26 اکتبر 2009
سخنان پرزیدنت اوباما در مراسم دیوالی در کاخ سفید
رئیس جمهوری دستور اجرایی را در مورد ابتکار آمریکایی- آسیایی و ساکنان جزایر اقیانوس آرام امضا می کند
آغاز رونوشت
کاخ سفید
دفتر منشی مطبوعاتی
14 اکتبر 2009
سخنان رئیس جمهور
هنگام امضای دستور اجرایی AAPI
و مراسم دیوالی
اتاق شرقی
3:46 بعد از ظهر به وقت شرق آمریکا
رئیس جمهور:
بعد از ظهر همگی به خیر. لطفا بنشینید. به کاخ سفید خوش آمدید. خوشحالم که امروز توانستید در این جمعی باشید که من در آن با افتخار این دستور اجرایی را امضا می کنم که کمیسیون مشورتی رئیس جمهور و ابتکار کاخ سفید در مورد آمریکایی- آسیایی ها و ساکنان جزایر اقیانوس آرام را دوباره برقرار می سازد.
هنگامی که در مورد جوامع AAPI آمریکا صحبت می کنیم، در مورد صنعت و کارآفرینی مردمی صحبت می کنیم که چندین قرن است به ساختن این کشور کمک کرده اند: از اولین روزها به عنوان کارگرانی که برای راه آهن کار می کردند تا کشاورزانی که زمین های ما را شخم می زدند، به عنوان پیشروانی در همۀ بخش های زندگی آمریکایی، از تجارت تا علوم دانشگاهی، حقوق و غیره.
ما در مورد انرژی خلاق ِ موسیقی دانانی مانند پن ماسالای خواننده صحبت می کنیم که امروز در این جا برنامه اجرا کرد – از آنها سپاسگزاریم. و در مورد روحیۀ رقابتی ورزشکارانی مانند وات میساکا صحبت می کنیم که در سال 1947 برای تیم بسکتبال نیویورک نیکز بازی می کرد – اولین بازیکن غیر سفیدپوست در NBA – و طی جنگ جهانی دوم در ارتش ایالات متحده خدمت کرد. آقای میساکا نیز امروز این جا است – آقای میساکا کجا است؟ آن جا. از شما متشکرم. (تشویق.)
ما در مورد خدمت دولتی رهبرانی مانند وزرا، گری لاک و استیون چو و اریک شینسکی و افرادی که امروز با من روی صحنه هستند صحبت می کنیم. و در مورد شجاعت و میهن پرستی و فداکاری های قهرمانانی همچون اعضای تیم رزمی هنگ 442 صحبت می کنیم که در جنگ جهانی دوم خدمت کردند، به طور مثال تری شیما. لطفا برای وی دست بزنید. (تشویق حضار) آقای شیما مدیرعامل اتحادیۀ جنگ آموختگان ژاپنی- آمریکایی است و ما متشکریم که وی امروز به این جا آمده است.
خانوادۀ برخی از آنها محبوس شده بودند. برخی از خود آنها نیز محبوس شده بودند. ولی با این وجود آنها اصرار داشتند که برای آمریکا بجنگند و در نهایت بیشترین مدال های تاریخ را برای نیرویی خودشان کسب کردند.
یکی از اعضای این هنگ، سرباز جیک کِریهارا، که هنگامی که وی در خارج از کشور به نبرد مشغول بود والدینش این جا در آمریکا در حبس بودند، بعدها گفت: "... گر چه این کار به نا حق بر ما روا شده بود، هرگز شکی نداشتم که آمریکا کشور من است. اگر آمریکا به کمک من نیاز داشت، این کار را می کردم."
این سنت پرافتخار خدمت، امروزه در عراق و افغانستان و در سراسر جهان توسط افرادی مانند تمی داکورث، دوست عزیز من که امروز این جا است، ادامه پیدا می کند. (تشویق حضار) تمی یکی از اعضای گارد ملی ما است که مدال دریافت کرده است، مدافعی پرشور از سلحشوران مجروح ما که اکنون در وزارت امور سربازان جنگ آموخته به عنوان دستیار وزیر در امورد دولتی و بین دولتی خدمت می کند. من افتخار می کنم که وی در دولت من حضور دارد و خوشحالم که امروز در جمع ما است.
و از دید شخصی، هنگامی که من در مورد جوامع AAPI صحبت می کنم، در مورد خانوادۀ خودم حرف می زنم: خواهر من، مایا، شوهر خواهر من، کنراد؛ خواهرزاده های زیبایم، سهیلا و سویتا؛ و افرادی که در اندونزی با آنها بزرگ شدم، و در هونولولو به عنوان بخشی از اوهانای هاوایی، یا خانواده.
جوامع AAPI ما دارای ریشه هایی هستند که در سراسر جهان پراکنده اند، ولی آنها دارای گوناگونی بسیار غنی و تاریخچه ای از تلاش و موفقیت هستند که به شکل بی همتایی آمریکایی است.
ولی تمرکز بر این دستاوردها همۀ داستان نیست، و تا حدودی به همین دلیل است که ما امروز این جا هستیم. با توجه به قوت جوامع آمریکایی-آسیایی و ساکنان جزایر اقیانوس آرام، برای ما وسوسه انگیز است که افسانۀ "اقلیت های الگو" را بپذیریم و برخی چالش هایی که بسیاری از جوامع آمریکایی-آسیایی و ساکنان جزایر اقیانوس آرام با آنها روبرو هستند را از یاد ببریم: از تفاوت های بهداشتی مانند تعداد افراد بیشتر در دیابت و هپاتیت بی؛ تا تفاوت های آموزشی که در برخی جوامع وجود دارد – تعداد بالای ترک تحصیل، تعداد پایین ورود به دانشگاه؛ تا تفاوت های اقتصادی – رقم بالاتر فقر در برخی جوامع و موانع اشتغال و پیشرفت شغلی در برخی دیگر.
