21 ژانويه 2010

سخنان هیلاری رادهام کلینتون، وزیر امور خارجه، دربارۀ آزادی اینترنت

آغاز رونوشت

وزارت خارجۀ ایالات متحده

دفتر سخنگو

برای انتشار فوری: 21 ژانوِیه 2010

21 ژانویه، 2010

موزۀ نیوزئوم

واشنگتن دی. سی.

 

 

کلینتون، وزیر خارجه: سپاسگزارم آلبرتو، نه تنها به خاطر معرفی محبت آمیز،بلکه برای نقش رهبری شما و همکارانتان در این نهاد با اهمیت.  خوشحالم که اینجا در نیوزئوم حضور یافته ام. نیوزیوم بنای یادبودی برای برخی از ارزشمندترین آزادی های ماست.  و از اینکه به من فرصت دادید دربارۀ کاربرد این آزادی ها در برابر چالش های قرن بیست و یکم صحبت کنم، سپاسگزارم. 

 

هرچند که نمی توانم همۀ شما را ببینم، چون در مکانی نظیر این، نور به چشم من می تابد و شما در تاریکی هستید.  می دانم که بسیاری از دوستان و همکاران قدیمی در اینجا حضور دارند. میل دارم اینجا، در نیوزیوم از چارلز اوربی، مدیر عامل همایش آزادی، سناتور ریچارد لوگر و سناتور لیبرمن، همکاران پیشینم در سنا قدر دانی کنم. هر دو آنها برای تصویب "قانون صدا"  که از تعهد کنگره و مردم آمریکا به آزادی ایترنت سخن می گوید کوشیدند، تعهدی که از مرزهای حزب و دولت فراتر می رود.

 

همچنین به من اطلاع دادند که سناتور سام براون بک، تد کافمن، لورتا سانشز نمایندهۀ کنگره، بسیاری از نمایندگان دیگر و اعضای هیئت دیپلماتیک – سفیران، کارداران، شرکت کنندگانی از چین، کلمبیا، ایران، لبنان و ملداوری  در برنامۀ بین المللی رهبری ما در ارتباط با آزادی اینترنت، در اینجا حضور دارند. افزوده بر این من مایلم مراتب قدردانی خود را از والتر آیزاکسن، رئیس انستیتوی آسپن، که اخیرا به عضویت در شورای حکام دستگاه سخن پراکنی ما منصوب شده است ابراز دارم. او  البته در حمایت از آزادی فعالیت در اینترنت که انستیووی آسپن به آن عمل کرده، نقش اساسی داشته است.

 

این سخنرانی مهمی در ارتباط با یک موضوع حائز اهمیت است. ولی پیش از آغاز سخنانم می خواهم کمی دربارۀ هائیتی صحبت کنم، زیرا طی هشت روز گذشته، مردم هائیتی و مردم جهان برای مقابله با فاجعه ای در ابعاد حیرت آور، به یکدیگر پیوستند. نیمکرۀ ما سهم خود را از دشواری ها تجربه کرده است، ولی نمونه های اندکی از وضعیتی که هم اکنون ما در پورت ا ُپرنس با آن مواجه هستیم وجود داشته است.

 

شبکه های ارتباطی در واکنش های ما نقشی بسیار حیاتی ایفا کرده اند. این شبکه ها البته بشدت آسیب دیده و در برخی نقاط بکلی نابود شده بودند. و ساعاتی پس از زلزله، نخستین کار ما این بود که به کمک شرکایمان در بخش خصوصی، کار زار اطلاع رسانی از طریق ارسال پیامک "هائیتی" را به راه اندازیم تا کاربران تلفن همراه در ایالات متحده بتوانند کمک های خود را از طریق پیامک اهداء کنند. این طرح تا کنون بیش از 25 میلیون دلار برای کوشش های امداد رسانی ما گردآوری کرده است.

 

شبکه های اطلاعاتی نیز نقشی بسیار حیاتی در محل ایفا کرده اند. هنگامی که من روز شنبه همراه با پرزیدنت رنه پرِوال در پورت ا ُپرنس حضور داشتم، یکی از اولویت های او برقرار ساختن دوبارۀ جریان ارتباطات بود. با آنچه که از ارتباطات برجای مانده بود، [اعضای] دولت نمی توانستند با هم صحبت کنند، این وضع بشدت بر کارسازمانهای غیر دولتی، رهبران غیر نظامی، رهبران نظامی تأثیر  گذاشته بود.  جامعۀ فناوری برنامه های تعاملی به مورد اجرا گذاشت تا ما را در  شناسایی نیازها و هدفمند ساختن منابع یاری دهد. در روز دوشنبه، یک دختر هفت ساله و دو زن پس از ارسال پیامکی برای تقاضای کمک، توسط نیروهای جستجو و نجات آمریکایی از زیر آوار یک سوپر مارکت فروریخته بیرون کشیده شدند و نجات یافتند. اکنون، چنین نمونه های بیان کنندۀ یک پدیدۀ به مراتب گسترده ترند.

 

گسترش شبکه های اطلاعاتی سلسلۀ اعصاب جدیدی را در سیارۀ ما شکل می دهند. هنگامی که در هائیتی یا هنگ کنگ یا هارلِم اتفاقی می افتد، بقیۀ ما در همان زمان و از طریق انسان های حقیقی از آن مطلع می شویم. آمریکایی هایی که در پی وقوع یک فاجعه، مشتاق به کمک هستند و دخترکی که در آن مغازه به دام افتاده است به روشی با یکدیگر در ارتباطند که سال ها پیش وجود نداشت. همین اصل تقریباً در مورد تمامی بشریت مصداق دارد. هم اکنون که ما در اینجا نشسته ایم، هر یک از شما -- یا فرزندان هر یک از شما -- می تواند با استفاده ابزاری که ما همه روزه همراه خود داریم، این گفتگو را برای میلیاردها انسان در سراسر جهان ارسال کند.

 

اکنون، از بسیاری جنبه ها، اطلاعات هیچگاه تا این اندازه آزاد نبوده است. هم اکنون، روش های بسیاری برای انتشار دیدگاه های زیادی برای مردم بسیاری وجود دارد که  در هیچ لحظه ای درتاریخ وجود نداشته است. حتی در کشورهایی با نظام های خودکامه، شبکه های اطلاعاتی مردم را در کشف حقایق جدید و پاسخگو ساختن بیشتر دولت ها یاری می دهند.

