27 ژانويه 2010

گزیده هایی از خطابه سالانه پرزیدنت اوباما – 2010

آغاز رونوشت

27ژانویه 2010

پرزیدنت اوباما روز 27 ژانویه در واشنگتن، در اجلاس مشترک کنگره، مقامات ارشد قوۀ مجریه، قضات دیوان عالی کشور و افسران ارشد ارتش ایالات متحده را دربارۀ وضعیت کشور و نحوۀ دید خود برای آینده کشور مورد خطاب قرار داد.

آنچه در زیر می آید گزیده هایی از این سخنرانی در ارتباط با سیاست خارجی ایالات متحده است:

(آغاز گزیده ها)

سخنان پرزیدنت باراک اوباما

وضعیت کشور

چهارشنبه 27 ژانویه 2010

واشنگتن دی سی

خانم سخنگو، آقای معاون رئیس جمهوری، اعضای  کنگره، مهمانان برجسته، و هموطنان آمریکایی:

طبق قانون اساسی کشورمان، رئیس جمهوری باید هر از چندگاه اطلاعاتی را در مورد وضعیت کشور در اختیار کنگره قرار دهد. دویست و بیست سال است که رهبران ما این وظیفه را به انجام رسانده اند. آنها در دوره های رفاه و آرامش، و همچنین در بحبوحۀ جنگ و بحران؛ و در لحظات جنگ و ستیزهای های بزرگ چنین کرده اند.

در گام بعدی، باید نوآوری آمریکایی را تشویق کنیم. .... و هیچ زمینه ای بیشتر از انرژی برای این نوآوری آماده نیست.

ولی برای ایجاد مشاغل بیشتری از این نوع در زمینۀ انرژی پاکیزه، ما به تولیدات بیشتر، کارآیی های بیشتر، و مشوق های بیشتر نیاز داریم. و این به معنی ساختن نسل جدیدی از نیروگاه های هسته ای ایمن و پاکیزه در این کشور است. این به معنی تصمیم گیری های دشوار در مورد گشایش مناطق جدید استخراج نفت و گاز در نواحی نزدیک به ساحل است. این به معنی سرمایه گزاری های مداوم در سوخت های زیستی و فن آوری های زغال سنگ پاکیزه است. و بلی، این به معنی تصویب یک لایحه جامع در زمینۀ انرژی و آب و هوا، همراه با مشوق هایی است که سرانجام انرژی پاکیزه را به یک انرژی سودآور برای آمریکا تبدیل خواهد کرد.

... من می دانم که توانایی ما برای ایجاد چنین تغییراتی در این وضعیت دشوار اقتصادی زیر سؤال برده شده است؛ و من می دانم افرادی هستند که با اسناد و مدارک علمی کوبنده ای که تغییرات اقلیمی را ثابت می کنند، مخالفند. ولی حتی اگر شما نسبت به این اسناد مشکوک هستید، ارائۀ بسته های مشوق برای انرژی پاکیزه و کار آیی در انرژی کار درستی برای آینده مان است- زیرا کشوری که اقتصادش بر اساس انرژی پاکیزه پایه گذاری شده باشد، کشوری است که اقتصاد جهانی را رهبری خواهد کرد. و این کشور باید آمریکا باشد.

سوم اینکه، ما باید میزان صادراتمان را افزایش دهیم. زیرا هر قدر کالاهایی تولید و آنها را به کشورهای دیگر صادر کنیم، به همان اندازه نیز از مشاغل بیشتری در آمریکا حمایت کرده ایم. پس ما امشب، هدف جدیدی را در مد نظر قرار می دهیم: ما طی پنج سال آینده، میزان صادرات خود را دو برابر خواهیم کرد، افزایشی که دو میلیون شغل را در آمریکا بر پا نگاه خواهد داشت. برای کمک به تحقق این هدف، ما ابتکار صادرات ملی را راه اندازی می کنیم. این ابتکار به کشاورزان و کسب و کارهای کوچک کمک خواهد کرد تا میزان صادراتشان را افزایش دهند، و کار اصلاح در کنترل صادرات را با امنیت ملی تطبیق می دهد.

