22 اکتبر 2009
گفتگوی کلینتون، وزیر امور خارجه، با کیم گاتاس از بی بی سی
خانم وزیر به پرسش هایی دربارۀ روسیه، ایران و افغانستان پاسخ می دهد
آغاز رونوشت
وزارت امور خارجۀ ایالات متحده
دفتر سخنگو
14 اکتبر، 2009
مصاحبۀ
وزیر امور خارجه، هیلاری رودهام کلینتون
با کیم گاتاس از بی بی سی
کازان، روسیه
14 اکتبر 2009
پرسش: خانم وزیر هیلاری کلینتون، از این که در دفتر بی بی سی، در این مکان غیرمعمول، در شهر کازان... به ما ملحق شدید، بسیار از شما متشکرم...
وزیر کلینتون: واقعاً، شهر کازان...
پرسش: ... در کازان، مرکز ایالت تاتارستان در فدراسیون روسیه. امروز آخرین روز سفر پنج روزۀ شما است؛ یک برنامۀ کاری واقعاً فشرده. من می خواستم گفتگویمان را با پرسشی دربارۀ آخرین توقف شما، یعنی مسکو، آغاز کنم. به نظر می رسد که روسیه در حال حاضر، ایران را -- مانند شما -- تهدیدی جدی می داند و از پرزیدنت مدودف هم شنیدیم که تحریم ها گاهی اجتناب ناپذیرند.
ولی، این طور به نظر می رسد که در مورد اِعمال فشار مداوم و همه جانبه به ایران، دارای دیدگاه واحدی نیستید. دیروز به نقل از سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجۀ روسیه، شنیدیم که فشارها در شرایط فعلی سازنده نخواهند بود. این نشانۀ جبهۀ متحدی که شما به دنبال آن بودید، نیست.
وزیر کلینتون: خوب، من فکر می کنم که چنین است. ولی اعتقاد دارم که روس ها حتماً در این مورد که ما یک رویکرد دوسویه را دنبال می کنیم، توافق دارند؛ مسیر اول، که ما اکنون به دنبال آن هستیم، یعنی مسیر دیپلماسی، یعنی جلسۀ گروه 1+5 در ژنو، موافقت ایران برای گشودن تأسیسات مخفی خود برای بازدید بازرسان بین المللی و ارسال اورانیوم غنی شده با درجۀ پایین خود به خارج از کشور برای بازفرآوری، را شامل می شود. ما در تمامی این موارد تفاهم کامل داریم. و در ضمن، در این خصوص نیز به توافق رسیده ایم که اگر تعامل دیپلماتیک موفقیت آمیز نباشد، باید گزینه های دیگر، مانند تحریم ها را نیز جهت زیر فشار گذاشتن ایرانی ها در نظر بگیریم.
روس ها بر این عقیده اند که با فعالیت به صورت خصوصی، یا فعالیت پشت پرده، مؤثرتر خواهند بود. آنها به بیانیۀ عمومی ما -- بیانیۀ گروه 1+5 -- و البته اقدامات مورد توافق در ژنو، پیوسته اند. ما همچنان معتقد هستیم که مطمئنا باید به فشارهای همه جانبۀ خود ادامه دهیم، ولی تفاوتی در رویکرد یا هدف نهایی ما وجود ندارد.
پرسش: پس شما فکر می کنید که موضع روس ها -- در مقایسه با شما -- نسبت به ایران نزدیک تر از همیشه است؟
وزیر کلینتون: بله، همین طور است. من فکر می کنم که در شش ماه گذشته نیز شاهد آن بوده ایم. رؤسای جمهوری ما نیز در این خصوص در موارد مختلفی گفتگو کرده اند. هنگامی که پرزیدنت اوباما با پرزیدنت مدوِدف در نیویورک ملاقات کرد، من همراه ایشان بودم. و من فکر می کنم که در گفتگوهایم با وزیر خارجه، لاوروف، و در جلساتمان با طرف های درگیر، حرکت بزرگی را از طرف روس ها در شناخت و پذیرش این تهدید، مشاهده کرده ام؛ زیرا این نقطۀ آغازین است.
و در گفتگوهایمان، من متوجه شده ام که آنها برآوردی نیز انجام داده اند. آنها به همان مدارکی که ما مشاهده کردیم، رجوع کرده اند. و آنها نیز در انتظار همان نتیجه هستند؛ آنها فقط می خواهند از این نکته اطمینان حاصل کنند که آنها نیز نتیجۀ آنچه را که ما انجام می دهیم، به دست می آورند.
