرديناند هايدن زمين شناس روی علاقه به منطقه يلوستون سرمايه گذاری كرد ، به اين صورت كه برای انجام يك سفر اكتشافی به منطقه يلوستون، از كنگره منابع مالی درخواست نمود. كمكی به مبلغ 40000 دلار هزينه پژوهش جغرافيايی او برای بررسی مناطق ميسوری و يلوستون را تأمين كرد. او "گزارش زمين شناسی اكتشاف رودخانه های يلوستون و ميسوری از 1859 تا 1860" را در سال 1869 منتشر كرد.
در سال 1871 تيم ديگری به رهبری هايدن اعضايی مانند ويليام جكسون[6] عكاس و توماس موران[7] هنرمند را شامل می شد. طرحها، عكسها، و يادداشتها علاوه بر نمونه هايی كه به تازگی از يلوستون جمع آوری شده، عامه مردم، و بالاخره كنگره را قانع كردند كه بهترين كاربرد اين منطقه، استفاده از آن به عنوان پاركی در شرايط طبيعی آن است.
در اول مارس 1872، رييس جمهور يوليسيز گرانت[8] قانونی را امضا كرد كه پارك ملی يلوستون را ايجاد نموده و قدمی برای حفاظت از مناطق مشابه برداشته شد. در سال 1972 در يكصدمين سالگرد ايجاد يلوستون، رييس جمهور ريچارد نيكسون اين پارك را با عبارات زير توصيف كرد: "در مقايسه با دوره زمانی زمين شناسانه بسيار طولانی كه در آن، مناظر پرشكوه يلوستون متولد شدند، اولين قرن از عمر اين منطقه به عنوان يك پارك ملی، مانند يك لحظه سپری شد. امروز نيز، درست مانند سال 1872، ظرفيت يلوستون برای تهييج حس شگفتی بشر و تازه كردن روح او، پيرناشدنی و فناناپذير باقی مانده است."
جان ميور[9] و يوسميتی
جان ميور، اسكاتلندی مهاجر به ایالات متحده، يك مهندس صنعتی بود كه عاشق طبيعت سيرا نوادا[10] شد و در طول مطالعه آن، كارهای گوناگونی را انجام داد. بنا برروایات مشهور، او كه يك طرفدار طبيعت و زمين شناس غيرحرفه ای با استعداد بود، زمانی كه با توليد كنندگان الواری مواجه شد كه درختان سكويای[11] قديمی را قطع ميكردند، توجه خود را از مطالعه منطقه يوسميتی به حفاظت از آن معطوف كرد.
در 30 ژوئن 1864، پرزيدنت آبراهام لينكلن لايحه ای را امضا كرد كه دره يوسميتی و "بيشه سكوياهای عظيم ماريپوزا"[12] را به عنوان يك وديعه عمومی سلب ناشدنی به ايالت كاليفرنيا بخشيد. متأسفانه اين زمينها همچنان در معرض بهره برداری باقی ماندند. مبارزه ميور بر ضد تخريب علفزارهای يوسميتی توسط دامهايی كه در آنها ميچريدند و او آنها را "ملخهای سم دار" ناميده بود، افكار عمومی سرتاسر كشور را به خود جلب كرد و مجموعه مقالات پرخواننده او در مجله سنچری[13] به ايجاد پارك ملی يوسميتی در اول اكتبر 1890 انجاميد.
ميور، سيرا كلاب[14] را نيز در سال 1892 تأسيس كرد تا "برای طبيعت وحشی كاری كرده و كوهها را خوشحال كرده باشد". اين سازمان، يك سازمان بين المللی غيرانتفاعی است كه اكتشاف مناطق وحشی كره زمين و لذت بردن و حفاظت از آنها را ترويج ميكند. در سال 1901 كتاب ميور تحت عنوان "پاركهای ملی ما" توجه پرزيدنت تئودور روزولت را به خود جلب كرد و به پايه ريزی برنامه های حفاظتی وی كمك كرد.
در سال 1906 چارلز شلدون كه يك طرفدار طبيعت، شكارچی، و مدير راه آهن بود برای اولين بار به مناطق داخلی آلاسكا و سلسله كوههای 960 كيلومتری كه مانت مك كينلی[17] مرتفعترين نقطه آن بود، سفر كرد تا مرزهای يك منطقه حفاظت شده پيشنهادی را برای حيوانات شكاری بررسی كند. در پی اين سفر، شلدون فعاليت خود را برای حفاظت از اين صحرای زير-قطبی كه گوزنهای موس و كاريبو، گوسفندهای دال[18]، خرسهای گريزلی[19]، و گرگهای زيادی در آن زندگی ميكردند آغاز نمود.