ما باید مانند رقبای خود، فعالانه به دنبال بازارهای جدید باشیم. اگر آمریکا در حالیکه کشورهای دیگر به امضای قراردادهای تجاری مشغولند، در گوشه ای بنشیند، ما فرصت ایجاد مشاغل را در سرزمین خود از دست خواهیم داد. ولی تحقق بخشیدن به آن منافع، همچنین به معنی اجرای این موافقت نامه هاست تا شرکای تجاری ما طبق قوانین عمل کنند. و به این دلیل است که ما همچنان به شکل دادن به موافقتنامۀ  بازرگانی آزاد دوحه، که به گشوده شدن بازارهای جهانی می انجامد، ادامه خواهیم داد؛ و به این دلیل است که ما روابط تجاری خود را با آسیا و شرکای مهمی مانند کرۀ جنوبی، پاناما، و کلمبیا تحکیم می کنیم.

از آغاز 2011، ما آماده خواهیم بود تا هزینه های دولت را برای مدت سه سال متوقف کنیم. این اقدام تاثیری بر هزینه های مربوط به امنیت ملی، بیمۀ سلامتی ایالتی ((Medicaid و بیمۀ فدرال برای  سالمندانMedicare))، و بیمۀ اجتماعی نخواهد داشت. ولی سایر برنامه های انتخابی دولت را در بر خواهد گرفت. ... و اگر لازم باشد من این اقدام انضباطی را با وتو به مورد اجرا بگذارم، چنین کاری خواهم کرد.

ما بودجه را خط به خط، و صفحه به صفحه مورد بررسی قرار خواهیم داد تا برنامه هایی را که پرهزینه و ناکارآ هستند حذف کنیم. ما تا به حال 20 میلیارد دلار پس انداز را برای سال آینده شناسایی کرده ایم.

من می دانم که برخی از افراد در حزب خود من استدلال خواهند کرد که با وجود چنین وضعیت اقتصادی که هنور بسیاری از آن رنج می برند، نمی توانیم به کسر بودجۀ کشور رسیدگی و یا هزینه دولت را متوقف کنیم. من با این استدلال موافقم، و به همین دلیل این طرح تا سال آینده، زمانیکه اقتصاد قوی تر خواهد بود، به اجرا گذاشته نخواهد شد.  با چنین روشی است که تنظیم بودجه صورت می پذیرد. ولی متوجه باشید، اگر ما به اقدامات هدفمندی برای مهار کردن وام های خود دست نزنیم، این امر ممکن است موجب آسیب رساندن به بازارهای ما، افزودن بر میزان قرض های ما  و به مخاطره انداختن بهبود اقتصادی ما شود- وهمۀ این عوامل می توانند به وخیم تر شدن وضعیت رشد مشاغل و میزان درآمدهای خانوادگی بیانجامند.

در سرتاسر تاریخ ما هیچ موضوعی بیشتر از امنیت موجب اتحاد این کشور نشده است. با اندوه باید گفت که بخشی از حالت اتحادی که ما بعد از 11 سپتامبر احساس کردیم از میان برخاسته است. ما هرقدر که بخواهیم می توانیم بر سر این که چه کسی را باید به خاطر این موضوع ملامت کنیم، به بحث بپردازیم، اما من علاقه ای به جدال دوباره برسر گذشته ندارم. من می دانم که همۀ ما این کشور را دوست می داریم. همۀ ما متعهد به دفاع از آن هستیم. پس بگذارید طعنه و ناسزا گویی را به سبک حیاط مدرسه، دربارۀ این که کدامیک سرسخت تریم، کنار بگذاریم. بگذارید انتخاب نادرست میان محافظت از مردم خود و پاسداری از ارزشهامان را طرد کنیم. بگذارید زندگی در پناه ترس و تفرقه را ترک بگوییم و هرکاری را که برای دفاع از کشورمان و شکل دادن به آینده ای امیدوارانه تر- برای آمریکا، و برای دنیا، لازم است، انجام دهیم.