 

پرزیدنت اوباما در سفر خود به چین نشستی در یک تالار شهرداری با استفاده از وسایل آنلاین ترتیب داد تا بر اهمیت اینترنت تأکید کرده باشد.  او در پاسخ به پرسشی گفت، هر چه جریان اطلاعات آزادتر باشد، جوامع قدرتمندتر می شوند. وی در این باره این که چگونه دسترسی به اطلاعات به شهروندان کمک می کند تا دولت های خود را وادار به پاسخگویی کنند، چگونه به افکار و نظرات جدیدی بوجود می آورد، خلاقیت را تشویق می کند، صحبت کرد. اعتقاد ایالات متحده به این واقعیت اساسی، همان عاملی است که امروز مرا به اینجا آورده است.

 

زیرا در میان این افزایش بی سابقه در اتصال، ما باید تشخیص دهیم که این فن آوری ها یک برکت کامل نیستند. این ابزار برای تضعیف پیشرفت انسانی و حقوق سیاسی نیز مورد استفاده قرار می گیرند. همانگونه که از فولاد می توان برای ساختن بیمارستان و مسلسل استفاده کرد یا انرژی هسته ای را برای تأمین برق یک شهر یا نابود کردن آن به کار گرفت، از شبکه های نوین اطلاعاتی و فناوری های مربوط به آنها نیز می توان برای مقاصد خوب یا شر سود جست. همان شبکه هایی که به سازمان دادن جنبش های آزادی یاری می دهند، القاعده را نیز قادر می کنند که بذر نفرت و خشونت علیه شهروندان بی گناه بیفشانند. و فن آوربی هایی با توان بالقوۀ فراهم ساختن دسترسی به دولت و تقویت شفافیت، ممکن است به وسیلۀ دولتها برای سرکوبی دگراندیشان و محروم ساختن مردم از حقوق انسانی خود ربوده و استفاده  بشوند.

ما در سال گذشته شاهد افزایش چشمگیر تهدیدها علیه جریان آزاد اطلاعات بوده ایم. چین، تونس و اوزبکستان به سانسور خود بر اینترنت شدت بخشیدند. در ویتنام، دسترسی به شبکه های محبوب ارتباط اجتماعی ناگهان قطع شد. و جمعۀ گذشته، 30 وبلاگ نویس و فعال مصری دستگیر شدند. باسم سمیر یکی از اعضای این گروه، که خوشبختانه دیگر در زندان نیست -- امروز با ماست. بدین ترتیب، در حالیکه روشن است که گسترش این فناوری ها در حال تغییر دادن جهان ماست، هنوز معلوم نیست که این تغییر شکل چگونه حقوق بشر و رفاه بیشتر جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار می دهد.

 

 فناوری های جدید به خودی خود در مبارزه برای آزادی یا پیشرفت جانب کسی را نمی گیرند. ولی ایالات متحده می گیرد. ما مدافع یک اینترنت هستیم که در آن انسانیت دارای دسترسی برابر به دانش و دیدگاه هاست. و ما می دانیم که زیربنای اطلاعات جهان همان چیزی خواهد بود که ما و دیگران آن را می سازیم. اکنون، این چالش ممکن است جدید باشد، ولی مسئولیت ما برای کمک به تضمین مبادلۀ آزادانۀ افکار به تولد جمهوری ما بازمی گردد. واژگان نخستین متمم قانون اساسی ما در 50 تُن سنگ مرمر تِنسی بر سردر این ساختمان حک شده اند. و تمامی نسل های آمریکاییان برای محافظت از ارزش هایی که در این سنگ نقش بسته، تلاش کرده اند.

 

هنگامی که فرانکلین روزولت  سخنرانی "چهار آزادی" خود را در سال 1941 ایراد کرد، بر همین دیدگاه اتکاء داشت. در آن هنگام، آمریکایی ها با یک سلسله بحران ها و یک بحران اعتماد به نفس روبرو بودند. ولی تصویر جهانی که در آن همۀ مردم از آزادی بیان، آزادی پرستش، آزادی از فقر و آزادی از ترس بهره می بردند بر مشکلات روزگار وی مقدم بود. این اصول بعدها به عنوان اساس اعلامیۀ جهانی حقوق بشر به کار گرفته شد.  این اصول به ستارۀ راهنمای همۀ نسلهای بعدی تبدیل شدند، ما را راهنمایی کردند، ما را یکپارچه کردند و به ما توانایی دادند که در برابر عدم اطمینان به پیش برویم.

 

بنابر این در حالیکه فناوری با سرعت در حال پیشرفت است، ما باید به گذشته بازگردیم و به این میراث بیاندیشیم. ما باید پیشرفت های فن آورانۀ خود را با اصولمان هماهنگ کنیم. پرزیدنت اوباما به هنگام پذیرش جایزۀ صلح نوبل از  نیاز به ساختن جهانی که در آن صلح بر "حقوق ذاتی و منزلت هر یک از افراد بشر استوار باشد "  سخن گفت. من نیز چند روز پس از آن و در سخنرانی خود پیرامون حقوق بشر در جورج تاون، در این باره که چگونه هر یک از ما باید راه هایی بیابیم که حقوق بشر را به یک واقعیت تبدیل کنیم، سخن گفتم. امروز، ما شاهد نیاز فوری به حمایت از آن آزادی ها در مرزهای دیجیتالی قرن و بیست و یکم هستیم.

 

شبکه های بسیار دیگری نیز در جهان وجود دارند. برخی به حرکت مردم یا منابع کمک می کنند؛ و برخی مبادلات بین افرادی با شغل ها یا منافع مشابه را آسان می سازند. ولی اینترنت شبکه ای است که قدرت و توان بالقوۀ همۀ شبکه ها را چند برابر می کند. و به همین دلیل ما اعتقاد داریم که باید برخی از آزادی های اساسی برای کاربران آن تضمین شود. آزادی بیان نخستین نوع این آزادی ها است. این نوع از آزادی دیگر به این که آیا شهروندان می توانند به میدان شهر بروند و بدون ترس از مجازات از دولت خود انتقاد کنند محدود نمی شوند. وبلاگ ها، ایمیل و پیامک ها گستره های جدیدی برای مبادلۀ دیدگاه ها بوجود آورده و هدف های جدیدی را برای سانسور خلق کرده اند.

 

 همین امروز که من با شما صحبت می کنم، سانسورهای دولتی در جایی  برای  حذف سخنان من را از صفحۀ تاریخ خشمگینانه  در تلاشند. ولی تاریخ خود چنین شیوه هایی را محکوم کرده است. دو ماه پیش من برای گرامیداشت بیستمین سال فرو ریختن دیوار برلین در آلمان بودم. رهبرانی که در آن مراسم گرد هم آمدند، به مردان و زنان دلیری دور از آن دیوار که با پخش جزوه های کوچکی به نام سامیزدات [Samizdat]، پرونده ای علیه سرکوب گشودند، ادای احترام کردند. این جزوه ها ادعاها و مقاصد نظام های دیکتاتوری بلوک شرق را زیر سؤال می برد و افراد بسیاری برای پخش آنها از جان خود مایه گذاشتند. ولی واژگان آنها به شکستن و سوراخ کردن بتن و سیم خاردار پردۀ آهنین کمک کرد.

