11 آوريل 2008
مجمع قانون اساسی
تاسيس دولت جديد تا حدود فراوانی به تجارب نمايندگان بستگی دارد
پیشگفتار زیر توسط جی دبلیو پلتاسن از یکی از کتاب های منتشر شده توسط اداره انتشارت وزارت امور خارجه آمریکا به نام در باره آمریکا: قانون اساسی ایالات متحده آمریکا همراه با یادداشت های تکمیلی بر گرفته شده است.
مجمع قانون اساسی، نوشته جی دبليو پلتاسون
قرار بر این بود كه این مجمع در تاریخ چهاردهم مه سال 1787 گشایش یابد. اما در آن تاریخ تنها تعداد اندكی از 55 نماینده به فیلادلفیا رسیده بودند. سرانجام در بیست و پنجم ماه مه، مجمع به طور رسمی در تالار استقلال Independence Hall گشایش یافت. دوازده ایالت به فراخوان مجمع پاسخ داده بودند. ایالت رود آیلند از گسیل نمایندگان به مجمع خودداری كرد چرا كه تمایل نداشت دولت مرکزی در امور این ایالت دخالت كند.
در تاریخ 17 سپتامبر 1787، از 55 نماینده حاضر، 39 نماینده قانون اساسی ایالت متحده را به امضاء رساندند. یكی از امضاء كنندگان، جان دیكینسون از ایالت دِلاور بود، وی خود از مجمع خارج شد اما نماینده ای به نام جورج رید را از جانب خود برای امضای قانون اساسی برگزید. ویلیام جكسون، منشی مجمع، شاهد امضاء قانون اساسی بود. امضاء كنندگان را مردانی كاركشته و وطن پرست از جمهوری جدید تشكیل می دادند. جورج واشنگتن سمت رئیس مجمع را به عهده داشت. بنجامین فرانكلین هشتاد و یك ساله نماینده ایالت پنسیلوانیا بود. الكساندر همیلتون روشنفكر نیز به نمایندگی از ایالت نیویورك در مجمع حضور داشت. جیمز مدیسون از ایالت ویرجینا به واسطه نقش پررنگش در مذاكرات، نطق ها و تلاش هایش برای ایجاد و حفظ صلح و مصالحه به “پدر قانون اساسی” مشهور شد. مدیسون به نمایندگان گفت كه آنها در صدد به كارگیری طرحی بودند که برای همیشه سرنوشت دولت جمهوری را رقم خواهد زد. او گزارشی از مباحث و تصمیمات نمایندگان به ثبت رسانید.
مردان دیگری كه در نگارش قانون اساسی سهم داشتند، عبارت بودند از جان دیكینسون، گاورنه موریس، ادموند رادولف، راجر شرمان، جیمز ویلسون و جورج وایت. پس از مدیسون و واشنگتن، شاید موریس را بتوان پرتاثیرترین نماینده دانست. او وظیفه ویراستاری و ثبت تصمیمات و مصوبات مجمع را به عده داشت. در واقع این موریس بود كه قانون اساسی را به رشته تحریر در آورد. این نسخه اصلی قانون اساسی هم اكنون درساختمان اسناد ملی امریكا در شهر واشنگتن دی سی نگهداری می شود.
چند تن از چهره های شناخته شده آن زمان هم بودند كه در مجمع حضور نیافتند. جان آدامز و توماس جفرسون به دلیل ماموریت های دولتی در خارج از كشور به سر می بردند. ساموئل آدامز و جان جی موفق به كسب نمایندگی از جانب ایالات متبوعشان نشدند. پاتریك هنری پس از انتصاب به نمایندگی به دلیل مخالفت با تفویض هر چه بیشتر قدرت به دولت مرکزی از حضور در مجمع سرباز زد. سه تن از چهره های شاخص مجمع به نام های البریج گری، جورج ماسون، و ادموند راندولف، به دلیل مخالفت با بخش هایی از قانون اساسی از امضاء آن خودداری كردند.
تاریخچه قانون اساسی:
نمایندگان اعزامی به مجمع تا حد فراوانی به تجارب پیشین خود در خصوص تاسیس دولت جدید اتكا داشتند. آنان حوادثی را كه طی شكل گیری حكومت قانون اساسی رخ داده بودند، از نظر گذراندند. این رخدادها شامل اهدای سند قانون اساسی انگلیسی به ماگنا كارتا در سال 1215 و نیز نشست نمایندگان جیمز تاون در سال 1619
می شد. برخی مستعمره ها نیز به عنوان نمونه هایی از اشكال دولت قانون اساسی ایفای نقش می كردند. حكومت های مستعمره ای دارای نقاط ضعفی بودند اما نسبت به دیگر حكومتها، در دستیابی به آزادی تحت لوای قانون به دستاوردهای بیشتری نائل شده بودند.
