24 سپتامبر 2009

سخنان پرزیدنت اوباما در نشست تغییرات جوی سازمان ملل

آغاز رونوشت

نیویورک، نیویورک

22 سپتامبر 2009

کاخ سفید

دفتر وزیر مطبوعات

22 سپتامبر 2009

صبح به خیر. می خواهم از دبیر کل به خاطر برگذاری این نشست و از همه سران شرکت کننده تشکر کنم. این که بسیاری از ما امروز اینجا هستیم نشان دهنده این است که تهدید از ناحیۀ تغییرات جوی جدی، فوری و روز افزون است. تاریخ در مورد پاسخ نسل ما به این چالش قضاوت خواهد کرد- زیرا اگر ما با جسارت، سرعت و به اتفاق یکدیگر به مقابله با آن برنخیزیم – با خطر گرفتار ساختن نسل های آینده را به یک فاجعه جبران ناپذیرمواجه خواهیم بود.

هیچ کشوری، بزرگ یا کوچک، غنی یا فقیر، نمی تواند از آثار تغییرات جوی مصون بماند. بالا آمدن سطح آب دریا همه ساحل ها را تهدید می کند. طوفان های قوی تر و سیل همۀ قاره ها را تهدید می کند. خشکی و بی محصولی بیشتر به  ایجاد گرسنگی و درگیری در مکان هایی که از قبل گرسنگی و درگیری وجود داشته است می انجامد. در جزیره هایی در حال کوچک شدن اند، هم اکنون خانواده ها مجبور به ترک خانه های خود به عنوان آوارگان اوضاع جوی شده اند. امنیت و ثبات هر کشوری و همه مردم – موفقیت، بهداشت و امنیت ما – در خطر است. و فرصتی که ما برای معکوس کردن این جریان داریم، در حال  پایان یافتن است.

و با این حال، ما قادر به معکوس کردن این روند هستیم. جان اف. کندی زمانی اظهار داشت که "مشکل های ما ساخته دست بشر است، پس می توانند توسط بشر حل و فصل شوند."  این نکته حقیقت دارد که بشر سال های زیادی با کندی به تهدید جوی پاسخ داده یا وسعت آن را درک کرده است. این موضوع در مورد کشور خود من هم صادق است. اما اکنون زمان جدیدی است. دوران جدیدی است. و من مفتخرم اعلام کنم که ایالات متحده طی هشت ماه گذشته بیش از هر زمانی در تاریخ ما برای ترویج انرژی پاکیزه و کاهش آلودگی کربن تلاش کرده است.

ما بزرگترین سرمایه گذاری دولتی خود تا امروز را در زمینه انرژی تجدید شونده انجام می دهیم – سرمایه گذاری با هدف دو برابر کردن ظرفیت تولید انرژی از باد و منابع تجدید شدنی دیگر طی سه سال. کارآفرینان، در سرتاسر آمریکا در حال ساخت توربین های بادی و صفحه های خورشیدی و باتری هایی برای خودروهای متکی بر سوخت دوگانه با کمک وام های تضمین کننده اعتبار مالیاتی – طرح هایی که کارها و صنایع جدیدی ایجاد می کنند -- هستند. ما میلیاردها [دلار] برای کاهش اتلاف انرژی در خانه های خود، ساختمان ها و وسایل برقی منزل سرمایه گذاری می کنیم که به خانواده های آمریکایی کمک می کند تا برای قبض های انرژی خود در آینده پول کمتری بپردازند. ما اولین سیاست ملی با هدف افزایش اقتصاد سوخت و کاهش آلودگی گازهای گلخانه ای را برای همه خودروها و کامیون ها پیشنهاد کرده ایم. – ضابطه ای که موجب صرفه جویی در پول مصرف کنندگان و نفت ملی ما می شود. ما با اولین طرح های انرژی بادی ساحلی در کشور به پیش می رویم. ما میلیاردها [دلار] برای جلوگیری از آلودگی کربن هزینه می کنیم تا کارخانه های زغال سنگ خود را پاک کنیم. ما در همین هفته اعلام کردیم که برای اولین بار به ردیابی میزان آلودگی گازهای گلخانه ای را که در سراسر کشور منتشر می شود، شروع خواهیم کرد. باز هم در همین هفته،  من با همکارانم در G20 برای حذف یارانه های سوخت های فسیلی کار خواهیم کرد تا بهتر بتوانیم به چالش تغییرات جوی رسیدگی کنیم. و گذشته از این، ما می دانیم که کاهش اخیر در انتشار کلی گازها در ایالات متحده تا حدی وابسته به گام هایی است که کارائی بیشتر و استفاده بیشتر از انرژی تجدید شونده را ترویج می کند.