 

دیوار برلین نماد جهان جدا شده از هم  و معرف تمامی یک دوران بود. امروزه، بقایای آن دیوار در این موزه موجودند – این همان جایی است به آن تعلق دارند. و زیربنای جدید و نمادین دوران ما اینترنت است. این ابزار به جای جداساختن  پیوستگی به وجود می آورد. ولی حتی در حالیکه شبکه ها برای رسیدن به کشورهای سراسر جهان گسترش می یابند، ما شاهد برپا شدن دیوارهای مجازی هستیم که برای جایگزینی دیوارهای حقیقی هستیم.

 

برخی از کشورها موانع الکترونیکی برپا کرده اند تا از دسترسی مردم خود به بخش هایی از شبکه های جهانی جلوگیری کنند. آنها واژگان، نام ها و عباراتی را از نتایج ارائه شده موتورهای جستجوگر شبکه های خود حذف کرده اند. آنها به حریم خصوصی افرادی که در سخنرانی های سیاسی غیرخشونت آمیز شرکت می کنند، تجاوز کرده اند. این رفتارها بر خلاف اعلامیۀ جهانی حقوق بشر است که می گوید، مردم صرفنظر از مرزها،  دارای این حق هستند که "در جستجوی اطلاعات و دریافت و انتقال آن از راه هر رسانه ای بدون ملاحظات مرزی باشند." با گسترش این رفتارهای محدودکننده، یک پردۀ جدید اطلاعاتی در حال فروافتادن بر روی بیشتر بخش های جهان است. در ورای این دیوار حائل، ویدئوهای رایج در اینترنت و نوشته های وبلاگ ها در حال تبدیل به سامیزدات های دوران ما هستند.

 

دولت ها، همانند حکومت های دیکتاتوری گذشته، متفکران مستقلی که از این ابزار استفاده می کنند را هدف قرار می دهند. در تظاهرات پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران، فیلم برداشته شده با تلفن همراه از قتل خونین یک زن جوان، سند دیجیتالی اتهام ظلم و قساوت دولت شد. ما گزارش هایی دیده ایم که هنگامی که ایرانی های ساکن خارج در فضای اینترنت از رهبران کشورشان انتقاد کرده اند، افراد خانواده آنها در ایران مورد هدف اقدامات تلافی جویانه قرار گرفته اند. و با وجود تلاش شدید دولت برای ارعاب، شهروندان دلیر روزنامه نگار در ایران به استفاده از فن آوری برای نشان دادن آنچه در کشورشان رخ می دهد به جهان و هموطنان خود ادامه می دهند.

 

مردم ایران با سخن گفتن دربارۀ حقوق بشر خودشان، الهام بخش جهان بوده اند. و شهامت آنها تعریفی دوباره از چگونگی استفاده از فن آوری برای گسترش حقیقت و افشای بی عدالتی است.

 

اکنون، تمام جوامع تشخیص می دهند که آزادی بیان حد و مرز دارد. ما کسانی را که دیگران را به خشونت ورزی تحریک کنند تحمل نمی کنیم، مانند عوامل القاعده، که هم اکنون، در حال استفاده از اینترنت برای ترویج کشتار جمعی مردم بی گناه در سراسر جهان هستند. و سخن نفرت آمیز که مردم را بر مبنای نژاد، مذهب، قومیت، جنسیت، یا گرایش جنسی هدف قرار می دهد نکوهیده است. این واقعیتی تأسف بار است که اینگونه مسائل در حال تبدیل به چالش هایی هستند که جامعه بین المللی باید به یاری یکدیگر با آن به مبارزه بپردازد.  و ما باید با مسئله بیان آزاد بی نام و نشان هم مقابله کنیم. آنهایی که از اینترنت برای دعوت به تروریسم یا برای پخش اموال فکری دزدی استفاده می کنند قادر نیستند اعمال مجازی خود را از هویت واقعی خود جدا کنند. اما این چالش ها نباید بهانه ای باشد تا دولت ها با متوسل شدن به آنها به نقض سیستماتیک حقوق و حریم خصوصی آنهایی بپردازند که از اینترنت برای مقاصد سیاسی مسالمت آمیز استفاده می کنند.

 

آزادی بیان ممکن است در میان آزادی هایی که با گسترش فناوری های جدید با چالش روبرو می شوند از همه آشکارتر باشد اما در این موضوع تنها نیست. آزادی عبادت معمولاً با حقوق افراد در راز و نیاز کردن – یا راز و نیاز نکردن، با خالق خود مرتبط است. و این یک کانال ارتباط است که به فناوری متکی نیست. اما آزادی عبادت یعنی حق جهانشمول گرد آمدن با کسانی که ارزش ها و دیدگاه مشترکی در مورد بشریت دارند. در تاریخ ما، این گردهمایی ها اغلب در کلیساها، کنیسه ها، مساجد و معابد انجام شده است. امروز، ممکن است آنلاین نیز انجام شود.

 

اینترنت می تواند کمکی برای پل زدن بروی شکاف بین مردم ادیان مختلف باشد. همانطور که رئیس جمهوری در قاهره ابراز داشت، آزادی مذهبی نقشی کانونی در توانایی مردم برای همزیستی دارد.  و در حالی که ما به دنبال راه هایی برای گسترش گفت و شنود هستیم، اینترنت آیندۀ شگرفی را ارائه می دهد. ما در حال حاضر تماس بین دانش آموزان در ایالات متحده را با جوانان در جوامع مسلمان در سراسر جهان آغاز کرده ایم تا به بحث دربارۀ چالش های جهانی بپردازند.  و ما به استفاده از این ابزار برای پرورش گفتگو بین افراد از جوامع مختلف مذهبی ادامه خواهیم داد.

 

با این حال، برخی کشورها، اینترنت را به عنوان ابزاری برای هدف قرار دادن و ساکت کردن افراد معتقد برگزیده اند.  به عنوان نمونه، سال گذشته در عربستان سعودی، مردی به خاطر نوشتن وبلاگی درباره مسیحیت ماه ها در زندان بسر برد. و نتایج یک تحقیق انجام شده از سوی دانشگاه هاروارد نشان می دهد که دولت عربستان سعودی تعداد زیادی از تارنماهای مربوط به آیین هندو، آیین یهود، مسیحیت و حتی اسلام را فیلتر کرده است. کشورهایی همچون ویتنام و چین با به کارگیری تاکتیک های مشابهی، به تحدید دسترسی به اطلاعات دینی دست زده اند.