در آستانه جنگ انقلابی، چند ایالت به تاسیس حكومت قانون اساسی دست زدند. در سال 1777، جان جی از ایالت نیویورك جهت نگارش قانون اساسی برای ایالت خود همکاری نمود. جان آدامز از ایالت ماساچوست مشوق نگارش قانون اساسی 1780 ماساچوست بود. نمایندگان حاضر در مجمع قانون اساسی در فیلادلفیا از بسیاری از ایده ها و عبارات به كار رفته در قانون اساسی ایالات خود سود جستند.
نمایندگان برای این منظور از تجارب شخصی خود نیز بهره می بردند. برای مثال بنیامین فرانكلین در كنگره سال 1754 در شهر آلبانی، مركز ایالت نیویورك، پیشنهاد یكپارچه سازی مستعمرات را تحت لوای یك حكومت واحد داده بود. واشنگتن نیز مشكلاتی را به خاطر آورد كه در زمان سمتش به عنوان فرمانده كل قوا در مورد حكومت های هم پیمان ضعیف با آنان دست به گریبان بود. تقریبأ هر نماینده اعزامی به مجمع یا به عنوان سرباز و یا مدیر اجرایی دولت خدمت کرده بود. نمایندگان، اغلب در جزئیات توافق نظر نداشتند ولی در تمایل به تشکیل دولتی نوین که قدرت کافی برای حاکمیت بر کشور داشته ولی نه چندان که آزادی های ایالات و شهروندان آنها را سلب کند، متفق القول بودند.
مصالحات:
تاسیس دولت جدید چندان هم به سادگی میسر نشد. بحث و جدل های نمایندگان در چند مورد به ناتمام ماندن مذاكرات انجامید. برای مثال، نمایندگان ایالت های بزرگ و پرجمعیت بر سر تعداد نمایندگانشان در هیئت قانونگذاری ملی، با نمایندگان ایالت های كوچك تر در تعارض بودند. ایالت های بزرگتر از طرح ویرجینیا حمایت می كردند، كه اعلام می داشت تعداد نمایندگان ایالت ها در هیئت قانونگذاری باید بر پایه جمعیت آنها تعیین شود، و در مقابل ایالات كوچك تر از طرح نیوجرسی حمایت می كردند كه بر اساس آن تعداد نمایندگان هر ایالت در این هیئت باید برابر می بود. نمایندگان ایالت كانکتیكات با طرح یك مصالحه، به این مسئله پایان دادند. در طرح آنان، نمایندگان ایالات در مجلس سنا برابر اما در مجلس نمایندگان به نسبت جمعیت ایالات تعیین می شد. این طرح بعدها به عنوان “مصالحه كانکتیكات” و یا “مصالحه بزرگ” معروف شد.
مصالحات و سازش ها همچنین به حل و فصل مسئله برده داری منجر شد. نمایندگان ایالات شمالی در پی اختیار كنگره برای ممنوع كردن تجارت برده خارجی و در نهایت از میان برداشتن برده داری بودند. اما از سوی دیگر، بسیاری از ایالات جنوبی مخالف چنین اختیاراتی برای كنگره بودند. طی مصالحه ای قرار بر این شد كه كنگره تا سال 1808 اجازه كنترل تجارت برده خارجی را نداشته باشد. دیگر مصالحه بر سر این مسئله بود كه شمار بردگان هر ایالت و تاثیر آن بر تعداد نمایندگان در كنگره باید به چه شکل باشد.
نمایندگان موافقت كردند كه تمام ایالت ها باید دارای مجمع ویژه ای باشد تا در مورد رأی خود به قانون اساسی، مذاكرات و گفتگوهایی صورت دهند. در ضمن، تصمیم گرفته شد، به محض تصویب قانون اساسی به وسیله نه ایالت، آن را به اجرا گذارده، و پس از آن، ایالات می توانستند حكومت جدید خود را سازماندهی كنند.
(جی دبليو پلتاسون استاد بازنشسته دانشگاههای كاليفرنيا، ايروين و نيز رئيس سابق دانشگاه كاليفرنيا است.)
در باره آمریکا: قانون اساسی ایالات متحده آمریکا همراه با یادداشت های تکمیلی بر گرفته ازدائره المعارف World Book چاپ 2004 ، شرکت ورلد بوک. با کسب اجازه از ناشر محترم. (www.worldbook.com)