از همه مهمتر، مجلس نمایندگان لایحه انرژی و اوضاع جوی را در ژوئن تصویب کرد که سرانجام انرژی پاکیزه را به نوع سودآور انرژی برای فعالیت های اقتصادی آمریکایی تبدیل می کند و به طور چشمگیری انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش می دهد. کمیسیون مجلس سنا پیش از این بر روی این لایحه عمل کرده است و من در حالی که به پیش می رویم، منتظر موارد دیگر هستم.

از آنجا که هیچ کشوری به تنهایی نمی تواند با این چالش مقابله کند، ایالات متحده بیش از پیش همپیمانان بیشتری را برای یافتن راه حل، درگیر این ماجرا کرده است. ما در ماه آوریل اولین نشست را از آنچه اکنون به شش نشست مجمع اقتصادهای عمده درباره انرژی و اوضاع جوی انجامیده است، اینجا در ایالات متحده سازمان دادیم.  من در ترینیداد  همکاری انرژی و اوضاع جوی برای قاره آمریکا پیشنهاد کردم. ما از طریق بانک جهانی برای ترویج طرح ها و فن آوری های انرژی تجدید شدنی در کشورهای در حال توسعه تلاش کرده ایم. و ما در خصوص روابط خود با کشورها از چین گرفته تا برزیل؛ هند تا مکزیک؛ آفریقا تا اروپا، اوضاع جوی را در صدر اولویت دستور کار دیپلماتیک خود قرار داده ایم.

این قدم ها  همراه هم نشان دهنده یک درک تاریخی از جانب مردم آمریکا و دولت آنها است. ما وخامت تهدید جوی را درک می کنیم. ما مصمم به اقدام هستیم. و ما به مسئولیت خود نسبت به نسل آینده عمل خواهیم کرد.

اما با آنکه بسیاری از کشورهای [هم پیمان] ما اقداماتی قوی انجام داده اند و در این عزم شریک شده اند، ما امروز اینجا گرد هم نیامده ایم که جشن بگیریم. ما این جا حضور داریم چون پیشرفت های بسیار زیادی باید صورت گیرد. ما این جا هستیم زیرا کارهای زیادی باید از پیش برداشته شود.

این کار آسانی نخواهد بود. با نزدیک شدن به [اجلاس] کپنهاگ، نباید شکی وجود داشته باشد که سخت ترین بخش سفر ما پیش رویمان قرار دارد. ما به دنبال تغییرات فراگیر اما لازم در بحبوحۀ بحران اقتصادی جهانی هستیم، که ضروری ترین اولویت هر کشوری احیای اقتصاد خود و بازگرداندن مردم خود بر سر کار است. و بنابراین همه ما در حالی که برای رسیدن به راه حلی پایدار در برابر چالش اوضاع جوی تلاش می کنیم، با تردیدها و مشکلاتی در کشورهای خود روبرو خواهیم بود.

اما دشواری بهانه ای برای سهل انگاری نیست. دردسر بهانه ای برای اقدام نکردن نیست. و ما نباید اجازه دهیم تا کمال گرایی دشمن پیشرفت باشد. هر کدام از ما باید آنچه در توان داریم و هر زمانی که بتوانیم برای رشد اقتصاد خود بدون به خطر انداختن سیاره زمین انجام دهیم – و ما همه باید به چنین کاری دست زنیم. ما باید از فرصت به دست آمده برای تبدیل [اجلاس] کپنهاگ به گام مهمی به جلو در مبارزه جهانی با تغییرات جوی بهره ببریم.

ما همچنین نمی توانیم به اختلاف های قدیمی که طی سالیان تعیین کنندۀ بحث های جوی بوده اند راه پیشرفت ما را سد کنند. بله، کشورهای توسعه یافته که طی قرن گذشته بیشترین آسیب را به اوضاع جوی وارد کردند هنوز مسئولیت رهبری را بر عهده دارند. و ما به این کار– از طریق سرمایه گذاری بر روی انرژی تجدید شدنی، ترویج کارائی بیشتر و کاهش انتشار گازها به خاطر رسیدن به هدف هایی که برای 2020 و هدف بلند مدت برای سال 2050 تعیین کرده ایم، ادامه خواهیم داد.

