30 سپتامبر 2009

گزارش تیم گایتنر، وزیر خزانه داری، در نشست خبری پیرامون اجلاس سران گروه 20

بحث پیرامون چالش های رشد و اصلاحات اقتصادی

آغاز رونوشت

کاخ سفید

دفتر سخنگو

24 سپتامبر 2009

 

نشست خبری توسط

تیم گایتنر، وزیر خزانه داری

پیرامون جلسات گروه 20

 

مرکز همایش های پیتزبورگ

پیتزبورگ، پنسیلوانیا

 

ساعت 5:00 بعد از ظهر به وقت شرق آمریکا

 

آقای گایتنر: چند کلمه ای درباره آنچه در طی دو روز آینده مورد سوال خواهد بود، چه اهدافی را دنبال می کنیم و چه دستاوردهایی امیدواریم داشته باشیم را در میان می گذارم. با مختصری درباره اهدافمان شروع می کنیم و سپس به سؤال های شما می پردازیم.

 

قبل از هر چیز، می خواهم از فرماندار، شهردار، و از مردم پیتزبورگ به خاطر میزبانی این همایش مهم تشکر کنم. ما در این جا گرد آمدیم زیرا پیتزبورگ نمونه خوبی است که نشان می دهد یک شهر یا منطقه چگونه می تواند خود را متحول کند و به یک مرکز نوآوری و تولید با فن آوری پیشرفته تبدیل شود.

 

این اجلاس در حالی برگزار می شود که برای اولین پس از اجلاس لندن، قطعاً برای اولین بار در فاصله یک سال، اولین نشانه های خوشبینی و امید را به احیای جهانی [اقتصاد] شاهد هستیم. اجماع نظر گسترده اقتصاددانان و بنگاه های بخش خصوصی ظاهراً این است که روند رشد در آمریکا آغاز شده و در کشورهای مختلف، صادرات در حال افزایش است و ارقام رشد پیش بینی شده در جهت افزایش، بازنگری و اصلاح می شوند.

 

این خبرها باعث دلگرمی است اما هنوز راه زیادی در پیش داریم. و برای حفظ و پایداری پیشرفت هایی که داشته ایم همچنان فعالیت خواهیم کرد. و طبق گفتگوهایی که با وزرای امور مالی و رؤسای بانک های مرکزی کشورهای مختلف داشته ام، با اطمینان اعلام می کنم که خواست مشترک این است که برای حفظ و پایداری این نشانه های اولیه احیا و رشد، همه با هم همکاری کنیم.

 

اکنون، در حالی که برای احیا اقتصاد، بسترسازی می کنیم باید به این نکته مهم توجه داشته باشیم که بذر بحران های آینده را نکاریم. قبل از وقوع این بحران، بسیاری از بزرگ ترین اقتصادهای جهان برای فروش محصولات صادراتی و رشد، به مصرف کننده آمریکایی متکی بودند؛ و ما کار آنها را آسان می کردیم. مدت ها بود که مردم آمریکا بیش از اندازه می خریدند و خیلی کم پس انداز می کردند. و نه ما و نه بقیه دنیا دیگر چنین امکانی را نداریم. و از همین حالا، اولین نشانه های یک تحول مهم به چشم می خورد چرا که مردم آمریکا بیشتر پس انداز می کنند و ما نسبت به قبل به مراتب کمتر از خارج وام می گیریم.

 

و رئیس جمهوری در همین هفته کلیات برنامه ای را اعلام کرد که هدف آن عبارت است از تقویت رشد کشور با سرمایه گذاری در نوآوری، و با باقی ماندن نقطۀ فراز نوآوری در تولید و در صنایعی که برای رشد کشور در آینده نقش حیاتی دارند. رئیس جمهوری، بزرگ ترین افزایش در تحقیق و توسعه پایه را در تاریخ کشور پیشنهاد و اجرای آن را آغاز کرده است. او طرح های بسیار بزرگ و مهمی را پیشنهاد کرده است که اهداف آنها عبارت است از بهبود کیفیت آموزش، افزایش دسترسی به آموزش عالی، و تشویق انتخاب حرفه در علوم، فن آوری، مهندسی و ریاضیات. و در انرژی پاک و بهبود راندمان انرژی نیز سرمایه گذاری های تاریخی کرده است. او معتقد است که این سرمایه گذاری ها برای ایجاد بستر لازم برای رشد بیشتر درآمدها در این کشور حیاتی خواهند بود.

 

و در حالی که بیشتر پس انداز می کنیم تا بتوانیم بیشتر در آمریکا سرمایه گذاری کنیم، کشورهای دیگر باید با تغییر جهت سعی کنند منابع رشد را بیشتر از محل تقاضای داخلی تأمین کنند. برای این که جهان بتواند با نرخ ممکن رشد کند، کشورهای زیادی باید اصلاحاتی انجام دهند تا بستر لازم برای، همان طور که گفتم، تقویت رشد مبتنی بر منابع داخلی فراهم شود.