هنگامی كه شلدون در سال 1908 به "شرق" بازگشت، كميته حيوانات شكاری باشگاه بونی و كراكت[20]، كه رياستش بر عهده وی بود، فعاليت خود را برای ايجاد يك پارك ملی آغاز كرد. اين فعاليت به تأسيس پارك ملی مانت مك كينلی در سال 1917 انجاميد.
شلدون ميخواست اين پارك را دنالي[21] نامگذاری كند. اين پيشنهاد وی همچنان مورد بی توجهی قرار گرفت تا اينكه در سال 1980 پرزيدنت جيمی كارتر قانون "حفاظت از زمينهای منافع ملی آلاسكا" را امضا كرد. اين قانون، مرزهای پارك را به وسعت كنونی آن، يعنی 19162 كيلومتر مربع، افزايش داده و نام آن را به "پارك و منطقه حفاظت شده ملی دنالی" تغيير داد.
در سال 1901 جورج دور و افرادی ديگر از توسعه منطقه بندری بار هاربر[24] در ساحل ايالت مين[25] با اقيانوس اطلس و نيز كارخانه چوب بری متحركی كه به تازگی اختراع شده و با بنزين كار ميكرد احساس خطر كردند. همين امر آنها را بر آن داشت تا هيئت شهرستان هنكاك برای حفاظت از ذخاير عمومي[26] را تأسيس كنند تا از اين زمين برای استفاده عمومی ابدی حفاظت كند. تا سال 1913 اين زمين 2400 هكتار وسعت پيدا كرد.
دور اين زمين را به دولت فدرال پيشنهاد كرد. در سال 1916 رييس جمهور وودرو ويلسون[27] ايجاد بنای يادبود ملی "سيو دو مونت"[28] را اعلام نمود. او همچنان به بدست آوردن زمين و پيگيری كسب عنوان پارك ملی كامل برای منطقه حفاظت شده موردعلاقه خود ، ادامه داد.
در سال 1919 رييس جمهور ويلسن قانونی را امضا كرد كه پارك ملی لافايت[29] را به عنوان اولين پارك ملی در شرق ميسيسيپی[30] تأسيس نمود. در سال 1929 نام اين پارك به آكاديا تغيير داده شد.
"در اينجا هيچ قله رفيعی وجود ندارد كه آسمان را بجويد، هيچ يخچال طبيعی قدرتمند يا جريان خروشانی نيست كه زمين مرتفع را بفرسايد. در اينجا زمين در زيبايی ساكت خود آرميده است و نه به عنوان منبع آب، بلكه آخرين دريافت كننده آن عمل ميكند. ما حيات تماشايی گياهی و حيواني كه اين نقطه را از ساير نقاط كشورمان متمايز ساخته است مديون نعمتهای طبيعی فراوان اين زمين هستيم." با اين سخنان، رييس جمهور هری اس ترومن[33] رسما پارك ملی اورگليدز را در مراسمی در 6 دسامبر 1947 در شهر اورگليدز تأسيس كرد.
اين رويداد، اوج سالها تلاش توسط گروهی از طرفداران سختكوش حفاظت از طبيعت به منظور واقعيت بخشيدن به يك پارك ملی در اورگليدز فلوريدا بود. جنبش اوليه برای حفاظت از بخشی از اورگليدز، با شهرسازی در جنوب فلوريدا و رشد اين منطقه همزمان شد.
در سال 1916 پارك ايالتی رويال پالم[34] واقع در منطقه پردايس كی[35] (كليد بهشت)، به عنوان اولين منطقه حفاظت شده در اورگليدز ايجاد شد. اين قطعه زمين 1619 هكتاری بعدها هسته اوليه پارك ملی اورگليدز را كه توسط ترومن تأسيس گرديد، تشكيل داد.
اين پاركها از زمان تأسيس وی تا كنون با برخورداری از حمايت دولت و كمك كنندگان خصوصی، گسترش يافته، نگهداری شده و بهبود يافته اند. همان روح نوعدوستی امروز نيز پا بر جا است و در قالب كمكهای بزرگ و كوچك، و فعاليتهای داوطلبان سختكوش ادامه دارد. اين انسانها به تضمين اين مطلب كمك ميكنند كه نسلهای بسياری در آينده همچنان برای ساليان متمادی از پاركهای كشور لذت ببرند.
اطلاعات بيشتر در مورد هر پارك ملی در صفحه اينترنتی همان پارك موجود است:
پارك و منطقه حفاظت شده ملی دنالی
به گزارشی در شماره ژوئيۀ نشريه[36] تحت عنوان "پاركهای ملی، ميراث ملي" به این نشانی اينترنتی بنگريد.