پرسش: ولی، آیا آنها اگر این تحریم ها مورد نیاز باشند آمادۀ بحث در مورد جزئیات تحریم ها هستند؟ زیرا، نتیجۀ آزمون بعدی در خصوص تصمیم ایران به زودی مشخص خواهد شد؛ در حقیقت، در طول چند هفتۀ آینده. بدین ترتیب، آیا در گرفتن جزئیات خاصی از آنها موفق بوده اید؟
وزیر کلینتون: خوب، بله. در واقع روس ها نیز به روشنی اعلام کرده اند که اگر ایرانی ها به توافق ضمنی خود در مورد ارسال اورانیوم کم غنی شده با درجۀ پایین به خارج از کشور، عمل نکنند، اقدامات عملی دیگری مورد نیاز است. من نمی خواهم پیش از موعد نظر بدهم، در ضمن دوست ندارم بر اساس فرضیات پاسخ دهم. ولی من فکر می کنم که نکتۀ مهم این است که ما در کنار یک دیگر بمانیم، در کنار هم حرکت کنیم و به همان هدف مشترک -- یعنی ممانعت از دستیابی ایران به سلاح های هسته ای -- متعهد بمانیم.
پرسش: آیا شما در این مورد نگران نیستید که شاید روس ها به شما وعده های بدون پشتوانه بدهند؟ زیرا آنها می توانند به خوبی نقش بازی کنند و شما را به این نکته امیدوار کنند که در مورد تحریم ها با شما همراه هستند. ولی آنها می دانند که هنگامی که در شورای امنیت زمان عمل فرا می رسد، چینی ها به میزان لازم در مورد تحریم ها وقت کشی می کنند.
وزیر کلینتون: من فکر می کنم که این فرآیندی مشکل برای چینی ها و روس ها باشد. گمان نمی کنم آنها تقریباً تا همین چند ماه پیش، این تهدید را آن گونه که ما و دیگران نگاه می کردیم، می دیدند. ما همکاری ها، تبادل اطلاعات و تحلیل هایمان را در مورد اقدامات گسترده تر، در صورت موفقیت ایران، افزایش داده ایم.
و من به واقع شاهد حرکت روس ها هستم. هم اکنون، روس ها سریع تر تحت تأثیر قرار می گیرند. آنها در حال حاضر...
پرسش: و بنابراین، آنها محتاط تر هستند؟
وزیر کلینتون: فکر می کنم آنها محتاط تر هستند، ولی در ضمن شاید آگاه تر نسبت به تهدیدهایی که ما از جانب ایران احساس می کنیم، زیرا آنها در نزدیکی ایران قرار دارند. چین خیلی دور است. رابطۀ چین با ایران در درجۀ نخست، رابطه ای تجاری است. ولی، ما به همکاری و تبادل اطلاعات ادامه می دهیم و من فکر می کنم بدون چنین تلاش هایی، این واقعیت که تمامی شرکای ما در گروه 1+5، آن بیانیۀ بسیار شدیدالحن را به امضا رساندند، محقق نمی شد.
پرسش: بنابراین، شما احساس نمی کنید که آنها در حال نقش بازی کردن جهت داشتن روابط گرم تری با شما هستند و شاید در موارد خاصی مسامحه نشان دهند؟ منظور من این نیست که موضوع سپر دفاع موشکی نوعی سازش بود، ولی موضوعی بود که آنها به شدت از آن استقبال کردند. بدین ترتیب، آنها شما را در موقعیتی قرار می دهند که نسبت به خواسته های آنان با نرمی بیشتری واکنش نشان دهید.
وزیر کلینتون: من این گونه به این موضوع نگاه نمی کنم، کیم. فکر می کنم... به عنوان مثال، موضوع دفاع موشکی را در نظر بگیرید. ما چنین برآورد کردیم که خطر ایران با آنچه دولت بوش دربارۀ آن فکر می کرد، تفاوت دارد. طرح دولت بوش حقیقتاً موشک های دور برد و موشک های بالیستیک قاره پیما را هدف قرار می داد. ارزیابی ما این است که ایرانی ها با سرعت بیشتری به سمت ساخت موشک های برد کوتاه و برد متوسط حرکت کرده اند. بدین ترتیب، آنچه ما رویکردی مرحله بندی شده و تطابق پذیر می نامیم، در حقیقت واکنش به نوع نگاه ما به این تهدید است.