 

از دیگر فعالیت های ما، اجماع پیرامون چهارچوب جدیدی برای رشد متوازن – رشد متوازن با پایداری بیشتر است. و در این پیشنهاد با حمایت بسیار گسترده ای مواجه شده ایم. و منظور از این چهارچوب این است که کشورها در مراحل نخستین دور هم جمع شوند و اطمینان حاصل کنند که سیاست هایی که به صورت جمعی دنبال می کنند به عدم توازن بیشتر و ناپایداری بیشتر منتهی نشود؛ که در برابر چرخه های آتی رونق و رکود، کمتر آسیب پذیر باشیم؛ که ثبات نظام های مالی ما بیشتر باشد و همه ما در آینده با پایداری و سرعت بیشتر رشد کنیم.

 

حال، در این چهارچوب، اولویت دوم، هدف مهم ما در این اجلاس، ایجاد اجماع برای تعیین استانداردهای به مراتب محکم تر در سرتاسر نظام های مالی ما است. این طور نیست که ما از بزرگ ترین بحران اقتصادی بعد از بحران 1929 عبور کنیم و نقاط ضعف فاجعه آمیزی که مسبب آن بود را دست نخورده، در جای خود رها کنیم.

 

حال، ما در این دولت، در مراحل ابتدایی این فرایند، برای ایجاد اجماع پیرامون مجموعه ای از معیارهای بین المللی محکم برای اصلاحات شدیداً کار کردیم. همان طور که می دانید، ایالات متحده – یعنی کنگره برنامه فشرده ای برای تصویب تغییرات فراگیر در نظام مالی کشور دارد که هدف این تغییرات محفاظت بیشتر از مصرف کننده و سرمایه گذار، ایجاد نظام مالی با ثبات بیشتر، و اطمینان از این که مالیات دهندگان دیگر بار بحران های مالی آینده را به دوش نکشند.

 

ولی ما به تنهایی نمی توانیم این کار را انجام دهیم. اگر به همین شکل اجازه مخاطره را به افراد بدهیم که از طریق سرمایه گذاری با پول قرض گرفته شده  به جاهایی کوچ کند که استانداردها ضعیف ترین هستند، کل نظام مالی آمریکا- جهان در آینده ثبات کمتری خواهد داشت. باید برای معیارهای قوی تر رقابت شود، نه ضعیف تر؛ رقابت در طراحی اصلاحاتی که باعث ثبات بیشتر نظام مالی در آینده شود.

 

حالا، احساس می کنم که اجماع نظر خوبی پیرامون چهارچوب ابتدایی اهداف داریم اما برای این که کشورها با مجموعه ای از اهداف و برنامه زمانی برای اجرای این اصلاحات موافقت کنند چند هفته و چند ماه تلاش کردیم.

 

بنا بر این، فردا علاوه بر توافق بر سر اولویت های نخست اصلاحات و تقویت استانداردهای سرمایه، اصلاح شیوه های تعیین پاداش، قرار دادن بازارهای مشتقه و صندوق های تأمین سرمایه گذاری در چهارچوب نظارتی مناسب، و برخورداری از ابزار بهتر برای مقابله با بحران های مالی آتی، چهارچوب های زمانی ملموس تری را نیز برای اجرای این اصلاحات اعلام می کنیم.

 

فکر می کنم همه ما قبول داریم که باید قبل از محو شدن خاطره این بحران و قبل از فروکش کردن انگیزه اصلاح امور، دست به کار شویم. و سعی می کنیم ضرورت اقدام جمعی را با فوریت و تعهد بیشتری همراه کنیم.

 

حال، برای موفقیت در پرداختن به این دو چالش رشد و اصلاحات، باید افراد دارای صلاحیت را دور میز داشته باشیم. بنا بر این، نقطه تمرکز سوم، هدف سوم ما، که هدف مهمی است، عبارت است از اصلاح چهارچوب همکاری در امور اقتصادی در سرتاسر جهان به گونه ای که حضور برخی از مهم ترین اقتصادهای جهان امروز در آن افزایش یابد. به همین دلیل است که گروه 20 به این اندازه مؤثر بوده و به این اندازه اهمیت دارد و برای همین است که تغییرات تکمیلی در صندوق بین المللی پول و در بانک جهانی ضرورت دارد.

 

و این کار را انجام می دهیم، اما نه به این دلیل که فکر کنیم حضور آنها مثبت است؛ بلکه چون معتقدیم این نهادها برای این که کارآمد و از حمایت گسترده برخوردار باشند، باید توازن جدید فعالیت اقتصادی در اقتصاد جهانی را به شکل مناسب منعکس کنند. و ما احتیاج داریم که این کشورها در کنار هم با ما همکاری کنند.

