08 اکتبر 2009

اظهارات هیلاری کلینتون دربارۀ قطعنامۀ علیه خشونت جنسی در جنگ های مسلح

حفاظت از زنان و کودکان باید برای قوای نظامی سازمان ملل، اولویت داشته باشد

آغاز رونوشت

(آغاز متن )

وزارت امور خارجۀ ایالات متحده

دفتر سخنگو

30 سپتامبر 2009

اظهارات

اظهارات آغاز جلسه، توسط هیلاری رادهام کلینتون، وزیر امور خارجه

در بارۀ تصویب قطعنامۀ شورای امنیت سازمان ملل برای مبارزه با خشونت جنسی در جنگ

30 سپتامبر، 2009

مقر سازمان ملل

نیویورک، نیویورک

کلینتون وزیر امور خارجه : شش هزار صد و نود و پنجمین اجلاس شورای امنیت خواستار رعایت نظم جلسه شد. دستور جلسه موقتی برای این اجلاس شورا، مدرک شماره 6,195 است که می گوید و من نقل می کنم: " زنان و صلح و امنیت" پایان نقل مطلب. چنانچه ایرادی نباشد دستور جلسه تصویب می شود، دستور جلسه تصویب شد.

من می خواهم به شورای امنیت  اطلاع دهم  که نامه هائی از 55 کشور دریافت داشتم که تقاضا کردند برای بررسی موضوع دستور جلسه در شورای امنیت شرکت کنم. بنا بر روال معمول، من با توافق شورای امنیت  پیشنهاد کردم که نمایندگان برای شرکت در بررسی دستور جلسه بدون حق رای طبق مفاد منشور سازمان ملل و اصل 37 شورای امنیت، شرکت کنند. چون ایرادی نبود، بنابراین تصمیم به شرکت آن ها، در شورای امنیت گرفتند.

من از 55 نمایندۀ فوق الذکر خواهش می کنم که بر کرسی هایشان، در  شورای امنیت بنشینند. و از طرف شورای امنیت، می خواهم حضور وزرای امور خارجه  و همکاری منطقه ای بورکینا فاسو،  جناب آقای وزیر  یودا، وزیر مشاور برای همکاری فرانسه زبانان جناب آقای ژویانده را در تالار اعلام کنم.

شورای امنیت سازمان ملل،  اکنون بررسی خود را با بند دو، دستور جلسه شروع خواهد کرد. شورای امنیت بنابر تفاهمی که پیش از مشاوره حاصل می شود به اجلاس مبادرت می کند. اعضای شورای امنیت مدرک 489/ 2009 /S   را در دست دارند که شامل متن پیش نویس قطعنامۀ تقدیمی آلبانی، آرژانتین، ارمنستان، استرالیا، اتریش بلژیک، بنین، بوسنیا، هرزگوین، بورکینا فاسو، کانادا، شیلی، کاستاریکا، ساحل عاج، کرواسی، قبرس، جمهوری چک، جمهوری دموکراتیک کنگو، دانمارک، جیبوتی، اتیوپی فنلاند، فرانسه، آلمان، یونان، مجارستان، ایسلند، هند، ایرلند، اسرائیل، ایتالیا، ژاپن، لیبریا، لیختن اشتاین، لوکزامبورک، مالتا، مکزیکو، موناکو، مغولستان، مونته نگرو، هلند، زیلاند نو، نیجریه، نروژ، پاناما، لهستان، پرتقال، جمهوری کره، رومانی، رواندا، سنگال، صربستان، سنگاپور، اسلواکی ، اسلوانی، آفریقای جنوبی، اسپانیا، سوئد، سوئیس، جمهوری سابق یوگسلاوی، ترکیه، انگلستان و ایرلند شمالی، جمهوری متحده تانزانیا و ایالات متحده است.

می خواهم توجه شما را به مدرک شماره  362 /2009 /S که حاوی گزارش دبیرکل سازمان در تعقیب قطعنامۀ شمارۀ  1820 است، جلب کنم. آن طور که من درک می کنم شورای امنیت آماده است که پیش از آن  که اقدام به رای گیری دربارۀ پیش نویس قطعتامه کند. چناتچه ایرادی در این مورد نباشد، پیش نویس را اکنون به برای رای گیری می گذارم، مخالفتی نیست پس اقدم شد.  

کسانی که با پیش نویس مدرک  489/ 2009 /S موافقند، لطفاً دست های خود را بلند کنند.