برخی آسیایی-آمریکایی ها و ساکنان جزایر اقیانوس آرام، به ویژه آمریکایی های جدید و پناهندگان، هنوز با مشکل زبان روبرو هستند. برخی دیگر قربانی جنایت های ناشی از نفرتی غیرقابل باور شده اند، به ویژه در ماه های پس از 11 سپتامبر – جنایت هایی که ناشی از جهل و تعصب هستند و توهینی به همۀ ارزش های این کشور می باشند.
و برخی تفاوت های دیگری نیز وجود دارند که ما چیزی در موردشان نمی دانیم چرا که روش های جمع آوری اطلاعات ما هنوز به اندازۀ کافی خوب نیستند. در موارد بسیاری آسیایی-آمریکایی ها و ساکنان جزایر اقیانوس آرام در یک زیرمجموعه طبقه بندی می شوند بنابراین ما ارقام دقیقی که منعکس کنندۀ چالش های هر یک از این جوامع باشند در اختیار نداریم. به ویژه جوامع کوچکتر ممکن است در این فرآیند گم شوند و نیازها و نگرانی هایشان در صفحه های کامپیوتر دفن شوند.
و به همین دلیل است که من امروز این دستور اجرایی را امضا می کنم تا کمیسیون مشورتی کاخ سفید و ابتکار کاخ سفید که 10 سال پیش توسط پرزیدنت کلینتون ایجاد شده بود دوباره برقرار شوند. چرا که هنگامی که هر کدام از شهروندان ما – (تشویق حضار) – هنگامی که هر کدام از شهروندان ما به دلیل عواملی که ارتباطی به استعدادشان، شخصیتشان، و یا اخلاق کاری شان ندارند قادر به شکوفا کردن توانشان نباشند، من فکر می کنم که دولت باید وارد عمل شود. نه برای اینکه موفقیت همه را تضمین کند و یا مشکلات همه را حل کند، بلکه برای اینکه اطمینان حاصل کنیم که به آرمان های کشورمان وفاداریم؛ تا اطمینان حاصل کنیم که هر کدام از ما می توانیم به شیوۀ خودمان به دنبال خوشبختی برویم و همچنان کشوری باشیم که در آن همه چیز برای همه کس ممکن است. این تاثیری است که دولت ما می تواند داشته باشد.
این تاثیر ادارۀ شرکت های کوچک است که به کارآفرینان آسیایی- آمریکایی و ساکنان جزایر اقیانوس آرام که بنگاه های کوچک تجاری جوامع بسیاری در سراسر کشور را اداره می کنند وام می دهد. این تاثیر وزارت بهداشت و خدمات انسانی است که برای پژوهش در مورد بیماری هایی که بیشتر خانواده های آسیایی-آمریکایی ها و ساکنان جزایر اقیانوس آرام را مبتلا می کنند بودجه تامین می کند. این تاثیر وزارت دادگستری است که "قانون حق رای" را اجرا می کند و قول می دهد که بر سر صندوق های رای گیری کمک زبانی و امکان دسترسی برابر ارائه کند. و این تاثیر پژوهش های مبتنی بر شواهد و داده های جمع آوری شده و تحلیل جوامع AAPI است – تا هیچ کس برای دولتش نامرئی نباشد.
همۀ این ها ماموریت این ابتکار و این کمیسیون هستند – تا با 23 سازمان و وزارتخانه در همۀ بخش های دولت همکاری کنند تا بهداشت، تحصیلات، و وضعیت اقتصادی جوامع AAPI بهبود یابد. این ابتکار و کمیسیون در وزارت آموزش مستقر خواهند بود و ریاست مشترک آن به عهدۀ وزرا آرن دانکن و گری لاک خواهد بود که هر دوی آنها زندگی شان را وقف افزایش فرصت ها برای همۀ شهروندان ما کرده اند.
و فکر می کنم که مناسبت داشته باشد که این کار را در هفتۀ منتهی به تعطیلی دیوالی – جشنوارۀ نور – آغاز کنیم که اعضای برخی از بزرگ ترین مذاهب جهان پیروزی خیر بر شر را جشن می گیرند.
در شنبۀ پیش رو هندوها، جینیست ها، سیک ها و برخی از بودایی ها در آمریکا و در سراسر جهان این تعطیلی را با روشن کردن دیاها، یا چراغ هایی، که نماد پیروزی نور بر تاریکی، و دانش بر جهل هستند جشن می گیرند. و در حالی که این زمانی برای شادی است، همچنین زمانی برای تفکر است، تا کسانی که کمتر از خوشبختی بهره مند هستند را به یاد آوریم و دوباره متعهد شویم که دستمان را به سوی نیازمندان دراز کنیم.
با وجودی که اهمیت این تعطیلی برای هر مذهبی متفاوت است، ولی همۀ آنها آن را با جمع شدن دور خانواده شان و دعا و آذین بندی خانه و لذت بردن از غذاهای لذیذ و شیرینی جشن می گیرند. و در راستای همین روحیۀ جشن و تفکر، من خوشحالم که دیای کاخ سفید را روشن کنم و برای همۀ شما دیوالی خوبی را آرزو کنم. و "سال مبارک." (تشویق حضار)
اکنون من این قانون – این دستور را امضا می کنم.
(دستور اجرایی امضا می شود.)
بسیار خوب. تمام شد. (تشویق حضار)
پایان ساعت 3:56 بعد از ظهر به وقت شرق آمریکا.
پايان رونوشت