بدین ترتیب، همان طور که برای روس ها نیز توضیح دادیم، روشن است که این کاری بود که ما برای امنیت ملی خود و بر اساس آنچه ما تحلیلی بهتر می نامیم، انجام دادیم. ولی، من فکر می کنم که روس ها نیز متوجه این موضوع شده اند که اگر ایران تهدیدی علیه اروپا و نیروهای ما در ناتو به حساب می آید، در نزدیکی آنان قرار دارد. بنابراین، ناگهان منافع امنیت ملی آنان حکم می کند که با ما همکاری کرده و ارزیابی های خود را به انجام برسانند؛ کاری که هم اکنون در حال انجام آن هستند.
پرسش: آیا فکر می کنید که ایرانی ها با توافق ضمنی در ژنو، مثلاً در مورد اجازۀ ورود بازرسان به تأسیسات قم، اقدام به خرید وقت کردند؟
وزیر کلینتون: فکر می کنم که آنان تا حدودی چنین کردند، ولی تعهداتی را نیز پذیرفتند. و هرگونه تعلل در مورد این تعهدها دلیل دیگری برای جامعۀ جهانی جهت تسریع برنامۀ زمانبندی خود خواهد بود. بنابراین، این دیپلماسی است. فکر می کنم، اصطلاحاً می گوییم، "چوب های محکم را به آرامی سوراخ کردن". خوب، ایرانی ها تعهداتی را پذیرفتند و روس ها و چینی ها از آنها انتظار دارند به این تعهدات عمل کنند.
پرسش: فکر می کنید چگونه می توانید رهبری ایران را قانع کنید که بهتر است بلندپروازی های هسته ای خود را کنار بگذارند و این که در صورت نداشتن تسلیحات هسته ای، امنیت بیشتری خواهند داشت؟ زیرا، در نهایت برای ایرانی ها، موضوع بر سر قدرت و توانمندی و تأثیر منطقه ای است... به همان دلیلی که با حزب الله و حماس روابط نزدیکی دارند. بنابراین، چرا باید از این توانمندی دست بکشند؟
وزیر کلینتون: خوب، زیرا همان طور که گفتید، فرض اساسی آنها باید این باشد که دستیابی به تسلیحات هسته ای، قدرت و اعتبار آنها را در منطقه افزایش می دهد. ولی، اگر با پی گیری رسیدن به سلاح هسته ای، آنها یک مسابقۀ تسلیحاتی هسته ای را آغاز کنند و کشورهایی که با آرمان های ایران مخالفند و تفاوت های بنیادی با ایران دارند نیز به تسلیحات هسته ای دست پیدا کنند، آیا در آن صورت امنیت آنها افزایش می یابد؟ و ...
پرسش: ممکن است آنها قدرتمندتر باشند.
وزیر کلینتون: یا شاید برعکس، قدرت کمتری داشته باشند. منظور من این است که ممکن است در شرایطی که شما تنها دارندۀ یک سرمایۀ خاص در یک گروه هستید، قدرتمندتر باشید. ولی اگر یکی از دارندگان آن باشید و دشمنان شما هم به همان میزان مسلح و دارای ظرفیتی برابر برای تخریب و احتمال برابر برای اشتباه باشند، محاسبات اشتباه به شکل تصاعدی رشد می کند، و من نمی دانم آیا این بهترین تصمیمی است که می توانید بگیرید یا خیر.
پرسش: حال می خواهم به موضوع افغانستان بپردازم. گوردون براون، نخست وزیر انگلستان، تصمیم دارد که 500 نیروی اضافی به استان هلمند اعزام کند. آیا شما چنین درخواستی از وی کردید و آیا فکر می کنید که این تعداد برای کمک به نیروهای آمریکایی در افغانستان کافی است؟
وزیر کلینتون: خوب، در ملاقاتی که در طول آخر هفته با نخست وزیر براون در چکِرز داشتم، وی به من گفت که این موضوع را اعلام خواهد کرد و من از آن استقبال کردم. این نکته نیز یکی دیگر از نشانه های ملموس از درک دولت بریتانیا نسبت به خطری است که از این منطقه از جهان منشأ می گیرد.