 

حال، همانطور که این فناوری ها نباید برای مجازات سخن سیاسی مسالمت آمیز به کار گرفته شوند، برای آزار یا ساکت کردن اقلیت های دینی هم نباید به کار روند. دعا همواره در شبکه های بلندتری حرکت خواهد کرد. اما فناوری های اتصال همچون اینترنت و تارنماهای شبکه ارتباط اجتماعی باید توانایی افراد را در عبادت آنگونه که صلاح می دانند، در گردهمایی با افراد هم کیش، و در یادگیری درباره عقاید دیگران بهبود بخشند.  ما باید برای پیشبرد آزادی عبادت در فضای مجازی به همان شکل تلاش کنیم که در سایر زمینه های زندگی تلاش می کنیم.

 

البته صدها میلیون انسان هستند که بدون مزیت های این فناوری ها زندگی می کنند. در جهان ما، همانطور که من بارها ابراز داشته ام، ممکن است استعداد جهانشمول باشد، ولی فرصت اینچنین نیست. و سال ها تجربه به ما آموخته است که تلاش برای توسعه اجتماعی و اقتصادی - در کشورهایی که مردم آن به دانش، بازارهای مختلف، سرمایه، و فرصت دسترسی ندارند -- می تواند کاری خسته کننده، و بعضاً بیهوده باشد. اینترنت در چنین زمینه ای می تواند به عنوان عامل خوبی ایجاد برابری عمل کند. شبکه ها با فراهم کردن دسترسی انسان ها به دانش و بازارهای بالقوه، می توانند در شرایطی که فرصت وجود ندارد، فرصت ایجاد کنند.

 

من در طول سال گذشته شخصاً شاهد این موضوع در کنیا بوده ام که کشاورزان از زمان استفاده از فناوری عملیات بانکی موبایل تا 30 درصد افزایش درآمد داشته اند؛ در بنگلادش، بیش از 300 هزار نفر برای یادگیری زبان انگلیسی با تلفن همراه ثبت نام کرده اند؛ و در آفریقای سیاه زنان کارآفرین از اینترنت برای اخذ وام های اعتبار خُرد و اتصال به بازارهای جهانی استفاده می کنند.

 

اکنون، این نمونه های پیشرفت را می توان در زندگی یک میلیارد انسانی تکرار کنیم که در پایین نردبان اقتصادی جهان به سر می برند. در بسیاری از موارد، اینترنت، تلفن های همراه و سایر فناوری های اتصال می توانند در رشد اقتصادی همان اثری را داشته باشند که انقلاب سبز در کشاورزی داشت.  شما اکنون می توانید از ورودی بسیار ناچیز خروجی قابل توجه حاصل کنید. بر اساس نتایج یک مطالعه بانک جهانی، یک کشور در حال توسعه، به طور معمول، 10 درصد افزایش در نرخ نفوذ تلفن همراه به سالانه تقریباً یک درصد افزایش در تولید ناخالص سرانه داخلی انجامید. تنها برای نمونه، برای هند، این به معنای تقریباً 10 میلیارد در سال است.

 

  ارتباط با شبکۀ اطلاع رسانی جهانی مانند راه ورود به دنیای جدید است. در سال های نخست ظهور این گونه فن آوری ها، بسیاری بر این باور بودند که این امر باعث تقسیم جهان به دو گروه ثروتمند و فقیر خواهد شد. اما این اتفاق رخ نداد. امروزه حدو د 4 میلیارد تلفن همراه در دست  هستند..  بسیاری از این تلفن های همراه در اختیار دست فروشان بازار، مسافرکشان کالسکه ای، و دیگران کسانی است که به طور سنتی فاقد تحصیلات و برخورداری از فرصت لازم هستند. شبکه های اطلاع رسانی نقش یکسان سازی داشته اند، و ما باید از این ابزار برای کمک در رهایی یافتن مردم از فقر و نیازمندی استفاده کنیم.

                                

اکنون، ما دلایل کافی برای امید بستن به آنچه که مردم با به کار بردن می توانند بدان نایل شوند را در اختیار داریم. مردم شبکه های ارتباطی و فن آوری های مرتبط را برای دست یافتن به پیشرفت به کار می گیرند. اما اشتباه نکنید بعضی افراد به تلاش به استفاده از شبکه های جهانی برای اهداف ناپسندتری ادامه خواهند داد. افراط گرایان ستیزه جو، کارتل های جنایت کار، متجاوزان جنسی و دولت های مستبد همگی در پی بهره برداری از این شبکه های جهانی هستند. همان گونه که تروریست ها از باز بودن جوامع ما برای انجام دسیسه های خود استفاده کرده اند، افراط گرایان ستیزه جو از اینترنت برای افراط گرایی و ایجاد وحشت بهره برده اند. همچنانکه ما برای پیش برد آزادی ها تلاش می کنیم، باید بر علیه کسانی که از شبکه های ارتباطی برای آشوب و ایجاد ترس استفاده می کنند نیز مبارزه کنیم.   

دولت ها و شهروندان باید اطمینان داشته باشند که این شبکه ها در درون نظام امنیت ملی و رفاه اقتصادی آنها  ایمن و ترمیم پذیر هستند. اکنون موضوع بیشتر از تنها هکرهایی هستند که تارنماها را از کار می اندازند. توانایی ما برای بانکداری اینترنتی، استفاده از تجارت الکترونیک، و محفاظت از میلیاردها دلار در زمینۀ مالکیت معنوی همگی در صورتی که ما نتوانیم بر ایمنی شبکه های اطلاعاتی خود تکیه کنیم در خطر هستند.

اختلال در این سیستم ها به پاسخ هماهنگ از جانب همۀ دولتها، بخش خصوصی و جامعۀ بین المللی نیازمند است. ما به قوانین بیشتری برای کمک به دستگاه های مجری قانون به منظورهمکاری در سراسر حوزه های قضایی در هنگام وقوع حمله توسط هکرهای جنایت پیشۀ اینترنتی و سندیکاهای جنایتکاران با هدف سود مادی، نیاز داریم. همین موضوع در مورد بیماری های اجتماعی مانند هرزه نگاری مربوط به کودکان و زنان و دختران قاچاق شده که برای نظارۀ جهانیان و به خاطر سودجویی کسانی که از آنان بهر برداری می کنند عرضه می شود، مصداق دارد.  ما کوشش هایی را مانند مساعی کنوانسیون شورای اروپا در ارتباط با جرایم اینترنتی که همکاری بین المللی را در پیگرد قانونی خاطیان تسهیل می کند، می ستاییم.