 

حال، در هفته ها و ماه های پیش رو فرصت عظیمی داریم که با همکاری در مقابله با چالش های تغییر آب و هوا پیشرفت های تاریخی حاصل کنیم. رئیس جمهوری برای گرفتن موافقت با اهداف بلندپروازانه ای در کاهش انتشارات کربنی با کشورهای جهان فعالیت نزدیک دارد.

 

در طول چند هفته اخیر، برای اجماع سازی پیرامون تعهدات مهم جدید برای حذف تدریجی یارانه های انرژی فسیلی تلاش کرده ایم. و امروز می توانم بگویم، بر اساس کار مهم کشورهای درگیر در این موضوع، شاهد حمایت زیادی از این طرح پیشنهادی هستیم و فکر می کنیم که این موضوع تأثیر چشمگیری در تلاش جمعی ما برای کاهش انتشار گاز کربن داشته باشد.

 

برای نمونه، برآوردهای سازمان همکاری اقتصادی و توسعه نشان می دهد اگر همه کشورها از الگوی گروه 20 در موافقت با حذف تدریجی یارانه های انرژی سوخت فسیلی در میان مدت پیروی می کردند، انتشار جهانی گازهای گلخانه ای تا سال 2050 به میزان 10 درصد کاهش می یافت که این پیش پرداخت خوبی برای هدف ما، هدف رئیس جمهور برای کاهش انتشارات جهانی به 50 درصد زیر مقادیر سال 2005 تا سال 2050 است.

 

البته این امر، پیامدها و آثار عمیقی در منافع امنیت ملی، بهداشت و سلامت عمومی شهروندان، و اقتصادهای ما خواهد داشت. کاهش یارانه های انرژی نه تنها آسیب پذیری ما را در مقابل شوک های قیمت انرژی آتی کاهش می دهد، و نه تنها سبب کاهش چشمگیر آلودگی هوا می شود بلکه برای سلامتی نیز این همه زیان آور است، حذف صدها میلیارد دلار هزینه که صرف این یارانه ها می شود به رشد سریع تر کمک کرده و ظرفیت ما برای استفاده مؤثرتر از منابع مالیات دهندگان برای اولویت های دیگر را بهبود می بخشد.

 

این مجموعه تعهدات، مکمل مهمی در تلاش های مستمر ما در ایالات متحده برای تصویب قانون در مورد کاهش انتشار کربن خواهد بود و مشتاقیم که با همکاری با اعضای گروه 20 و کشورهای دیگر، اجلاس کپنهاگ را به یک موفقیت تبدیل کنیم.

 

حال، در پایان باید گفت چالش هایی که امروز با آنها مواجه هستیم بدون شک به مرزهای ما محدود نمی شود. آنها مرزهای ملی را نمی شناسند. و رسیده به راه حل نمی تواند با حرکت انفرادی کشورها حاصل شود. مخاطره مالی و سرمایه گذاری همراه با قرض، به سمتی خواهد رفت که مقررات، سست ترین است، اما عواقب شکست در همه جهان حس می شود.

 

برای دست یافتن به نظام مالی با ثبات بیشتر، ما نیازمند اصلاحات مؤثر نه تنها در این کشور، بلکه در کشورهای دیگر جهان هستیم. رشد سریع تر و میزان بی کاری پایین تر در این کشور مستلزم  رشد سریع تر در خارج از آمریکاست. برای این که شرکت های آمریکایی بتوانند صادر کنند – کشورهای دیگر باید صادرات ما را خریداری کنند، وقتی کشور ما کالای بیشتری را صادر کند، اشتغال افزایش می یابد. ما به هم وابسته هستیم. و برای همین است که همکاری در گروه 20 برای منافع آمریکایی ها تا این اندازه مهم است.

 

متشکرم. حالا با کمال میل به سؤال های شما پاسخ می دهم.

 

سؤال: از این که با نخستین پرسش، از موضوع خارج می شوم معذرت می خواهم اما در مورد ایران – ایران هفتۀ جاری در سازمان ملل به موضوع مهمی تبدیل شد. در تلاش آمریکا برای فشار آوردن بر ایران، اهمیت گروه 20 چیست؟ چه بخشی از گفتگوها به این موضوع اختصاص دارد؟ و مشخصاً قصد دارید در این باره چه کارهایی انجام دهید؟

 

آقای گایتنر: باید با همکارانم صحبت کنید – درباره ایران. ولی فکر می کنم دیدید – خب، فقط بگویم که هر وقت افراد دور هم جمع می شوند، درباره مسائلی صحبت می کنند که در رأس دستور کار موضوع امنیت ملی است. ولی همان طور که همکارانم، به گمانم، قبلاً اعلام کرده اند، انتظار نداریم مسئلۀ ایران به خودی خود از موضوعات اصلی مورد توجه گفتگوهای ما در دو روز آینده باشد.