بنابراین، از این افزایش ظرفیت نیروها کاملاً استقبال می شود. ما در خلال بازنگری های بسیار دقیق خود، این نکته را نیز مورد بررسی قرار می دهیم که بهترین محل استقرار این نیروها کجا است. انگلیسی ها واقعاً شجاع بوده و نیروهای آنها در افغانستان دچار تلفات شدیدی شده اند. ولی، آنان شریکی بسیار مهم و حیاتی برای اقدامات ما محسوب می شوند.
پرسش: در همین حال، دولت اوباما هنوز تصمیم خود را در مورد تعداد نیروها در افغانستان اعلام نکرده است. من این نکته را درک می کنم که شما برای این که تصمیم درستی اتخاذ کنید، وقت زیادی صرف این موضوع می کنید؛ ولی این مسئله ظاهراً این تصور را ایجاد کرده است که شما نمی توانید در این شرایط بسیار سخت تصمیم گیری کنید.
وزیر کلینتون: خوب، متأسفم که چنین تصوری را ایجاد کرده است؛ زیرا به نظر من این نکته نشانگر فرآیندی حساب شده و آگاهانه است که ممکن است به مذاق شبکه های خبری خوش نیاید، ولی رویکرد دقیقی را که ما می خواهیم اتخاذ کنیم به خوبی نشان می دهد. من در این مورد که اتخاذ چنین تصمیم های سختی در هر مقطع تاریخی چگونه می توانسته باشد، فکر می کنم، ولی امروز قطعاً از همیشه سخت تر است؛ زیرا، توجه و تمرکز بیشتری بر اخبار روز به روز، و حتی شاید دقیقه به دقیقه در این باره وجود دارد.
ولی من فکر می کنم این مسئله که رئیس جمهوری و تیم امنیت ملی او تمامی گزینه ها را در نظر گرفته و بررسی می کنند، باید برای آمریکایی ها و دوستان و هم پیمانان ما در سراسر جهان آرامش خاطر زیادی ایجاد کند. ما تا حد امکان در حال مطالعه و بررسی این نکته هستیم که راهبرد خود را چگونه به اجرا درآوریم. راهبرد تغییری نکرده است، ولی این که چگونه این راهبرد را به بهترین شکل اجرا کنیم، نکتۀ بسیار مهمی است.
پرسش: و آیا شما به مرحلۀ تصمیم گیری در مورد بهترین گزینه نزدیک شده اید؟
وزیر کلینتون: بله، همین طور است.
پرسش: آیا می توانید گاه شماری در این مورد به ما ارائه دهید؟
وزیر کلینتون: نه، این کار درستی نیست.
پرسش: در همین حال ما هنوز در انتظار نتایج انتخابات افغانستان هستیم؛ فکر می کنم الآن بیشتر از یک ماه است. آیا شما فکر نمی کنید که باید یک دولت وحدت موقت برای کمک به بهبود زخم های این دوران بسیار سخت تشکیل شود؟ شاید عبدالله عبدالله نیز باید جزئی از این دولت باشد، که به پر کردن این خلأ کمک کند. آیا فکر می کنید چنین دولت وحدتی باید وجود داشته باشد؟
وزیر کلینتون: خوب، من فکر می کنم که این مسئله به افغان ها مربوط می شود. مهم ترین نکته در حال حاضر این است که نتیجۀ نهایی انتخابات مشخص شود؛ این که برگزاری دور دوم لازم است یا خیر. من با شما در این مورد موافق هستم که طولانی شدن این مدت و تلاش برای حصول نتیجۀ صحیح در انتخابات، بسیار بیش از آن چیزی است که ما در بیشتر کشورهای در حال توسعه می بینیم.
در کشوری مانند افغانستان که در میانۀ درگیری ها و در شرایطی که طالبان تلاش می کند از رأی دادن مردم ممانعت کند، انتخابات برگزار می کند، می توان متوجه تخلفات فراوان بود و آنها را پذیرفت. ولی اقداماتی که در مورد تشخیص نتیجۀ واقعی انتخابات صورت می گیرد، بسیار دقیق تر از چیزی است که من در بسیاری از کشورها شاهد بوده ام.