 

ما به عنوان یک دولت و یک وزارتخانه گامهایی برای یافتن راه حل های دیپلماتیک برای امنیت جهانی دنیای اینترنت برداشته ایم . ما افراد زیادی را در وزارت خارجه به این کار گماشته ایم.  آنها به هم پیوسته اند و دو سال پیش اداره ای برای هماهنگ کردن سیاست خارجی در فضای مجازی تأسیس کردیم. ما کوشیده ایم که با این چالش در سازمان ملل و در مجامع چند ملیتی به مقابله برخیزیم و امنیت دنیای اینترنت را در دستور کارخود وارد کنیم. و پرزیدنت اوباما اخیرا یک هماهگ کنندۀ سیاست مربوط به فضای مجازی تعیین کرده که حتی به ما به شکل نزدیکتری برای تضمین این که شبکۀ های اینترنتی برای همگان آزاد، امن و قابل اطمینان اند، یاری خواهد داد.

 

دولتها، تروریست ها و کسانی که به جانشینی از سوی آنها عمل می کنند، باید بدانند که ایالات متحده از شبکه های خود محافظت خواهد کرد. کسانی که در جریان آزاد اطلاعات در جامعۀ ما یا هر جامۀ دیگری اختلال می کنند، اقتصادما، دولت ما و جامعۀ مدنی ما را در معرض خطر قرار می دهند. کشورها و افرادی که مرتکب حمله در فضای مجازی می شوند باید با پی آمدهای آن و محکومیت بین المللی مواجه شوند. در دنیایی که توسط اینترنت به هم پیوسته است، حمله به شبکه های یک کشور به منزلۀ حمله به همه است. از طریق قوت بخشیدن دوباره به این پیام، مامی توانیم موازین رفتاری برای کشورها به وجود آوریم و احترام به شبکۀ مشترک جهانی را  تشویق کنیم.

 

آخرین آزادی، آن آزادی که احتمالا با آنچه که پرزیدنت روزولت و خانم روزولت هردو در باره اش طی تمامی آن سالها اندشیدند و نوشتند عجین شده، همان است که من پیش از این در بارۀ آزادیهای چهارگانه خاطر نشان ساختم: آزادی برقراری ارتباط – بر اساس این فکر که دولت نباید مردم را از برقراری ارتباط  با اینترنت، با تارنماها و با یکدیگر بازدارد. آزادی برقراری ارتباط مانند آزادی اجتماعات است با این تفاوت که این کار در فضای مجازی انجام می گیرد.  این آزادی به مردم اجازه می دهد که بر روی اینترنت قرار گیرند، به یکدیگر بپیوندند و امیدوارانه همکاری کنند. وقتی که شما به اینترنت راه یافتید، برای این که تأثیر بزرگی بر جامعه به جای بگذارید، نیاز به این که یک سرمایه دار بزرگ یا یک ستارۀ راک اند رل باشید، ندارید.

 

بزرگترین پاسخی که به حملات تروریستی در مومبای (بمبئی پیشین) داده شد از طرف یک پسر 13 سالۀ مسلمان بود. او از شبکۀ اجتماعی برای  سازمان بخشیدن به دادن خون و گشودن یک کتاب عظیم برای ابراز تسلیت ازجانب افراد متعلق به مذاهب مختلف سود جست. درکلمبیا یک مهندس بیکار 12 میلیون نفر را در 130 شهر جهان برای دست زدن به تظاهرات علیه جنبش تروریستی FARC بسیج کرد.  این اعتراضات بزرگترین تظاهرات ضد تروریستی تاریخ به شمار می رفت.  و طی هفته های بعد از آن  FARC شاهد خارج شدن افراد از حالت آماده باش و ترک گروه  در ابعادی شد که از تمامی مدت ده سال عملیات نظامی آن گروه بیشتر بود. و در مکزیک یک ایمیل از سوی شهروندی که از خشونتهای مربوط به مواد مخدر به ستوه آمده بود، به تنهایی سبب دامن زدن به تظاهراتی در 32 ایالات کشور شد. تنها در مکزیکوسیتی 150 هزار نفر به عنوان اعتراض به خیابانها سرازیر شدند.  بنا براین اینترنت می تواند به بشریت در مقاومت علیه کسانی که مبلغ خشونت و جنایت و افراط گرایی هستند کمک کند.

 

در ایران و مولداوی و دیگر کشورها سازمان دهی از طریق اینترنت به صورت ابزاری برای پیشبرد دموکراسی و توانا ساختن شهروندان به اعتراض بر ضد نتایج مشکوک انتخابات در آمده است. و حتی در دموکراسی های تثبیت شده ای مانند ایالات متحده ما شاهد قدرت این ابزارها برای تغییر تاریخ بوده ایم. بعضی از شما ممکن است هنوز انتخابات ریاست جمهوری 2008 را در اینجا به خاطر داشته باشید.(خنده)

 

آزادی در جهت ارتباط میان این فن آوری ها می تواند به ایجاد تغییر در جوامع کمک کند، اما این موضوع همچنین دارای اهمیت ویژه ای برای افراد است. اخیراً من با شنیدن ماجرای یک پزشک تحت تأثیر قرار گرفتم – و به شما نخواهم گفت که اهل چه کشوری بوده است – کسی که با نا امیدی تلاش می کرد شرایط پزشکی نادر دختر خود را تشخیص دهد. او با تعداد زیادی از متخصصین مشورت کرد، اما پاسخی دریافت نکرد. اما او سرانجام متوجه علت بیماری شد و راه درمان را با استفاده از موتور جستجوگر اینترنتی پیدا کرد. این رویداد یکی از دلایلی است که چرا دسترسی آزاد به فن آوری موتور جستجوگر در زندگی افراد تا این حد حائز اهمیت است.

اکنون، اصولی را که من ترسیم کرده ام، رویکرد مورد نظر ما را نسبت به مسئلۀ آزادی اینترنت و استفاده از چنین فن آوری هایی رهنمون می شود. و من می خواهم در این باره صحبت کنم که چگونه ما این اصول را در عمل به کار می بندیم. ایالات متحده متعهد به اختصاص دادن منابع دیپلماتیک، اقتصادی و فن آوری است که برای پیشبرد آزادی ها ضروری هستند. ما ملتی هستیم متشکل از مهاجرانی از همه کشورها و با علایق گوناگون که تمامی جهان را در بر می گیرد. سیاست خارجی ما مبتنی بر این تفکر است که هیچ کشوری بیشتر از ایالات متحده از همکاری کشورها و مردمان آنها با یکدیگر سود نمی برد.  و زمانیکه جنگ و سوء تفاهم کشورها را از یکدیگر دور می کند، هیچ کشوری بیشتر از ایالات متحده بار سنگین تری  را به دوش نمی کشد.. بنابراین ما به خوبی در جای خود برای استفاده از فرصت هایی قرار گرفته ایم که برخاسته ارتباط با یک دیگر است. و کشور ما به عنوان زادگاه بسیاری از این فن آوری ها، مسئولیت حصول اطمینان از این که آنها به درستی مورد استفاده قرار گیرند را بر عهده دارد. برای انجام این کار، به توسعۀ ظرفیت خودمان برای شیوۀ کشورداری مطابق با قرن بیست و یکم نیاز داریم.