(دست ها بالا می روند)

نتیجه آراء به قرار زیر است: پیش نویس قطعنامه 15 رای موافق داشت. پیش نویس قطعنامه به اتفاق آراء به عنوان قطعنامۀ شمارۀ 1888 سال 2009 به تصویب رسید. آن هائی که مخالفند؟ ممتنع هستند؟ هیچ کس. ( خنده  حضار.)

من اکنون افتخار می کنم که به عنوان وزیر امور خارجه ایالات متحده این نکته را بیان کنم و بسیار سپاسگزارم که در این شورا در مورد این مسئله مهم صحبت می کنم. من می خواهم از هریک از شما که برای تصویب این قطعنامه سخت کوشیده اید تشکر کنم و البته تصویب آن به اتفاق آراء. زیرا ما به مسئله ای رسیدگی می کنیم که نه تنها در این سازمان، بلکه در شش دهه اخیر خیلی کم مورد توجه بوده است.. ولی من پیشنهاد می کنم که این امر برای تمام دولت ها در سراسر جهان مسئلۀ  مهمی در نظر گرفته شود که باید به عنوان تعهد اصلی ما، برای تضمین امنیت کشورهای عضو سازمان ملل و شهروندان آن ها مورد توجه قرار گیرد.

طبق منشور سازمان ملل، 15 عضو این شورا، مسئولیت اصلی حفظ صلح و امنیت بین المللی را به عهده دارند. اکنون جای خوشحالی است که این مسئولیت، ما را به حفاظت از زندگی و امنیت جانی مردم ازجمله زنان که نیمی از جمعیت دنیا را تشکیل می دهند متعهد می کند. این مسئولیت به ویژه در شرائطی که صلح و امنیت مورد چالش است بسیار سنگین است. با آنکه زنان و کودکان به ندرت مسئول ایجاد جنگ و ستیزه ها هستند، ولی آسیب پذیر ترین قربانیان خشونت های جنگی هستند.

قطعنامه ای که امروز تصویب شد نمودار برداشتن گامی به پیش برای تلاش های جهانی ما به منظور پایان دادن به ارتکاب خشونت علیه زنان و کودکان در مناطق جنگی است، و این بر اساس دو قطعنامۀ پیشین شورای امنیت بنا شده است : فطعنامۀ 1325 که از طرف های جنگ و ستیز خواست که به  حقوق زنان احترام بگذارند و شرکت آن ها را در مذاکرات صلح، تلاش های بازسازی پس از پایان جنگ و ستیزه ها افزایش دهند؛ و قطعنامۀ 1820 که سال گذشته تصویب شد و بلند پروازی های مندرج در قطعنامۀ 1325 را تأکید کرد و ارتباط روشنی بین حفظ صلح و امنیت و جلوگیری از خشونت جنسی و پاسخگوئی به آن که به عنوان راهکار جنگی، قربانیان غیرنظامی را مورد هدف قرار می دهد، برقرار کرد. هنوز با وجود این اقدامات شورای امنیت سازمان ملل، خشونت علیه زنان و دختران در  جنگ و ستیزه ها کاسته نشده است، و در واقع در بعضی موارد افزایش یافته است.

اکنون با مطالعۀ سر عنوان های روزنامه ها، می توان چنین فکر کرد که استفاده از تجاوز جنسی به عنوان یک روش جنگی است که فقط  به طور اتفاقی یا در مکان های محدود مانند جمهوری دموکراتیک کنگو یا سودان اتفاق می افتد. این خیلی بد است ولی واقعیت امر خیلی بدتر از این  است. ما می بینیم که  از تجاوز جنسی به عنوان یک روش جنگی قبلاً در بسنی ، برمه، سریلانکا و مناطق دیگر استفاده شده است. در کشورهای زیاد و در موارد بسیار مرتکبین این خشونت تنبیه نمی شوند و بنابراین این مصونیت، مشوق حملات تجاوزکارانۀ بیشتری بوده است.

ماه قبل، من به گوما، در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو رفتم، جائی که هر ماه، بیش از 1,100 تجاوز  جنسی گزارش می شود. من با قربانیان این جنایت جنسی دیدار کردم و خسارات جسمی و روحی که  به این زنان و خانواده های آن ها  و بر جوامع آن ها، ناشی از این حملات وارد شده است، قابل تخمین و توجیه نیست.