 

بفرمایید.

 

سؤال: آقای وزیر، آیا نگران می شوید که بعضی از کشورها ممکن است فکر کنند که دوران رکود تمام شده و بگویند، خب، اوضاع خوب است، اصلاحات مالی لازم نیست؟

 

آقای گایتنر: نمی توانیم بگذاریم چنین چیزی رخ دهد. و فکر می کنم اگر به حرف هایی که کشورها می زنند با دقت گوش کنید، التزام بسیار زیادی برای حرکت سریع و اجرای اصلاحات مؤثرتر وجود دارد. بنا بر این، فکر می کنم قاعده اساسی رئیس جمهوری برای حرکت سریع و نیز پیشنهاد در مورد اصلاحات را قبول دارند؛ یعنی، اگر منتظر بمانید، این خطر وجود دارد که کار سخت تر شود؛ نمی توانید به اندازه کافی کار انجام دهید.

 

بنا بر این، سعی می کنیم هر چه سریع تر حرکت کنیم چون احساس ما این است که هرچه زودتر شروع کنیم بیشتر به نتیجه می رسیم. و ضرورت این موضوع همه جا احساس می شود. و اگر به حرف ها و عمل ها با دقت توجه کنید، این ضرورت را همه مشترکاً قبول دارند.

 

بفرمایید.

 

سؤال: برقراری تعادل میان رشد و اصلاح مقررات، گروه 20 برای حصول اطمینان از این روند، مشخصاً چه ساز و کارهایی را اتخاذ می کند؟

 

آقای گایتنر: با اصلاحات مالی شروع می کنم چون این مورد نسبتاً ساده تر از دیگر موارد است. آنچه اهمیت دارد، رسیدن به توافق در مورد مجموعه ای از معیارهای روشن است که قابل اندازه گیری و قابل اجرا باشند؛ و این که کشورها متعهد شوند مقرراتی وضع کنند که به این معیارها و قواعد قدرت دهد. و آنگاه پیگیری و نظارت می کنیم و ارزیابی و بررسی می کنیم. و یک دست بودن زمین بازی برای همه مهم است. بنا بر این، همه منافعی دارند. به مجردی که بر سر مجموعه مقررات محکمی توافق شد، به نفع همه است که این مقررات رعایت شوند.

 

و این راهبرد اساسی، زیربنای رویکرد ما است. بنا بر این، وقتی در مورد معیارهای جدید سرمایه به توافق می رسیم، سرمایه در هر تلاش مورد قبول برای پی ریزی نظام مالی با ثبات، نقش محوری بیشتری دارد – سرمایه منبعی است که مؤسسه ها باید در مقابل خطر ضررهای آینده داشته باشند، و آنجا استاندارد بسیار واضحی تعیین می کنیم و آنگاه مردم خواهند دید که آیا کشورها این معیارها را برای نظم بخشیدن به امور به کار گرفته اند و آیا بانک ها ملزم به رعایت این معیارها هستند یا خیر.

 

در خصوص دستور کار کلی تر رشد، راستش را بگویم، کار دشوارتری است چون جهانی متشکل از کشورهای خودمختار داریم و هیچ کشوری حاضر نیست اختیار تصمیمات اساسی درباره سیاست اقتصادی را به اجماع نظر کشورهای دیگر یا به یک سازمان بین المللی واگذار کند. اما کاری که از دست ما بر می آید و اکنون سعی داریم در مراحل اولیه این فرایندِ احیا انجام دهیم، این است که کاری کنیم که همه با این اصل اساسی موافقت کنند که رشد با قدرت کافی و با سرعت کافی که پایدار و در آینده قابل حفظ باشد میسر نیست مگر همه به کمک یک دیگر اصلاحات را انجام دهیم؛ و در حالی که بیشتر صرفه جویی می کنیم تا بتوانیم در این جا بیشتر سرمایه گذاری کنیم، کشورهای دیگر باید با تغییراتی الگوی رشد را با تقاضای داخلی جابه جا کنند. این امر نیازمند مجموعه اصلاحات پیچیده ای است که باید با گذشت زمان اجرا شوند.

 

و اگرچه موضوع اساسی همین است، می خواهید صندوق بین المللی پول وارد شود و عملکرد ما را ارزیابی کند و در جاهایی که شاهد نشانه های اولیه ظهور عدم توازن غیر قابل تحمل هستید، سعی می کنید کشورها را ملزم دارید تا برای رسیدگی به آنها زودتر اقدام کنند، به جای این که بگذارند مسائل شدت یابند، و نه صبر می کنند. بنا بر این، می خواهید سعی کنید در آینده، سیاست از این منحنی جلوتر باشد، نه این که پیوسته به دنبال آن بوده و در تلاش باشد که خودش را پا به پای آن برساند. این اساساً هدفی است که سعی داریم به آن دست یابیم.