 

تنظیم دوبارۀ سیاست ها و الویت هایمان کار آسانی نخواهد بود. اما تطبیق با فن آوری های نوین کار چندان دشواری نیست. زمانی که تلگراف اختراع شد، موجب هیجان بسیاری در جامعۀ دیپلماتیک گشت، جایی که چشم انداز دریافت دستور العمل های روزانه از واشنگتن آنچنان هم مورد استقبال قرار نگرفت. اما همانطور که دیپلمات های ما سرانجام توانستند به خوبی از تلگراف استفاده کنند، خواهند توانست نیروی بر گرفته از این ابزار جدید را نیز در کنترل خود درآورند.

و افتخار می کنم که وزارت امور خارجه پیش از این در بسیاری کشورها مشغول فعالیت بوده تا به مردمی که توسط حکومت های سرکوبگر خاموش شده اند یاری رساند. ما به این موضوع در سازمان ملل نیز الویت بخشیده ایم، و آزادی اینترنت را به عنوان یکی از مولفه ها در نخستین قطعنامه ای گنجاندیم که آن را بعد از بازگشت به شورای حقوق بشر سازمان ملل ارائه کردیم.

 

ما همچنین از توسعۀ ابزار جدیدی حمایت می کنیم که شهروندان را قادر می سازد تا حقوق مربوط به آزادی بیان خود را از طریق غلبه بر سانسور با انگیزه اهای سیاسی به دست آورند. ما در تلاش هستیم تا اطمینان یابیم این ابزار در دست افرادی قرار گیرد که به آنها نیاز دارند، که به زبان محلی آنها باشد، و با ارائۀ آموزش های مورد نیاز به اینترنت  دسترسی ایمن پیدا کنند. ایالات متحده مدت های مدیدی در این جهت تلاش کرده است، با تمرکز بار بکارگیری این برنامه ها به صورتی که تا حد ممکن کارآمد و موثر باشد. هم مردم آمریکا و هم کشورهایی که در جهت سانسور اینترنت تلاش می کنند باید بدانند که دولت ما به خاطر کمک به پیشرفت آزادی اینترنت افتخار می کند.

 

ایالات متحده مدتهاست که با تمرکز بر عملی کردن و به اجراگذاشتن این برنامه ها به مؤثرترین و کارآمدترین نحو به این تلاش ها کمک کرده است. هم مردم آمریکا و هم کشورهایی که اینترنت را سانسور می کنند باید درک کنند که دولت ما به ترویج آزادی اینترنت متعهد است.

 

ما می خواهیم این ابزار را در دست مردم قرار دهیم تا از آن برای پیشبرد دموکراسی و حقوق بشر، مبارزه با تغییرات اقلیمی و بیماری های همه گیر، و ایجاد حمایت جهانی برای دستیابی به اهداف پرزیدنت اوباما و جهانی عاری از سلاح های هسته ای، تشویق توسعۀ اقتصاد پایدار که مردم را از پایین ترین سطح جامعه تا بالا ارتقاء می دهد، بهره گیرند.

 

به این  دلیل است که امروز اعلام می کنم که در طول سال آینده، ما با شرکای خود در زمینه های صنعت، دانشگاه ها، و سازمان های غیردولتی به منظور بنا نهادن تلاشی دائم که قدرت فن آوری های ارتباطی را تحت کنترل درخواهد آورد و در دستیابی به اهداف دیپلماتیک ما به کار برده خواهد شد، مشارکت خواهیم کرد. با تکیه بر تلفن های همراه، برنامه های کاربردی نقشه برداری و دیگر ابزار نوین، ما می توانیم به شهروندان خود قدرت بخشیم و قدرت نفوذ آن را در دیپلماسی سنتی خود به کار گیریم. ما می توانیم به نارسایی ها در بازار نوآوری کنونی رسیدگی کنیم.

 

اجازه دهید برای شما یک مثال بزنم. فرض کنیم من می خواهم یک برنامۀ کاربردی را برای تلفن های همراه خلق کنم که مردم را قادر خواهد ساخت وزارتخانه های دولت، ازجمله وزارتخانه های خودمان را از نظر پاسخگویی و مؤثر بودن ارزیابی، فساد را شناسایی کنند و گزارش دهند. سخت افزار لازم برای تحقق بخشیدن به این فکر در دست میلیاردها نفر از استفاده کنندگان بالقوه است، و برای ساخت نرم افزار و نصب آن هزینۀ نسبتاً کمی لازم است.

 

 اگر مردم از این وسیله استفاده کنند، به ما در هدفمند ساختن هزینۀ کمک های خارجی مان کمک خواهد کرد، به کیفیت زندگی ها بهبود خواهد بخشید، و موجب تشویق سرمایه گذاری های خارجی در کشورهایی که دارای دولت های مسئول هستند خواهد شد.

 

ولی اکنون توسعه دهندگان برنامه های کاربردی برای تلفن های همراه از هیچگونه کمک مالی برای  پیگیری این طرح برخوردار نیستند، و وزارت امور خارجه در حال حاضر راهکار لازم را برای انجام این کار در اختیار ندارد. ولی این ابتکار به حل آن مشکل کمک می کند و سودهای دراز مدتی را از ناحیة سرمایه گذاری های کوچک در زمینۀ فن آوری ایجاد خواهد کرد. ما با کارشناسان همکاری خواهیم کرد تا بهترین ساختار را برای این اقدام پیدا کنیم. ما به استعدادها و منابع شرکت های فن آوری و سازمان های غیرانتفاعی نیاز خواهیم داشت تا هر چه سریع تر به بهترین نتایج دست یابیم. پس از افرادی که در اینجا حضور دارند و از اینچنین استعدادها و کارشناسی برخوردارند، خواهش می کنم که این دعوت را برای همکاری و کمک به ما بپذیرید.

