01 اکتبر 2009
قطعنامۀ 1887 شورای امنیت سازمان ملل متحد
قطعنامه امنیت هسته ای در تاریخ 24 سپتامبر از تصویب شورای امنیت گذشت
آغاز متن
سازمان ملل متحد
شورای امنیت
24 سپتامبر 2009
قطعنامۀ 1887 (2009)
شورای امنیت،
با تصمیم به رسیدن به جهانی امن تر برای همه و ایجاد شرایط برای جهانی عاری از تسلیحات هسته ای، بر اساس اهداف پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای (NPT)، به شیوه ای که ثبات جهانی را ارتقاء دهد و بر مبنای اصل امنیت کامل برای همۀ افراد،
با تأکید مجدد بر بیانیۀ رئیس شورا که در جلسۀ مورخ 31 ژانویه 1992 شورا (S/23500) و در سطح سران کشورها و دولت ها، به تصویب رسید، مشتمل لزوم پایبندی همۀ کشورهای عضو به تعهدات خود در ارتباط با کنترل تسلیحات، خلع سلاح و منع گسترش سلاح های کشتار جمعی در تمامی جنبه های آن،
با یادآوری این نکته که بیانیۀ فوق (S/23500) بر الزام تمامی کشورهای عضو بر اساس منشور سازمان به حل صلح جویانۀ هر گونه مشکلی که درارتباط با این موضوع ثبات منطقه ای و جهانی را مختل می کندیا در معرض تهدید قرار می دهد، تأکید می کند،
با تأکید مجدد بر اینکه گسترش سلاح های کشتار جمعی و ابزار استفاده از آنها تهدیدی علیه صلح و امنیت جهانی به شمار می آید،
با در نظر گرفتن مسئولیت های دیگر مؤسسات سازمان ملل متحد و سازمان های بین المللی مرتبط در زمینۀ خلع سلاح، کنترل تسلیحات و منع گسترش سلاح های هسته ای، علاوه بر کنفرانس خلع سلاح، و حمایت از آنها برای ادامۀ ایفای نقش هایشان،
با تأکید بر اینکه پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای به صورت اساس و شالودۀ نظام منع گسترش سلاح های هسته ای و مبنای ضروری برای پیگیری خلع سلاح هسته ای و استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای باقی می ماند،
با تأکید دوباره بر تعهد استوار خود نسبت به پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای و اعتقاد راسخ به این نکته که نظام بین المللی منع گسترش سلاح های هسته ای باید به منظور اطمینان از اجرای عملیِ آن، حفظ و تقویت شود، و در این زمینه، یادآوری نتیجۀ کنفرانس های بازبینی NPT در گذشته، شامل اسناد پایانی کنفرانس های سال 1995 و سال 2000،
با خواستارشدن پیشرفت بیشتر در همۀ زمینه های خلع سلاح جهت بهبود امنیت جهانی،
با یادآوری بیانیۀ رئیس شورا، مصوب جلسۀ 19 نوامبر 2008 این شورا (S/PRST/2008/43)،
با استقبال از تصمیمات کشورهای فاقد تسلیحات هسته ای که برنامه های تسلیحاتی خود یا در اختیار داشتن تسلیحات هسته ای را متوقف کرده اند،
با استقبال از اقدامات انجام یافته توسط کشورهای هسته ای در جهت کاهش تسلیحات و خلع سلاح هسته ای و تأکید بر نیاز به پی گیری اقدامات بعدی در زمینۀ خلع سلاح هسته ای بر اساس مادۀ 6 پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای،
با استقبال از تصمیم فدراسیون روسیه و ایالات متحدۀ آمریکا در همین زمینه، در جهت انجام مذاکرات برای رسیدن به یک موافقتنامۀ جدید، فراگیر و الزام آور برای جایگزینی "پیمان کاهش و محدود کردن تسلیحات تهاجمی استراتژیک"، که در دسامبر 2009 منقضی می شود،
با استقبال و حمایت از گام های برداشته شده برای رسیدن به پیمان هایی در خصوص مناطق عاری از سلاح هسته ای و تأکید مجدد بر این اعتقاد راسخ که تأسیس مناطق عاری از سلاح هسته ای که به طور بین المللی به رسمیت شناخته می شوند، بر اساس توافق هایی که به شکل آزادانه بین کشورهای منطقۀ مربوطه حاصل شده است، و بر اساس رهنمودهای سال 1999 کمیتۀ خلع سلاح سازمان ملل متحد، موجب افزایش و بهبود صلح و امنیت جهانی و تقویت نظام منع گسترش سلاح های هسته ای می شود و به محقق شدن اهداف خلع سلاح هسته ای کمک می کند،
با خاطرنشان ساختن حمایت خود از برگزاری دومین کنفرانس کشورهای عضو و امضاکنندگان پیمان هایی که منجر به تأسیس مناطق عاری از تسلیحات هسته ای می شوند، در نیویورک در 30 آوریل 2010،
با تأکید مجدد بر قطعنامه های این شورا به شماره های 825 (1993)، 1695 (2006)، 1718 (2006) و 1874 (2009)،
با تأکید مجدد بر قطعنامه های این شورا به شماره های 1696 (2006)، 1737 (2006)، 1747 (2007)، 1803 (2008)، و 1835 (2008)،
