22 سپتامبر 2009
آیا شما امیدوارید که تغییر سیاست دفاع موشکی، همکاری روسیه را در رابطه با برنامۀ هسته ای ایران جلب کند؟
آغاز رونوشت
17سپتامبر 2009
اخبار امور خارجه از واشنگتن
وزارت امور خارجه ایالات متحده
(گزیده هایی از) جلسه توجیهی مطبوعاتی با فلیپ کراولی، دستیار وزیر امور خارجه در امور عمومی
پنجشنبه 17 سپتامبر 2009
(آغاز گزیده ها)
پرسش: آیا شما امیدوارید که این تغییر سیاست، آنطور که از طرف شما تشریح شد، همکاری روسیه را در رابطه با برنامۀ هسته ای ایران جلب کند؟
آقای کراولی: من نام آن را تغییر سیاست نمی گذارم. این تطبیق دادن برنامه های دفاع ما با یک تهدید مشخص و یک تهدید متغیر است. ساختار قبلی بر پیش بینی بروز تهدیدی از ناحیۀ یک موشک دوربرد بود، که طبق برآورد دستگاه های اطلاعاتی ما تحقق آن به زمان به طولانی تری نیاز دارد. در این خلال ما شاهد پیشرفتهایی توسط ایران در زمینۀ موشکهای کوتاه و میان برد بوده ایم. بنا بر این ما برنامۀ دفاع موشکی خود را با این تهدید متغیر و نیز پیشرفتهای حاصله در فن آوری، آزمایش ها فراوانی که به عنوان مثال با SM-3، بستۀ استاندارد موشکی، صورت گرفته است، تطبیق می دهیم.
بنا بر این ما فکر کردیم که با این تلاش می توانیم دفاع موشکی را با سرعت بیشتری به کار گیریم. ما می توانیم آن را به گونه ای مقرون به صرفه تر به اجرا در آوریم. این امر همکاری بیشتری را میان متحدان ناتو و شرکای ما امکان پذیر می کند. و حتی پای همکاری مستمری را با روسیه به میان می کشد –این خطر مشترکی است که ایالات متحده، روسیه و اروپا با آن مواجهند و نباید به آن بر اساس هیچ چیز یا همه چیز نگاه کرد.
پرسش: علاوه بر برنامۀ هسته ای، علاوه بر برنامۀ موشکی، برنامۀ هسته ای ایران. آیا شما همکاری بیشتری را از جانب روسیه در زمینۀ برنامۀ هسته ای ایران، نه برنامۀ موشکی، ملاحظه می کنید؟
آقای کراولی: البته ما در ارتباط با این موضوع نشست آیندۀ گروه 1+5 را در اول اکتبر در پیش داریم. روسیه در سطح وزیران، درسطح مدیران سیاسی بخشی از آن خواهد بود. پیش از دیدار اول اکتبر فرصتی برای دیدار وزیران در حاشیۀ اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل پیش خواهد آمد.
پرسش: اما تهدید هسته ای ایران همچنان بر جای خود باقی است، مانند موشک ...
آقای کراولی: آنچه که در پشت سر تغییرات ما در زمینۀ دفاع موشکی قرار دارد پیشرفتهای مربوط به فن آوری موشکی در داخل ایران است. البته ما از بابت پرسشهای بی پاسخ در رابطه با برنامۀهسته ای ایران نگرانیم و به همین سبب این موضوع بحث اصلی نشست اول اکتبر را تشکیل خواهد داد.
پرسش: آیا من می توانم موضوع هسته ای را دنبال کنم؟ آسوسیتد پرس گزارشی در بارۀ یک ارزیابی آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA ) داده، دایر بر این که ایران ازتوانایی تولید یک سلاح هسته ای و دستگاه انتقال آن بر خوردارد است. آیا شما هیچ نظر یا واکنشی در رابطه با این موضوع دارید؟
آقای کراولی: نه، ندارم.
پرسش: آیا شما اطلاعات بیشتری در رابطه با محل برگزاری نشست اول اکتبر در اختیار دارید؟
آقای کراولی: نه هنوز. فکر می کنم دارند روی این جزئیات کار می کنند.
پرسش: نظری ارائه شده بود دایر بر این که بخشی از این سیستم موشک قاره پیما به جنوب اروپا منتقل خواهد شد. آیا هیچ گفتگویی با کشور خاصی در این زمینه صورت گرفته است؟
آقای کراولی: برای انتقال آن؟
پرسش: به کشورهایی در جنوب اروپا – که بخشی از آن سیستم به آنجا منتقل شود. به عنوان مثال، سال گذشته دولت بلغارستان به طور مشخص خواستار میزبانی سیستم های موشکی کوتاه برد شد.