ماهیت غیر انسانی این جنایت تنها به یک فرد یا یک خانواده یا حتی یک دهکده و یک گروه زیان نمی رساند. این پارچه ای را، که ما را به عنوان یک انسان  به هم می بافد پاره پاره می کند، خانواده ها و جوامع ما را به خطر می اندازد، ثبات سیاسی و اجتماعی را از بین می برد و پیشرفت اقتصادی را تضعیف می کند. ما نیاز به درک این امر داریم که این جنایت همۀ  ما را به عقب می برد. همچنین شکست ما به عنوان یک نهاد بین المللی برای اقدام به واکنش ملموس، به این مشکل جهانی کارائی جمعی ما را، از بین می برد. بنابراین، ما باید اکنون برای پایان دادن به این بحران اقدام کرده، نه تنها از مردم آسیب پذیر و پیشبرد امنیت انسانی حفاظت کنیم، بلکه از مشروعیت این نهاد حمایت کنیم.

اکنون جامعۀ بین المللی پیشرفت کرده است. بسیاری از مأموریت های  صلح بانی اکنون خواستار درخواست شورای امنیت برای تقویت تدابیری به منظور جلوگیری و واکنش به خشونت های جنسی است. در چاد و سودان صلح بانان سازمان ملل دستور صریح مبنی بر تأکید مسولیت های خود برای محفاظت از مردم محلی علیۀ خشونت های جنسی و جنسیت دارند.

و من اخیراً با نیروهای سازمان ملل در لیبریا ملاقات کردم،  آن ها، نمونۀ عالی  گام هائی که مأموریت سازمان می تواند بردارد، ارائه می دهند. آقای دبیرکل، ن ها هم از طریق اقدامات خود و هم از طریق همکاری با دولت میزبان از خشونت علیۀ زنان و دختران جلوگیری کرده اند. در لیبریا، این امر بسیار مهم است که  مأموریت سازمان ملل، شامل یک واحد  پلیس است که تنها متشکل از زنان هندی می باشد. این واحد پلیس زنانه کمک به تشویق زنان لیبریائی می کند که افسر پلیس شوند. نمایندگی سازمان ملل برنامۀ مشترکی میان سازمان ملل و لیبریائی ها را برای مبارزه علیه تجاوز جنسی ایجاد کرده است.  

اکنون برداشتن  این گام ها، اساسی است، ولی به تنهائی کافی نیست. بنابراین این قطعنامه، گام های ویژه ای را مشخص می کند که کشورهای عضو می توانند با برداشتن آن ها، واکنش سازمان ملل را علیه خشونت جنسی در جنگ  و ستیزه توسعه دهند. این قطعنامه از دبیرکل  سازمان ملل می خواهد که نمایندۀ ویژه ای را برای رهبری، و هماهنگی  پشتیبانی از تلاش ها برای پایان دادن به خشونت جنسی منصوب کند. ما انتظار داریم که این فرد با  رهبران بلند پایۀ نظامی و غیر نظامی در هدایت اقدامات سازمان ملل در این زمینه همکاری کند.

این قطعنامه همچنین از دبیرکل سازمان ملل می خواهد که گروهی از کارشناسان را برای همکاری با دولت ها به منظور تحکیم اجرای قانون، پرداختن به مصونیت و افزایش مسئولیت به هنگام جلب توجه افراد به یک رشته از حوزه های دادرسی که ممکن است مورد نیاز باشد، ازجمله دادگاه های داخلی، بین المللی و دادگاه های مختلط که قضات محلی و بین المللی و بازپرسان را برای تقویت نظام قضائی داخلی گرد هم می آورند، مأمور کند .

ما باید اذعان کنیم که پایان کامل اختلافات راهی  مسلم  برای پایان دادن به خشونت جنسی در جنگ هاست. بنابراین تعقیب صلح و گذار موفقیت آمیز پسا اختلاف، باید از بالاترین الویت برخوردار گردد. در کشورهائی که اختلاف صورت می گیرد و کشورهائی که فراتر از آن می روند، پلیس باید آموزش بهتری بگیرد، حاکممت قانون باید تقویت شود و دسترسی کامل قربانیان به عدالت  و حمایت از آن ها در  تمام فرایند دادرسی تضمین گردد. ما تصور می کنیم که این گروه از کارشناسان بنا بر قطعنامه دعوت شده اند که به تحکیم طرح های فوق الذکر کمک کنند.

اکنون فراسوی تدابیری که نکات اصلی آن  در قطعنامه اشاره گردید، شورای امنیت باید گام های بیشتری بردارد. حمایت از زنان و کودکان باید برای نیروهای کلاه آبی سازمان ملل  الویت ضروری باشد. برای بازتاب  این امر، در احکام  جدید صلح بانی و تجدید حکم صلح بانی، باید شامل محکومیت خشونت  زبانی جنسی بوده و دادن رهنمود بیشتری برای مأموریت های صلح بانی جهت همکاری با مقام های محلی برای پایان دادن به مشکل مذکور باشد.