پرسش: آیا شما ترجیح می دهید که پس از اعلام نتیجۀ انتخابات، شاهد شکل گیری یک دولت وحدت باشید؟
وزیر کلینتون: خوب، دوباره باید بگویم که این به افغان ها مربوط است. من ترجیح می دهم شاهد شکل گیری دولتی توانمند، مؤثر و کارآمد باشم که می تواند به مردم خود خدمت کند. من می خواهم دولتی را ببینم که اعتماد و وفاداری مردم خود را برمی انگیزد. این که چگونه چنین دولتی شکل می گیرد و چه کسانی اعضای آن هستند، به تصمیم افغان ها بستگی دارد.
پرسش: ...چون برای نیروهای انگلیسی و آمریکایی جنگیدن و جان باختن در افغانستان و برای دولتی که کشورهای غربی در گذشته به فساد متهم کرده اند، مشکل خواهد بود. می دانید، اگر پرزیدنت کرزای مجدداً به ریاست کشور انتخاب شود، نیروهای انگلیسی و آمریکایی باید به مأموریت خود ایمان داشته باشد. نیروهای ایالات متحده و بریتانیا به تدریج حمایت افکار عمومی کشورهای خود را از مأموریتشان در افغانستان از دست می دهند.
وزیر کلینتون: البته، ما مردان و زنان جوان خود را به افغانستان اعزام نمی کنیم که برای دولت افغان بجنگند. ما آنها را به این کشور اعزام می کنیم که از منافع ما دفاع کرده و از حملات مجدد به ما جلوگیری کنند و مطمئن هستم که دولت انگلستان هم همین اعتقاد را دارد.
شکی نیست که یک دولت قدرتمند و کارآمد در افغانستان کار ما را ساده تر می کند و ما چنین چیزی را انتظار داریم و در خواست خواهیم کرد. ما از دولت جدید -- به هر شکلی که تشکیل شده باشد -- انتظار داریم که فساد را هدف قرار دهد و شفاف تر باشد. صادقانه بگویم، آنها در درجۀ اول به مردم خود متعهد هستند، ولی به جامعۀ بین المللی نیز مدیون اند و باید بهترین و بیشترین تلاش و حس مسئولیت و پاسخگویی را از خود نشان دهند.
پرسش: در این جا می خواهم نظر شما را به نکته ای جلب کنم که شما نیز اغلب به آن اشاره می کنید، یعنی بخش غیرنظامی این راهبرد. در حال حاضر، تمرکز زیادی در مورد تعداد نیروها و سربازان در افغانستان وجود دارد. ولی، جنبۀ غیرنظامی این راهبرد نیز بسیار مهم ...(نامفهوم) است و حقیقتاً این گونه به نظر می رسد که ساختار غیرنظامی کنونی در افغانستان بسیار نامناسب و ناکافی است. آیا شما نگران این نکته نیستید که این مسئله موجب تضعیف کلیت این راهبرد شود؟
وزیر کلینتون: خیر، ولی من متعهد شده ام که اقدامات غیرنظامی مان را بهبود ببخشم. از زمانی که من به سمت وزیر امور خارجه انتخاب شده ام، ما در تلاش بوده ایم تا تعداد غیرنظامیان خود را به بیش از سه برابر افزایش دهیم و این موضوع به شدت باعث افزایش نیروهایمان می شود، زیرا افغان های بسیاری نیز در این بخش فعالیت خواهند کرد. ما سعی می کنیم که اقدامات خود را با دقت بر مسائلی چون کشاورزی، حاکمیت قانون، توسعۀ اقتصادی و موضوع های بسیار خاصی متمرکز کنیم. ولی در یک منطقۀ بحران زده، انجام این گونه اقدامات توسعه ای بسیار مشکل است و ...
پرسش: و این مشکلات رو به حل شدن نیز نمی روند.
وزیر کلینتون: نه، متأسفانه شرایط آسان تر نشده است. ولی ما در حال حاضر غیرنظامیانی داریم که در نیروهای نظامی ما ادغام شده اند؛ یعنی هنگامی که تفنگداران دریایی به سوی منطقه ای که می خواهند از ستزه جویان پاک کنند و تحت کنترل خود درآورند، پیش روی می کنند، غیرنظامیان نیز همراه آنان هستند. و ما به نیروهای غیرنظامی خود، مهارت هایی را آموزش داده ایم که به نظرمان صحیح بوده اند؛ یعنی، آنها نه تنها مایل به انجام کارهایی هستند، بلکه توانایی لازم را نیز دارند. ولی ما می دانیم که این یک چالش است و با وجود انتخاباتی با این مدت زمان طولانی، کار ما مشکل تر نیز می شود. اما تصور می کنم که ما افراد بسیاری داریم که به پی گیری این موضوع پایبند هستند.