 

بفرمایید.

 

سؤال: آقای وزیر، درباره چهارچوبی که به آن اشاره کردید، چقدر مطمئن هستید که با تعهد همه کشورهای گروه 20، از جمله چین، به حمایت از این چهارچوب پیتزبورگ را ترک می کنید؟

 

آقای گایتنر: مجدداً، همان طور که گفتم، احساس من از صحبت با همکارانم این است که حمایت بسیار خوبی برای این مسئله وجود دارد. سؤال کردید که چقدر مطمئنم که با تعهد همه کشورهای گروه 20، از جمله چین، به حمایت از این چهارچوب، پیتزبورگ را ترک می کنم. به تازگی افتخار ملاقات با همتایم، معاون رهبر چین را پیدا کردم. و اگر می دیدید در جلسه گفتگوی راهبردی و اقتصادی که در ژوئیه در واشنگتن داشتیم که چه کارهایی با همراهی چین انجام دادیم، می دیدید که ما شالوده این توافق را برقرار کردیم. و این عاملی است که به ما امکان داده است که بقیه گروه 20 را وارد همان چهارچوب اساسی کنیم. بنا بر این، احساس من این است که حمایت زیادی از این داریم و این باعث دلگرمی ما است.

 

بفرمایید.

 

سؤال: شما همین فرایند را، آقای وزیر، در دهه 80 با ژاپن طی کردید؛ وقتی می خواستید آنها برای تصحیح عدم توازن، تقاضای داخلی را افزایش دهند. این تجربه چه درس هایی داشت – گذاری که خیلی آهسته رخ داد و چه عاملی در گفتگوهای شما با چینی ها باعث می شود فکر کنید آنها از الگوی رشد مبتنی بر صادرات فاصله می گیرند؟ چون همه آمار و ارقام اولیه آنها ظاهراً نشان می دهد که در چند ماه اخیر صادرات بسیار قوی است.

 

آقای گایتنر: خب، اجازه دهید از جایی شروع کنم که تمام کردید. در واقع، اگر به آنچه در چین رخ داده نگاه کنید، تلاش خیلی خیلی بزرگی – مشابه کاری که ما این جا انجام داده ایم – برای جلب حمایت قابل ملاحظه، تدابیر پولی مالی، و برای احیای اقتصادی. و اگر به ترکیب رشد تا نقطه فعلی نگاه کنید، مازاد حساب فعلی آنها، مازاد تجاری آنها رو به کاهش است و تقاضای داخلی قوی تر می شود. و این نشانه خوبی از تغییر جهت مورد نظر است.

 

اما موضوعی به مراتب مهم تر از این، اگر نگاه کنید به آنچه به شهروندان خود متعهد شده از جهت کلی اصلاحات، آنها به اصلاحات مالی متعهد شده اند که برای این تغییر جهت از صادرات و سرمایه گذاری سنگین به سوی رشد مبتنی بر توانایی داخلی حیاتی است. می بینید که اصلاحاتی پیشنهاد می کنند که هدف از آن تقویت چتر حمایتی به منظور کاهش انگیزه پس انداز احتیاطی با تقویت اصلاحات خدمات بهداشتی، وضع حمایت های ابتدایی تأمین اجتماعی است. و می بینید که آنها تلاش دارند توازن سرمایه گذاری را از صنایع سنگین دور کنند. و اینها نشانه های دلگرم کننده مربوط به تعهد است.

 

و اما چین، اگر به تحولاتی که در 30 سال اخیر در چین رخ داده است نگاه کنید، کارنامه آنها در متعهد شدن به تغییرات و اصلاحات بزرگ و اساسی، عمل به آن تعهدات و حصول نتیجه، استثنایی است. و اینها زمانی تحقق می یابد که پیگیری و انجام آنها در راستای منافع کشور مورد نظر باشد.

 

بنا بر این، فکر می کنم وقتی به حرف های آنها و به آنچه مطرح کرده اند توجه می کنید، خواهید دید که این تعهدات معتبر هستند و همین امر باعث می شود ما خوشبین تر باشیم. صراحتاً، حمایتی که در مورد این چهارچوب می شنویم مهم خواهد بود.

 

حالا از این طرف، بفرمایید.