این همان کاری است که ما درسال گذشته آغاز کردیم. از روزی که من تصدی دولت را به عهده گرفتم ما تمرکز خود را بر روی تروریست هایی که کشورمان را تهدید می کنند تجدید کرده ایم. ما سرمایه گذاری چشمگیری در امنیت میهنی خود انجام داده ایم و توطئه هایی را که جان آمریکاییان را تهدید می کرد از هم گسیخته ایم. ما با تأمین امنیت بهتر برای خطوط هوایی و اقدام سریعتر از سوی دستگاه های اطلاعاتی خود در حال ترمیم نارسایی هایی هستیم که به دنبال حملۀ نافرجام کریسمس آشکار شد. ما شکنجه را ممنوع ساخته ایم و مشارکتهای خود را از حوزۀ اقیانوس آرام و جنوب آسیا گرفته تا شبه جزیرۀ عربستان تقویت کرده ایم. و در سال گذشته صدها تن از جنگجویان القاعده یا افراد وابسته به آن، از جمله بسیاری از رهبران ارشد آن – به تعدادی به مراتب بیشتر از سال 2008 – دستگیر یا کشته شده اند.

در افغانستان ما مشغول افزایش نیروهای خود و آموزش دادن به نیروهای امنیتی افغانستان هستیم تا آنها بتوانند در ژوئیۀ 2011 نقش پیشگام را به عهده گیرند و نیروهای ما بتوانند بازگشت به کشور را آغاز کنند. ما به حکومترانی خوب پاداش خواهیم داد، برای کاستن از فساد می کوشیم و ازحقوق همۀ افغانها - چه مرد و چه زن – حمایت می کنیم. متحدان و شرکایی که دامنۀ  تعهد خود را افزایش داده اند و فردا در لندن برای تاکید مجدد بر قصد مشترکمان گرد هم می آیند، به ما پیوسته اند. روزهای دشواری در پیش خواهند بود. ولی من اطمینان مطلق دارم که ما پیروز خواهیم شد.

ما در همان حال که به جنگ با طالبان برخاسته ایم، در تدارک آن هستیم که عراق را به مردم آن واگذاریم. من به عنوان یک نامزد ریاست جمهوری قول دادم که به جنگ عراق پایان خواهم داد و این همان کاری است که به عنوان رئیس جمهوری در حال انجام آن هستم. ما تمامی نیروهای رزمی خود را تا پایان اوت امسال از عراق خارج خواهیم کرد. ما از دولت عراق در حالی که آنها دست به کار برگزاری انتخابات هستند پشتیبانی خواهیم کرد و به مشارکت خود با مردم عراق به منظور ارتقاء صلح و رفاه منطقه ای ادامه خواهیم داد. اما اشتباه نکنید: این جنگ در حال پایان یافتن است و همۀ سربازان ما به کشور باز می گردند.

ما  در همان زمان که دو جنگ را پیگیری می کنیم، در حال رویارویی با بزرگترین خطری که متوجه مردم آمریکاست – تهدید سلاح های هسته ای - هستیم. من نحوۀ دید و نگرش جان اف کندی و رونالد ریگان را ازطریق یک برنامۀ راهبردی که گسترش این سلاح ها را وارونه می سازد و در جستجوی جهانی عاری از چنین سلاح هایی است، پذیرفته ام. به منظور کاهش انبوه سلاح ها و وسایل پرتاب ما و در همان حال تضمین قدرت بازدارندگی ما، ایالات متحده و روسیه در حال تکمیل مذاکراتی برای دستیابی به پرتأثیر ترین پیمان کنترل تسلیحات طی مدتی نزدیک به دو دهه هستند. و ما در اجتماع سران در ماه آوریل، چهل و چهار کشور را در واشنگتن دی سی در پشت سر یک هدف روشن: ایمن ساختن همۀ مواد آسیب پذیر هسته ای در سراسر جهان طی مدت چهارسال، گرد هم خواهیم آورد تا این مواد هرگز به دست تروریست ها نیفتند.   

این کوششهای دیپلماتیک همچنین دست ما را در رویارویی با کشورهایی که در پی دستیابی به سلاح های هسته ای بر نقض موافقت نامه های بین المللی اصرار می ورزند، تقویت کرده اند. به همین سبب است که کرۀ شمالی اکنون با انزوای روزافزون و تحریم های نیرومند تری مواجه است، تحریم هایی که با قوت در دست اجرا هستند. به همین سبب است که جامعۀ بین المللی اکنون بیشتر متحد است و جمهوری اسلامی ایران بیشتر منزوی شده است. و در حالی که رهبران ایران به نادیده گرفتن تعهدات خود ادامه می دهند، نباید شکی وجود داشته باشد: آنها نیز با پی آمدهای رو به افزایشی روبرو خواهند بود. این یک قول است.