پرسش: می خواستم خیلی خلاصه در مورد خاورمیانه سؤال کنم. ماه گذشته، از پرزیدنت باراک اوباما شنیدیم که از شما خواسته بود در اواسط ماه اکتبر در مورد هر گونه پیشرفتی در زمینۀ آغاز فرآیند [صلح] در خاورمیانه، به وی گزارش دهید. آیا خبر خوبی برای وی دارید؟
وزیر کلینتون: خوب، موعد تحویل گزارش روز جمعه است و من فکر می کنم می خواهم آن را برای خود رئیس جمهوری نگه دارم. ولی می دانید، از آنجا که شما این منطقه را خیلی خوب می شناسید، باید بگویم که این مسئلۀ بسیار سختی است. البته ما مصمم هستیم و به همین دلیل نیز خیلی سریع کار را شروع کردیم. اگر صبر کنیم، شرایط سخت تر خواهد شد، ولی ما هیچ گاه نیز تصور نمی کردیم که فقط در برابر تلاش های مستمر ما نتیجه ای حاصل شود، بلکه می دانستیم که باید به کار با طرفین ماجرا ادامه دهیم. آنها تنها کسانی هستند که می توانند این صلح را بین خود برقرار کنند.
پرسش: قطعاً همین طور است؛ و می دانید... ظاهراً به نظر نمی رسد دو طرف خیلی مایل به شرکت در این فرآیند باشند. ما به تازگی از رهبران حماس... ببخشید، از رهبران فتح -- حزب پرزیدنت محمود عباس -- شنیدیم که آنها امید خود را به توانایی شما و دولت اوباما در پیشبرد این فرآیند از دست داده اند. بدین ترتیب، شما هم اکنون با دو طرف مردد و بی میل مواجه هستید.
وزیر کلینتون: خوب، ما نمی توانیم بیش از دو طرف درگیر از خود تمایل نشان دهیم، ولی من سال ها است که معتقدم اسرائیلی ها سزاوار امنیتی هستند که بتوانند به آن تکیه کنند و فلسطینی ها نیز شایستۀ داشتن کشوری هستند که بتواند آرزوهای آنان را برآورده سازد. ما آماده و مایل به کمک کردن هستیم، ما...
پرسش: ولی اگر آنها حرکت و تمایلی از خود نشان ندهند، آیا شما منصرف خواهید شد؟
وزیر کلینتون: خوب، ما موقعیت خود را بررسی خواهیم کرد. و بسیاری از مسائلی که در سطح افکار عمومی گفته می شود، با آنچه در پنهان اظهار می شود، متفاوت است و ما به این نکته آگاه هستیم.
پرسش: می خواهم گفتگویمان را با موضوعی سبک تر پایان بدهم. شما برای سال های طولانی، چهرۀ سرشناسی بوده اید و مطمئن هستم که صدها مصاحبه انجام داده اید. نکته ای در مورد خودتان بگویید که ما از آن اطلاعی نداریم.
وزیر کلینتون: (با خنده) من تا به حال در شهر کازان نبوده ام.
پرسش: (خنده حضار)
وزیر کلینتون: گمان نمی کنم نکته ای وجود داشته باشد که مردم در مورد من ندانند، کیم. تصور می کنم با وجود سال ها حضور در انظار عمومی، امکان ندارد بتوانی از چیزی فرار کنی. فقط امیدوارم روزی بتوانیم نکات واقعی و نکات غیرواقعی را کنار هم گذاشته و نتیجۀ صحیحی از آن بگیریم. فکر می کنم در حال حاضر کفۀ ترازو بیشتر به سمت اشتباهات متمایل است.
پرسش: خانم وزیر، از این که در این جا و در دفتر بی بی سی به ما ملحق شدید بسیار متشکرم. و از وقتی که با ما صرف کردید، بسیار سپاسگذارم.
وزیر کلینتون: از صحبت با شما لذت بردم.
مصاحبه کننده: ممنونم.
پايان رونوشت