 

سؤال: آقای وزیر، درباره مورد سومی که شما مطرح ساختید، درباره چخارچوب نمایندگی در صندوق بین المللی پول و بانک جهانی، اروپایی ها امروز مخالفت خود را با پیشنهاد ایالات متحده اعلام کردند. و می خواهم بدانم پاسخ شما به آنها چیست؟ حالا که به طور رسمی گفته اند که علاقه ای به آن ندارند. و یک سؤال دیگر درباره –

           

آقای گایتنر: اجازه دهید از همین جا شروع کنم و بعد حرفتان را تمام کنید. ببینید، این یک تغییر ضروری است. گمان نمی کنم کسی باشد که باور نکند این تغییر ضروری مناسب در توازن اساسی نمایندگی در این نهادها است. به گمان من اروپا این موضوع را تشخیص می دهد. و ما سعی داریم این اختلاف را میان تعدادی از کشورهای اروپایی که با توجه به تغییر توازن فعالیت در جهان، باید به تدریج خود را تطبیق دهند، پل ایجاد کنیم و این جا به جایی را شامل کشورهایی کنیم که برای مدت طولانی در میان کشورهایی با بالاترین نرخ رشد بوده اند.

 

و گمان می کنم اروپایی ها در واقع قبول دارند که این جا به جایی رخ خواهد داد. کار درست همین است و انجام خواهد شد. سعی ما بر این است که به گونه ای انجام شود که برای نهادها معقول باشد.

 

به گمانم می توانید ببینید، مجدداً – اهداف و انتظاراتمان را می گویم، اما حدس من این است که خواهید دید همه این کشورها دور هم جمع می شوند و توافق می کنند که این جا به جایی باید بسیار اساسی باشد و – اما در لندن برای پایان 2010، عملاً، ژانویه 2011، هدفی تعیین کردیم – تا جزئیات نهایی اجزای اصلاحات ساختار مدیریتی این نهادها را تعریف کنیم. بنا بر این، در تلاش هستیم که این کار را به صورت مرحله ای انجام دهیم و مجدداً، احساس من این است که امروز پیشرفت قابل توجهی خواهیم داشت.

 

بفرمایید.

 

سؤال: یک سؤال درباره مقررات مالی و سوالی درباره اقتصاد. یکی از مسائل حل نشده در لندن این بود که مجری ایجاد چهارچوب مقررات، برای هر منظوری که باشد، را چگونه باید سنجید. آیا این مسئله را حل کرده اید؟ چه اطلاعاتی درباره آن دارید؟ چه انتظاری می توانیم داشته باشیم؟

 

دوم، درباره اقتصاد آمریکا، وقتی می گویید آمریکایی ها بیشتر پس انداز می کنند، آیا این را عملی می دانید که در واکنش به رکود اقتصادی است یا یک تغییر بنیادی است که قرار است نحوه کارکرد اقتصاد آمریکا و ادغام آن در اقتصاد جهانی را تغییر دهد؟

 

آقای گایتنر: به گمانم – با پس انداز شروع می کنم – به گمانم این یک تغییر بنیادی و یک تغییر سالم و ضروری است. و به گمانم نشانه امیدوار کننده ای است که پس از مدت زمانی طولانی که فراتر از حدود امکانات خود زندگی می کردیم، مردم با تشخیص لزوم بازگشت به زندگی در حدود امکانات اکنون تغییر رفتار می دهند. و البته دولت هم خواهد گفت که باید با گذشت زمان بیشتر صرفه جویی کنید.

 

و به عقیده من این تحول ضروری و سالم است. به ما امکان می دهد که در آینده، الگوی رشد سالم تری داشته باشیم؛ به ما امکان می دهد سرمایه گذاری های لازم برای حمایت از نوآوری در آینده را از لحاظ مالی تأمین کنیم. و یکی از نقاط قوت بزرگ این کشور این است که به سرعت خودمان را با شرایط وفق می دهیم و سریع حرکت می کنیم. وقتی این تغییرات باید رخ دهند، بسیار سریع رخ خواهند داد. و به گمانم یکی از دلایلی که می توانیم امروز این جا بایستیم و در مورد ظرفیت مان برای اجرای طرح احیای پایدارتر با خوشبینی به طور سنجیده ابراز نظر کنیم همین است.

 

حال، درباره اصلاحات مالی، سؤال شما این بود که ما چگونه به آن قدرت می دهیم؟ طبق ساختارهای اساسی، باید از معیارهایی پیروی کرد که قابل سنجش باشند، مانند شرط سرمایه، فقط به عنوان مثال، و دولت ها با وضع قوانین و مقررات، و تدابیر نظارتی، به این معیارها ضمانت اجرایی می بخشند. کشورها در کنار هم، به اتفاق در این نهاد مهم به نام شورای ثبات مالی، و تعدادی هیئت های تابع، حضور دارند تا پیشرفت را ارزیابی کنند.