ما باید سعی کنیم که توسعۀ مهارت و تخصص  نیروی های پلیس و نظامی مربوط ما را به ویژه آن هائی که در مأموریت  صلح بانی شرکت خواهند کرد برای جلوگیری و واکنش به خشونت علیه زنان و کودکان تضمین کنیم. و افزایش تعداد زتانی که در ماموریت نیروی های صلح بانی سازمان ملل خدمت می کنند به این امر کمک خواهد کرد. وقتی که از صلح بانان در گوما دیدن کردم، تحت تأثیر چکونگی ترکیب آن ها قرار گرفتم که در هر موردی از هر کشور، هرنوع شخص نمایندگی داشت و زنان زیادی در رده رهبری بودند.

و نباید فراموش کرد که زنان که اغلب زنان در پاسخ  به ندای صلح در جوامعی که در اثر خشونت از هم گسیخته شده اند، برتری دارند. ما نقش زنان را در این مورد، از لیبریا تا رواند تا ایرلند شمالی تا گواتمالا دیدیم. حتی وقتی که آن ها از زیان های  وحشتناک در اختلاف هائی که داشته اند رنج می برند، کسی آغاز به کمک نمی کند، آن ها این اراده را  دارند که به تمام قسمت ها برسند، زمینه های مشترکی پیدا کنند و تفاهم را ترویج دهند. به دلیل اینکه جویای صلحند، باید اطمینان حاصل کنیم که آن ها بخشی از تمام تلاش های ما هستند. بنابراین من از کشورهای عضو سازمان ملل می خواهم که اطمینان حاصل کنند که برنامۀ کمک های خارجی آن ها، شامل تدابیری برای جلوگیری و واکنش به خشونت علیه زنان و کودکان باشد و شمول زنان را در طرح و تحقق آن برنامه ها، تضمین کنند.

پرزیدنت اوباما، در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل ، کشورهای جهان را برای پذیرش مسئولیت مقابله با چالش هائی که با آن مواجه هستیم، به چالش طلبید. بدون تردید چالش خشونت جنسی در جنگ ها نمی تواند و نباید از مسائل گستردۀ امنیتی که شورای امنیت با آن مواجه است، جدا گردد. وقت آن است که همۀ ما مسولیت خود را فراتر از محکوم کردن این رفتار انگاشته و گام های ملموسی برای پایان دادن آن برداریم. و آن را از نظر اجتماعی غیرقابل قبول اعلام کنیم، و عملی غیرفرهنگی بشناسیم؛ این یک عمل جنائی است. و باید آن را بارها و بارها تکرار کنیم و هرچه بیشتر بگوئیم نگرش ها را تغئیر داده، فشار همتایان را ایجاد کرده، و شرایط را برای از بین بردن این خشونت به وجود آورد.

وفتی در جمهوری دموکراتیک کنگو بودم، به من یک ضرب المثل قدیمی را گفتند که می گوید: "هرقدر هم که شب طولانی باشد، روز خواهد آمد." خوب امیدوارم که تلاش امروز و هر روزی که به پیش می رود موجب تسریع زمانی شود که هزاران زن در سراسر جهان مجدداً به هنگام راه رفتن آزادانه در خیابان های شهرها  و روستاهای خود احساس راحتی کنند – در خارج از خانه های خود کار کنند و هیزم جمع کنند و آب بدون ترس  بیاورند، با بچه های خود بازی کنند، با همسران خود وقت صرف کنند، از تمام توفیق های زندگی در آزادی، صلح و امنیت برخوردار گردند. این آرزوی ما برای آیندۀ بهتر برای آن ها و برای ماست، و من از این  نهاد برای تعهد مهمی که این قطعنامه معرف آن است تشکر می کنم. ( تشویق حضار)

از شما بسیار سپاسگزارم. من اکنون به عنوان رئیس شورا، کار خود را از سر می گیرم. من رئیس بودن را دوست دارم، بنابراین من – ( خنده حضار) – این ممکن است بیشتر از آنچه که انتظار می رفت به طول بیانجامد ( تشویق حضار)  و من آکنون از جناب آقای بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل خواهش می کنم که مطالب خود را بیان کنند.

(پایان رونوشت)

پايان رونوشت