اما کشورهایی که به سرعت در حال توسعه هستند و تقریباً همه افزایش جهانی انتشار کربن را طی دهه پیش رو تولید خواهند کرد، نیز باید سهم خود را ادا کنند. برخی از این کشورها پیش از این پیشرفت های بسیاری در توسعه و پیاده سازی انرژی پاکیزه داشته اند. با این حال، آنها باید نسبت به کاربستن معیارهای قوی در کشور خود متعهد باشند و باید قبول کنند که به این تعهدات پایبند باشند همان طور که کشورهای توسعه یافته باید به تعهدات خود پایبند بمانند. ما نمی توانیم با این چالش ها مقابله کنیم مگر این که همه انتشار دهندگان بزرگ آلودگی گاز گلخانه ای با یکدیگر همکاری کنند. راه دیگری وجود ندارد.

ما باید همچنین تلاش های خود برای وارد کردن دیگر کشورهای در حال توسعه – به خصوص فقیرترین و آسیب پذیرترین ها – به مسیر رشد پایدار تقویت کنیم. این کشورها ازمنابع مشابه کشورهایی مانند ایالات متحده یا چین برای مبارزه با تغییرات جوی برخوردار نیستند اما آنها فوری ترین نفع را برای رسیدن به یک راه حل دارند. چون این ها کشورهایی هستند که هم اکنون با تأثیرات آشکار گرمایش کره زمین سروکار دارند – قحطی و خشکسالی؛ روستاهای ساحلی در حال ناپدید شدن اند و افزایش درگیری بر سر منابع نایاب. آینده آنها انتخابی بین رشد اقتصادی و سیاره ای پاکتر نیست، زیرا حیات آنها به هر دو وابسته است. اگر شما نتوانید محصولات خود را درو کنید یا آب آشامیدنی پیدا کنید، کاهش فقر چندان کارساز نخواهد بود.

به این علت ما در زمینۀ ارائه کمک های مالی و فنی لازم برای یاری رساندن به این کشورها به منظور تطبیق با تأثیرات تغییرات جوی و دستیابی به توسعه با [انتشار] کم کربن مسئولیت  داریم.

گذشته از این، آنچه ما در پی آن هستیم، تنها موافقتنامه ای برای محدود سازی انتشار گازهای گلخانه ای نیست. ما در پی موافقتنامه ای هستیم که به همه کشورهای اجازه خواه? داد تا از رشد برحوردارباشند و سطح زندگی خود را بدون به خطر انداختن کره زمین بالا ببرند. ما از طریق توسعه و گسترش فن آوری پاکیزه و به اشتراک گذاشتن معلومات خود می توانیم به کشورهای در حال توسعه کمک کنیم تا از فن آوری های آلاینده را رها کنند و انتشارهای خطرناک را کاهش دهند.

خبر خوب در حالی که ما امروز در اینجا گرد هم آمده ایم این است که پس از این همه سال انکار و عدم اقدام، در نهایت درک گسترده ضرورت چالش پیش روی ما وجود دارد. ما می دانیم که چه کاری باید انجام شود. ما می دانیم که آینده سیاره ما به تعهد جهانی نسبت به کاهش مداوم آلودگی گازهای گلخانه ای بستگی دارد. ما می دانیم که اگر ما قوانین و مشوق های درست وضع کنیم، قدرت خلاقه بهترین دانشمندان، مهندسان و کارآفرینان خود را برای ساختن دنیایی بهتر آزاد خواهیم کرد. و بر این اساس بسیاری از کشورها از هم اکنون اولین گام ها را در راه رسیدن به این هدف برداشته اند.

اما این راه طولانی است. سفر دشواری در پیش است. و فرصت زیادی برای ما باقی نمانده است تا به این امر جامه عمل بپوشانیم. این راهی است که ایجاب می کند تا همه ما در برابر ناکامی  مقاومت باشیم و برای هر قدم از پیشرفت مبارزه کنیم حتی زمانی که با اتفاقاتی روبرو شویم. پس اجازه دهید کار را آغاز کنیم. زیرا اگر ما انعطاف پذیر و عمل گرا باشیم؛ اگر ما بتوانیم تصمیم بگیریم که بدون خستگی در راستای تلاش های مشترک همکاری کنیم، آنگاه به هدف مشترک خود: جهانی که ایمن تر، پاکیزه تر و سالم تر از جهانی است که ما خود را در آن یافتیم، و آینده ای که فرزندانمان سزاوار آن هستند. با تشکر از شما.

پايان رونوشت