 

و راهبرد اساسی، راهبردی ساده است. کشورها معیارها را ارتقا می دهند و به یک زمین بازی یک دست متعهد می شوند، و بعد همه کشورها در پاسخگو قرار دادن یک دیگر برای پیروی نهادهای خود از این معیارها منافع عظیمی دارند چون همه می دانند که اگر کسی بخواهد با پایین آوردن این معیارها رقابت کند، به ضرر منافعشان خواهد بود.

 

بنا بر این، کار مهمی که در لندن انجام دادیم، و امروز هم شاهد پیشرفت های قابل ملاحظه ای خواهید بود، در عمل اضافه کردن رکن چهارمی به ساختار همکاری است که بعد از جنگ جهانی دوم تشکیل دادیم. بعد از جنگ جهانی دوم، گرد هم آمدیم و صندوق بین المللی پول، بانک جهانی، و موافقتنامه عمومی تعرفه و تجارت را که بعدها به سازمان تجارت جهانی تبدیل شد، تشکیل دادیم. اما شورای ثبات مالی، در عمل، رکن چهارم این ساختار است. و این مجمع، برای آنهایی که در میان شما با آن آشنایی ندارند، بانک های مرکزی، وزرای مالی، سرپرستان بانک ها، نهادهای تنظیم بازار مانند كميسيون بورس و اوراق بهادار و کمیسیون معاملات سلف کالا، استاندارد گذاران حساب داری را دور هم جمع می کند تا پیرامون این معیارها اجماع نظر ایجاد شود تا بتوانیم معیارهای مشترکی داشته باشیم که به صورت جهانی اعمال می شوند.

 

بفرمایید.

 

سؤال: آقای وزیر، درباره یارانه های سوخت فسیلی، واکنش شما به جمهوری خواهان چیست که ممکن است شما را به خاطر گفتن این که شما به استقلال انرژی آمریکا آسیب می زنید یا با چنین حرکتی به طور بالقوه به استقلال انرژی آمریکا آسیب می زنید مورد انتقاد قرار دهند؟

 

آقای گایتنر: من سیاستمدار نیستم. ولی قضاوت ما، و به گمانم قضاوت کسانی که مسئول تدوین سیاست انرژی کشور هستند، این است که این تعهدات برای کمک به کاهش وابستگی نهایی ما به منابع انرژی خارجی مفیدند. اختلافی بین آنها نیست و این قضاوت آنها است. فکر می کنم این قضاوت صحیح است.

 

سؤال: می شود به ما بگویید همکاران خارجی شما هر چند وقت یک بار این ایده های ناهمخوان که درباره مقررات مالی جدید در آمریکا پیشنهاد شده است را مطرح می کنند؟ به عبارت دیگر، نظرهایی که، مثلاً سناتور ابراز کرد یا سایر اعضای کنگره مطرح کرده اند – آیا هیچ یک از همکاران شما آن را مطرح کرده اند؟ و درباره بحثی که در واشنگتن درباره چگونگی اجرای این اصلاحات مقرراتی در کشور جریان دارد به آنها چه می گویید؟

 

آقای گایتنر: خب، در واقع، ما در موقعیت دلخواهی هستیم چون فکر می کنم که – خب، فکر می کنم حقیقت دارد که ما برای آغاز این فرایند زودتر حرکت کردیم. در تدوین و ارائه یک چهارچوب اصلاحات جامع ما نسبت به کشورها دیگر به مراتب جلوتر هستیم. و در ایجاد اجماع قانونگذاری برای ضمانت اجرایی آن هم به مراتب جلوتر هستیم.

 

آقای داد، رئیس کمیسیون بانکداری مجلس سنا، و آقای فرانک، رئیس کمیسیون خدمات مالی مجلس نمایندگان، مراتب التزام خود را به پیش بردن این اعلام کردند. و به من گفته اند، و فکر می کنم علناً اعلام کرده باشند، که در واقع کاملاً خوشبینند که می توانند راهی برای این کار پیدا کنند. بنا بر این، فکر می کنم موقعیت بسیار خوبی داریم که سرمشق دیگران باشیم و انگیزه برای پیشرفت در کشورهای دیگر را تقویت کنیم. و از این که با ما حرکت کنند استقبال می کنیم.

 

بدون شک، کنگره باید قانون وضع کند و این فرایند پیچیده ای است و می خواهیم درست انجام شود. ولی حرف من به آنها همین است. و فکر می کنم متوجه این باشند. و ما می خواهیم کاری کنیم که به نفع ایالات متحده آمریکا است. سعی می کنیم که دستور کار را زود تعیین کنیم چون معتقدیم که منافع ما در این است که سعی کنیم دنیا با ما همراه شود و در مورد شکل نظام مالی در آینده به توافق برسد. و همان طور که گفتم، پیشرفتی که دیده ایم برای ما بسیار امیدوار کننده است.