 

در این ضمن، شرکت ها، افراد، و نهادهایی وجود دارند که در حال تحقق بخشیدن به فکر ها و توسعۀ برنامه های کاربردی هستند که بتوانند برای پیشبرد اهداف دیپلماتیک و توسعه ای ما به کار گرفته شوند. وزارت امور خارجه برای تقویت فوری این فعالیت ها، مسابقه ای را در زمینۀ نوآوری راه اندازی خواهد کرد. ما از آمریکایی ها خواهیم خواست تا بهترین نظرات خود را برای برنامه های کاربردی و فن آوری که به در هم شکستن موانع زبانی، غلبه بر بی سوادی، برقرار کردن ارتباط میان مردم و خدمات و اطلاعات مورد نیاز آنها کمک می کنند، برای ما ارسال دارند. برای نمونه، مایکروسافت پیش نمونه ای را از یک پزشک دیجیتال توسعه داده است که می تواند در مناطق روستایی دورافتاده مراقبت های پزشکی ارائه دهد. ما می خواهیم بیشتر از اینگونه فکرهای نو ها دریافت کنیم. ما با برندگان این مسابقه همکاری خواهیم کرد و کمک هزینه های مالی را برای تحقق بخشیدن به ایده هایشان در اختیار آنها خواهیم گذاشت.

 

این ابتکارات جدید، کارهای بسیار مهمی که ما در سال گذشته به انجام رساندیم تکمیل خواهند کرد. من برای خدمت به دیپلماسی و دستیابی به اهداف دیپلماتیکمان، تیمی متشکل از کارشناسان و افراد با استعداد گرد هم آورده ام  تا اقداماتمان را در تلاش های مربوط به سیاستمداری متناسب با قرن بیست و یکم رهبری کنند. اعضای این تیم به سراسر جهان سفر  کرده و به دولت ها و گروه در شیوۀ به کار بردن قدرت نفوذ و منافع ارتباطات و فن آوری ارتباطات کمک کرده اند.

 

آنها ابتکار جامعۀ مدنی 2.0 را راه اندازی کردند تا به ورود سازمان های محلی به عصر دیجیتال کمک کنند. آنها در حال ایجاد برنامه ای برای مبارزه علیه خشونت های مربوط به مواد مخدر در مکزیک هستند. این برنامه مردم را قادر می سازد تا فعالیت های مربوط به قاچاق مواد مخدر را بدون رد پا گذاشتن واحتراز از برانگیختن انتقامجویی علیه آنها به منابع موثق گزارش دهند. آنها انجام معاملات بانکی را از طریق اینترنت در افغانستان امکان پذیر ساختند، و اکنون در پی انجام همین کار در جمهوری دموکراتیک کنگو هستند. در پاکستان، نخستین شبکۀ اجتماعی موبایل را موسوم به "صدای ما"  ایجاد کردند. این شبکه جوانان پاکستانی را که می خواهند علیه افراط گرایی خشن مبارزه کنند، به یکدیگر مرتبط می سازد، و ده ها میلیون پیام از طریق این شبکه ارسال شده اند.

 

در یک مدت کوتاه، ما اقدامات قابل توجهی را برای تبدیل ونوید این فن آوری ها به نتایجی که موجب ایجاد تغییرات می شوند، به انجام رسانیده ایم. ولی هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن باقی مانده است. و در حالی که ما در جهت گسترش ابزار سیاستمداری قرن بیست و یکم با بخش خصوصی و دولت های خارجی همکاری می کنیم، باید به یاد داشته باشیم که در مسئولیت نگهداری از آزادی های مذکور سهیم هستیم. ما قویاً بر این باوریم که اصولی مانند آزادی اطلاعات، نه تنها سیاست خوب و نه تنها با ارزش های ملی ما در پیوند هستند، بلکه برای صاحبان کسب و سرمایه سودمند اند.

 

برای استفاده از اصطلاح بازار، می توان گفت که سهام یک شرکت عمومی در تونس یا ویتنام که در جوّی سانسور شده فعالیت می کند، نسبت به شرکتی که در یک جامعۀ آزاد فعالیت دارد همیشه با بهایی کمتر خرید و فروش خواهد شد. اگر تصمیم گیران شرکت به اطلاعات و منابع خبری جهانی دسترسی نداشته باشند، اعتماد سرمایه گذاران در دراز مدت کاهش می یابد. کشورهایی که اطلاعات و اخبار را ساسور می کنند، باید قبول کنند که از نظر اقتصادی، هیچ تفاوتی میان سانسور کردن یک سخنرانی سیاسی و یک سخنرانی اقتصادی وجود ندارد. اگر کسب و کارها در کشور شما از دسترسی به هرگونه اطلاعات محروم باشند، این امر بدون شک منجر به کاهش رشد اقتصادی می شود.

 

شرکت های آمریکایی به طور روز افزون آزادی اطلاعات و اینترنت را در تصمیمگیری های بازرگانی خود در مد نظر قرار می دهند. من امیدوارم که رقبای آنها و دولت های خارجی با دقت به این مسئله توجه می کنند. اخیراً، وضعیتی که با شرکت گوگل به وجود آمده است، توجه بسیار زیادی را به خود جلب کرده است و ما از مقامات چین انتظار داریم که حملاتی که در اینترنت صورت گرفتند و منجر به صدور اعلامیه و این تصمیم از سوی شرکت گوگل شدند، به دقت مورد بررسی قرار دهند. ما همچنین انتظار داریم که روند بررسی و اعلام نتایج آن در شفافیت کامل به انجام رسند.

 

اینترنت منبع پیشرفت های شگرفی در چین بوده است، و این امری شگفت آور است. تعداد زیادی از مردم چین به اینترنت دسترسی دارند. ولی کشورهایی که دسترسی آزاد به اطلاعات را محدود و یا حق بنیادی استفاده کنندگان اینترنت را نقض می کنند، در حقیقت خود را در خطر عقب ماندن از پیشرفت های قرن آینده می اندازند.ایالات متحده و چین دیدگاه های متفاوتی نسبت به این مسئله دارند. ما قصد داریم در زمینۀ روابط جامع، مثبت، و همکاری میان این دو کشور به این اختلافات به طور منصفانه و ثابت قدم رسیدگی کنیم.

در نهایت، این مسئله مربوط به آزادی اطلاعات نیست؛ مربوط به جهانی است که ما می خواهیم داشته باشیم و جهانی که در آن زندگی خواهیم کرد. با این موضوع در ارتباط است که آیا ما می خواهیم در یک سیاره با یک شبکۀ اینترنتی، یک جامعۀ جهانی، و یک دانش مشترک است که ما را متحد سازد و برای همۀ ما مفید می باشد زندگی کنیم. یا در یک سیارۀ پاره پاره شده که در آن دسترسی به اطلاعات و فرصت بستگی به محل سکونت شما و هوی و هوس های سانسورچیان داشته باشد.

 

آزادی اطلاعات از صلح و امنیت نیز که بنیاد پیشرفت جهانی هستند، حمایت می کند. از نظر تاریخی، دسترسی نامتناسب به اطلاعات یکی از مهم ترین دلایل جنگ و ستیز میان کشورها بوده است. وقتی ما با ستیزه های جدی یا حوادث خطرناک رو به رو می شویم، مهم است که مردم در هر دو طرف درگیری به طور یکسان به مجموع واقعیت ها و عقاید دسترسی داشته باشند.