این آن نوع رهبری است که ما در حال ارائه اش هستیم – تعامل که امنیت و رفاه مشترک را برای همۀ مردم به پیش می برد.  ما از طریق گروه کشورهای بیست گانه (G-20) در حال کوشش برای دستیابی به یک بهبود اقتصادی پایدار هستیم. ما برای ارتقاء دانش و آموزش و نو آوری با جوامع مسلمان در سرتاسر جهان به همکاری اشتغال داریم. ما برای مبارزه با تغییرات آب و هوا از حالت یک تماشاچی به موضع یک رهبر رسیده ایم. ما به کشورهای در حال توسعه برای تغذیۀ خودشان کمک می کنیم و به مبارزه علیه اچ آی وی – ایدز ادامه می دهیم. و ما در حال دست زدن به ابتکار تازه ای هستیم که ما را در دادن پاسخ سریعتر و موثر تر به تروریسم میکربی و بیماری های عفونی توانا می سازد – برنامه ای که با تهدید ها در داخل به مبارزه بر می خیزد و تندرستی عمومی را در خارج تقویت می کند.

همانطور که ما  طی مدتی بیش از شصت سال گذشته به اینگونه تدابیر مبادرت ورزیده ایم، آمریکا این اقدامات را به این دلیل انجام می دهد که سرنوشت ما به سرنوشت کسانی که در فراسوی کرانه های ما هستند پیوند خورده است.  ولی ما به این دلیل نیز این اقدامات را انجام می دهیم که کار درستی است.  به همین دلیل، که در حالی که ما امشب در اینجا گرد هم آمده ایم، بیش از ده هزار آمریکایی همراه با بسیاری از کشورهای دیگر برای کمک به مردم هائیتی به منظور التیام و بازسازی همکاری می کنند.  به همین دلیل ما در کنار دختری که در افغانستان آرزوی رفتن به مدرسه را دارد ایستاده ایم؛ به همین دلیل است که ما از حقوق انسانی زنانی که در خیابان های ایران راهپیمایی می کنند حمایت می کنیم؛ به همین دلیل است که ما به دفاع از مرد جوانی که فساد در گینه او را از داشتن شغل محروم کرده است بر می خیزیم.  زیرا آمریکا همواره باید در جانب آزادی و منزلت انسانی بایستد.  همواره.

امسال دولت ما با ناکامی هایی مواجه شده است، و سزاوار بعضی از آنها هم بوده است.... و آنچه مرا به حرکت وا می دارد – آنچه باعث می شود من به مبارزه خود ادامه بدهم – این است که با وجود همه این ناکامی ها، آن روحیۀ عزم و خوش بینی – آن نجابت بنیادی که همواره در وجود مردم آمریکا بوده است، به قوت خود باقی است.

...

این روحیه در وجود پسر هشت ساله ای در لوئیزیانا، که به تازگی پول جیبی خود را برای من فرستاد و از من خواست تا آن را به مردم هائیتی بدهم، زنده است.  و در وجود همۀ آمریکاییانی که دست از هر کاری کشیدند و به جایی که هرگز نرفته بودند رفتند و مردمی را که هرگز نمی شناختند از زیر آوار بیرون کشیدند، و هر بار که جانی نجات می یافت سرود آمریکا! آمریکا! آمریکا! سر داده می شد، زنده است.

روحیه ای که این کشور را برای بیش از دو قرن برپا نگهداشته است در شما، مردم این کشور، زنده است.

ما سال دشواری را به پایان رسانده ایم. ما دهۀ دشواری را پشت سر گذاشته ایم. اما سال جدیدی از راه رسیده است. دهۀ تازه ای در برابر ما دامن گسترده است.  ما کارمان را رها نخواهیم کرد.  من کوششم را رها نخواهم کرد. بیایید این لحظه را – برای آغازی نو، برای پیشبردن  این رؤیا، و برای تقویت دوبارۀ اتحاد خود، مغتنم شماریم.

سپاسگزارم.  خدا یار شما باد.  خدا یار و نگهدار ایالات متحده آمریکا باد.

پايان رونوشت