اگر اجماع نظرِ به دست آمده نه فقط در لندن بلکه آنچه در گزارش های فردا خواهد آمد را با دقت مطالعه کنید، حمایت بسیار بسیار گسترده ای از طیف بسیار متنوعی از کشورها برای موضوعات اصلی ای است که در ابتدا در ماه فوریه و مارس سال جاری اعلام کردیم.

 

بفرمایید.

 

سؤال: آقای وزیر، دلار روز به روز ضعیف تر می شود. اول، در این باره چقدر نگران هستید و درباره این که کشورهای دیگر، مانند روسیه، سبد ارزی جدید ایجاد می کنند تا چه اندازه نگران هستید؟ و چگونه می خواهید از بدهی های عظیم دولت خلاص شوید که –

 

آقای گایتنر: اجازه دهید از همین جا شروع کنم و پاسخ من به شما همان است که در پاسخ به هر سؤالی که هر کس درباره تحولات نرخ تبدیل و دلار بپرسد می دهم. قدرت دلار در ایالات متحده بسیار مهم است. ما این جا در ایالات متحده مسئولیت ویژه ای داریم که به گونه ای عمل کنیم که اعتماد به نظام مالی ایالات متحده حفظ شود؛ اعتمادی که برای حفظ نقش دلار به عنوان اولین واحد پولی ذخیره در نظام مالی بین المللی اهمیت بسیار دارد. و ما پیشبینی می کنیم، همان طور که فکر می کنم کشورهای جهان پیشبینی کنند، که دلار این موقعیت را برای مدت بسیار زیاد حفظ کند.

 

حال، ما متعهدیم، و سخنان رئیس جمهوری را شنیده اید که برای آینده اقتصادی ما چقدر مهم است که همزمان با اجرای طرح احیا، برای پایین آوردن کثری پولی کشور به سطح قابل حفظ گام برداریم و اقدامات غیر عادی ای که برای سامان دادن به نظام مالی و حل این بحران به اجبار اتخاذ کردیم را معکوس سازیم.

 

و اگر گفته های ما در ایالات متحده را در چند هفته اخیر دنبال کرده باشید، می دانید که قبلاً برای باز کردن کوک و کاهش بسیاری از تدابیر مالی اضطراری که در زمان بحران به اجبار اتخاذ شد حرکت کرده ایم. و از همین حالا به مراتب کمتر از رقم پیشبینی شده برای حل این بحران مالی قرض می کنیم. و البته این برنامه ها برقرار خواهند بود تا کاملاً مطمئن باشیم که نظام مالی ما می تواند اعتبار لازم برای احیا را تأمین کند. اما می خواهیم مردم اطلاع داشته باشند که این اقدامات را به مجردی که این کار به مصلحت باشد معکوس خواهیم کرد.

 

بفرمایید.

 

سؤال: در هفته قبل، فرانسه و آمریکا ظاهراً در مورد پاداش ها اختلاف نظر داشتند. می شود –

 

آقای گایتنر: من هم این را شنیده ام و این برداشت ها را خوانده ام ولی حقیقت امر این است که بسیار نزدیک هستیم و گمان می کنم مواضع ما یکسان باشد. و اجازه دهید اهداف تشکیل دهنده این رویکرد مشترک را تشریح کنم.

 

می خواهیم معیارهای بسیار محکمی داشته باشیم تا این خطر را محدود کند که روش های تعیین پاداش در بزرگ ترین موسسه های جهان مشوق خطر پذیری شوند، و به افزایش عظیم سرمایه گذاری پولی و مخاطره که در بحران مشاهده کردیم بیانجامد. بنا بر این، یک مجموعه معیارهای واقعاً فراگیر و بسیار مفصل تهیه کرده ایم – که فردا خواهید دید – که این تعهد و التزام را به نمایش می گذارند. ولی ما همچنین این نکته را به وضوح اعلام کرده ایم که در هر کشور به خصوص، ترکیبی از مقررات، قوانین و تدابیر نظارتی که برای ضمانت اجرایی این استانداردها ضروری است را برقرار می کنیم. ما پیشرفت را با این معیارها می سنجیم، پیشرفت را گزارش می کنیم، و می گذاریم یک سازمان مستقل – در این مورد، شورای ثبات مالی – پیشرفت را با این معیارها ارزیابی کند.

 

و اجازه دهید نکتۀ مهمی را بیان کنم. ما نمی خواهیم این اصلاحات دو سال دیگر یا یک سال دیگر اثر کنند – می خواهیم همین حالا اثر خود را نشان دهد تا امروز و نه فردا بر شیوه های تعیین پاداش اثر کنند و تا پایان همین سال منجر به اصلاحات در این شیوه ها شوند.

 

بنا بر این، این خطوط کلی اجماع نظر ما است.

 

از همه شما تشکر می کنم.

 

پایان ساعت 5:29 بعد از ظهر به وقت شرق آمریکا

پايان رونوشت