 

در حال حاضر، آمریکایی ها می توانند به اطلاعاتی که توسط دولت های خارجی ارائه داده  می شوند، دسترسی داشته باشند- ما مانع ارتباط برقرار کردن آنها با مردم در ایالات متحده نمی شویم. ولی شهروندان در جوامعی که سانسور در آن اعمال می شود، اغلب از دیدگاه های خارج از کشور محروم هستند. برای نمونه، در کرۀ شمالی همچنان می کوشند تا شهروندان این کشور را از نظرات و عقاید خارجی دور نگه دارند. این دسترسی غیرمتعادل به اطلاعات احتمال جدال و ستیزو وخیم شدن اختلاف ها و ناسازگاری ها را افزایش می دهد. من امیدوارم که دولت های مسئول و علاقه مند به ثبات جهانی برای رسیدگی به این همکاری کنند.

 

برای شرکت ها، این مسئله چیزی بیشتر از پیروی از اصول اخلاقی و معنوی است. این در واقع مربوط به اعتماد میان شرکت ها و مشتریان آنهاست. مصرف کنندگان در هر کجا می خواهند اطمینان داشته باشند که شرکت های ارائه دهندۀ خدمات اینترنتی نتایج جامعی را از جستجوهایشان در اختیار آنها قرار دهند و از اطلاعات شخصی آنها به عنوان ناظرانی مسئول استفاده کنند.  من واقعاً بر این باورم که کشورهایی که  اینگونه خدمات را ارائه می دهند در بازار جهانی به موفقیت دست خواهند یافت. شرکت هایی که اعتماد مشتریان خود را از دست می دهند، نهایتاً مشتریان خود را نیز از دست می دهند. می دانید، مردم در هر کجا که هستند می خواهند باور کنند داده هایی که وارد اینترنت می کنند، علیه آنها به کار گرفته نخواهد شد.

 

سانسور نباید به هیچ شکلی توسط هیچ شرکتی در هیچ کشوری پذیرفته شود. در آمریکا، شرکت های آمریکایی باید از این اصل پیروی کنند. این امر باید جزئی از نشان ملی ما باشد. من یقین دارم که مصرف کنندگان در سراسر جهان به شرکت هایی که این اصول را محترم می شمارند، پاداش خواهند داد.

 

ما برای رسیدگی به خطراتی که آزادی اینترت در سراسر جهان با آن مواجه است، در حال بخشیدن نیروی تازه به ابتکار آزادی جهانی اینترنت هستیم، و از شرکت های رسانه ای آمریکایی می خواهیم در به چالش کشیدن تقاضاهای دولت های خارجی برای سانسور و نظارت نقش فعالانه ای ایفا کنند. بخش خصوصی در مسئولیت نگهبانی از آزادی بیان سهیم است. هنگامی که معاملات بازرگانی آنها موجب خدشه دار شدن این آزادی می شوند، آنها بسادگی باید به انجام کار درست توجه داشته باشند و نه فقط به دست آوردن سریع سود.

 

ما همچنین توسط اقداماتی که از طریق ابتکار شبکۀ جهانی در دست انجام هستند تشویق می شویم- این ابتکار یک تلاش داوطلبانه از سوی شرکت های فن آوری که با سازمانهای غیر دولتی، کارشناسان دانشگاهی، و صندوقهای سرمایه گذاری اجتماعی همکاری می کنند، درجهت واکنش در مقابل درخواست های دولت برای سانسور است. این ابتکار از تشریح  تنهای این اصول فراتر می رود و راهکاری را به منظور ترویج پاسخگویی و شفافیت واقعی تشکیل می دهد. به عنوان بخشی از تعهد مان به حمایت و پشتیبانی از شرکت مسئولانۀ بخش خصوصی در آزادی اطلاعات، وزارت امور خارجه در ماه آینده نشستی را با مقامات بلندپایه تحت مدیریت رابرت هورماتس و ماریا اوترو، معاونان وزیر برگزار خواهد کرد. این نشست شرکت های ارائه دهندۀ خدمات شبکه ای را برای بحث و گفتگو دربارۀ آزادی اینترنت گردهم خواهد آورد. زیرا ما می خواهیم با اقداماتی مشترک به این چالش قرن بیست و یکم رسیدگی کنیم.

 

به نظر من پیگیری آزادی هایی که امروز در مورد آن صحبت کردم، نه تنها کار درست، بلکه کار هوشمندانه ای است. با پیشبرد این دستور کار، ما اصول، اهداف اقتصادی و اولویت های راهبردی خود را در یک ردیف قرار می دهیم.

 

ما باید برای ایجاد جهانی که در آن دسترسی به شبکه ها و اطلاعات مردم را به یکدیگر نزدیک تر می کند و تعریف جامعۀ جهانی را گسترش می دهد، بکوشیم. با در نظر گرفتن چالش هایی که در پیش داریم، ما به دانش و خلاقیت مردم سراسر جهان نیازمندیم تا اقتصاد جهانی را بازسازی و از محیط زیست محافظت کنیم، افراط گرایی خشن را شکست دهیم، و آینده ای را بسازیم که در آن هر انسان بتواند توانایی و استعدادهای بالقوۀ خدادایش را به تحقق در آورد.

 

در پایان، اجازه دهید از دختر بچه ای که دوشنبۀ گذشته در پورت اُ پرنس از زیر آوار بیرون کشیده شده بگویم. او زنده است، و به خانوادۀ خود بازگشته است. او فرصت بزرگ شدن را خواهد داشت، زیرا این شبکه ها صدای او را از زیر آوار به گوش جهانیان رساندند. هیچ کشوری، هیچ گروهی، هیچ فردی نباید زیر آوار استبداد بماند. در حالیکه مردم توسط دیوارهای سانسور از خانوادۀ انسانیت جدا نگه داشته می شوند ما نمی توانیم راحت بایستیم، و تنها به دلیل اینکه فریادها به گوش ما نمی رسند، نمی توانیم در برابر این مسائل ساکت بمانیم.

 

پس بگذارید بار دیگر خودمان را  به این هدف متعهد سازیم. بگذارید از این فن آوری ها یک نیروی واقعی برای پیشرفت در سراسر جهان بسازیم. و بیایید برای دورانمان و برای جوانانی .که شایستۀ هر فرصتی که بتوانیم در اختیار آنها بگذاریم، هستند با هم از این آزادی ها دفاع کنیم.

 

با سپاس فراوان. (تشویق حضار.)

پايان رونوشت