آقای کراولی: خوب، فکر می کنم به موازاتی که ما به جلو می رویم، فرصتهایی برای همکاری پیش خواهد آمد. فایدۀ این نوع رویکرد منطقه ای این است که می تواند بامحیط ناشی ازیک تهدید متغیر تطبیق داده شود. می توان آن را همراه با پیشرفت فن آوری توسعه داد. در طول زمان، هنگامی که شما به مراحلی که پنتاگون برای موضوع درنظر گرفته است نگاه کنید، قادر خواهید بود سرزمین بیشتری را تحت پوشش قرار دهید. و به این ترتیب ما بر اساس برآوردهای اطلاعاتی خودمان پیش می رویم، خواهیم دید، و در اینجا شما با اجزاء متشکلۀ متنوعی، مشتمل بر بخش هایی از رادار و موشک مواجه هستید. اما بی شک در این مورد خاص، این رویکرد به ما اجازه می دهد توانایی خود را با سرعتی به مراتب بیشتر، چندین سال زودتر از آنچه که در ابتدا در نظر گرفته شده بود، به کاربندیم. بر این اساس ما بخشی از زمینۀ کار را پیش از یا مقارن با سال 2011 فراهم خواهیم کرد و سپس سیستم را بر اساس ارزیابی خود درسرتاسر این جریان بسط و تطبیق خواهیم داد.
پرسش: آیا هماهنگی در مورد این سیستم ازطریق ناتو در جریان است؟ سیستم قبلی چنین نبود. آیا این یک تغییر است؟
آقای کراولی: در دولت پیشین، قبل از گفتگوهای دوجانبه درارتباط با ساختار اولیه، کوشش هایی صورت گرفت تا آن را در یک چهارچوب ناتو ادغام کنند. من فکر می کنم آنچه در ارتباط با این مفهوم کار سودمندی است استفاده از فن آوری و سیستم های تثبیت شده ای است که برخی از کشورهای در اختیار دارند یا داشتن فرصت برای مبادرت به خرید است. به این ترتیب در مقایسه با ساختار گذشته و محل ثابت استقرار در لهستان و جمهوی چک، شما فرصتی را برای یک رویکرد به مراتب یکپارچه تر دراختیار دارید.
پرسش: موضوع متفاوتی درارتباط با ایران.
آقای کراولی: البته
پرسش: خانواده ها – مادران سه آمریکایی بازداشت شده در ایران نامه ای به پریدنت احمدی نژاد نوشته و از او خواسته اند هنگامی که در هفتۀ آینده به سازمان ملل می آید، که فرزندانشان را خود همراه بیاورد. آیا این کاری است که مورد پشتیبانی شما قرار دارد؟
آقای کراولی: ما بی شک احساساتی را که انگیزۀ نوشتن این نامه بوده درک می کنیم و در این احساسات شریک هستیم ، به این معنی که معتقدیم این سه نفر و دیگر کسانی که در ایران تحت بازداشت به سر می برند باید همه باید بدون تاخیر بیشتر بازگردند. دیروز سفیر سویس باردیگر با مقامات ایرانی تماس گرفت و خواستار دسترسی کنسولی شد که باید به ما به موجب کنوانسیوون وین داده شود. ما حال خانوده ها را درک می کنیم. آنها می خواهند عزیزانشان بازگردند. بنا بر این ما پشتیبان آنها هستیم. وتا آنجا که بتوانیم به فشار سخت خود خود از طریق سویس برای تحقق این امر ادامه می دهیم.
پرسش: و پاسخ ایرانی های به سویس چه بوده است؟
آقای کراولی: به ما هنوز دسترسی کنسولی و اطلاعی نیز در مورد این که کوهنوردان عملا در کجا داده نشده است.
پرسش: خوب، آیا آنها جواب نه داده و گفته اند شما نمی توانید [به بازداشت شدگان] دسترسی داشته باشید، یا فقط تقاضا را نادیده گرفته اند؟
آقای کراولی: آنها به ما دسترسی کنسولی نداده اند و ما منتظر فرصت برای دیدار سویسی ها به آنهاهستیم و می خواهیم اطمینان حاصل کنیم که از افراد بازداشت شده بخوبی نگهداری می شود.
پرسش: خیلی خوب. اما آیا آنها [مقامات ایرانی] بیرون آمده و گفته اند نه، شما نمی توانید آنها را ببینید، یا سویسی ها نمی توانند آنها را ببینند؟ یا این که فقط جواب مثبت نداده اند؟
آقای کراولی: آنها جواب مثبت نداده اند.
پرسش: اما در عین حال نه هم نگفته اند؟ آنها فقط ...
آقای کراولی: من طرف این گفتگو نیستم. این پرسش منصفانه ای است. من پاسخی برای آن ندرام. منظور من این است که ما خواستار انجام این کار [دسترسی کنسولی] شده ایم. آنها موافقت نکرده اند. و ما به اقدام خود از طریق سویس و تقاضای دسترسی کنسوسی که حق ماست، ادامه می دهیم.
(پایان گزیده ها)
پايان رونوشت