با تأکید مجدد بر تمامی قطعنامه های دیگر مربوط به منع گسترش سلاح های هسته ای که توسط شورای امنیت به تصویب رسیده است،
با ابراز نگرانی شدید دربارۀ خطر تروریسم هسته ای و پذیرش ضرورت اقدام های مؤثر و عملی از طرف تمامی کشورها برای ممانعت از قرارگرفتن مواد یا کمک های فنی هسته ای در دسترس تروریست ها،
با اشاره به طرح برگزاری یک کنفرانس بین المللی در مورد استفادۀ صلح آمیز از انرژی هسته ای، با هماهنگی با آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA)،
با بیان حمایت خود از برگزاری نشست جهانی سال 2010 در مورد امنیت انرژی،
با تأیید حمایت خود از کنوانسیون محافظت فیزیکی از مواد هسته ای و اصلاحیۀ آن در سال 2005 و کنوانسیون کنترل فعالیت های تروریسم هسته ای،
با تصدیق پیشرفت های حاصل شده در طرح جهانی مبارزه با تروریسم هسته ای و پیمان جهانی گروه 8 (G-8)،
با توجه به نقش جامعۀ مدنی در ترویج اهداف پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای،
با تأکید مجدد به قطعنامۀ شمارۀ 1540 (2004) این شورا و ضرورت اجرای کامل اقدامات ذکر شده در این قطعنامه توسط تمامی کشورها عضو و درخواست از تمامی کشورهای عضو و سازمان های بین المللی و منطقه ای در جهت همکاری فعال با کمیته ای که متعاقب آن قطعنامه تأسیس شد، شامل جریان بازبینی کامل و جامعی که در قطعنامۀ 1810 (2008) درخواست شده بود،
1. تأکید می کند که عمل نکردن به الزامات ناشی از پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای به آگاهی شورای امنیت رسید و این شورا مشخص خواهد کرد که آیا این وضع تهدیدی علیه صلح و امنیت جهانی به شمار می رود ؛ و مسئولیت اولیۀ شورای امنیت را در مقابله با چنین تهدیدهایی مورد تأکید قرار می دهد؛
2. از کشورهای عضو پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای (NPT) درخواست می کند که به تمامی الزامات خود پایبند باشند و به تعهدات خود تحت این پیمان عمل کنند؛
3. یادآور می شود که برخورداری کشورهای عضو از منافع پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای تنها در صورت پایبندی آنها به الزامات آن پیمان تضمین می گردد؛
4. از تمامی کشورهای غیرعضو پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای می خواهد که به عنوان کشورهای غیرهسته ای به این پیمان ملحق شوند، تا جهانشمولی این پیمان در اسرع وقت متحقق شود، و نیز آنها باید در طول مدت الحاق خود به NPT، به مفاد آن پایبند باشند؛
5. از کشورهای عضو پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای می خواهد تا پیرو مادۀ 6 این پیمان، به پیگیری مذاکرات با حسن نیت در مورد اقدامات مؤثر مربوط به کاهش تسلیحات هسته ای و خلع سلاح، و به طور کلی در مورد یک پیمان و خلع سلاح کامل تحت کنترل شدید و مؤثر بین المللی اقدام کنند، و از دیگر کشورها می خواهد به این تلاش ها ملحق شوند؛
6. از تمامی کشورهای عضو پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای می خواهد با یکدیگر همکاری کنند تا کنفرانس بازبینی پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای سال 2010 بتواند با موفقیت موجب تقویت این پیمان گردد و در خصوص هر سه اصل اساسی این پیمان -- منع گسترش سلاح های هسته ای، استفادۀ صلح آمیز از انرژی هسته ای و خلع سلاح -- اهداف واقع بینانه و قابل دسترسی تعیین کنند؛
7. از همۀ کشورها می خواهد تا از انجام انفجارهای هسته ای آزمایشی خودداری کنند و "پیمان جامع منع آزمایش های هسته ای" (CTBT) را به امضا و تصویب برسانند، و بدین ترتیب، موجبات اجرایی شدن پیمان را در اسرع وقت ا فراهم آورند؛
8. از کنفرانس خلع سلاح می خواهد که هر چه زودتر در خصوص پیمانی در جهت منع تولید مواد شکافت پذیر برای تسلیحات هسته ای یا دیگر مواد منفجرۀ هسته ای به مذاکره پردازد، از تصویب کنفرانس خلع سلاح با اجماع برنامۀ کاری آن در سال 2009 استقبال می کند، و از تمامی کشورهای عضو خواستار است که در هدایت کنفرانس در جهت آغاز زودهنگام فعالیت های اصلی آن، همکاری کنند؛
9. بیانیه های هر یک از پنج کشور دارندۀ تسلیحات هسته ای را که در قطعنامۀ 984 (1995) به آنها اشاره شده است، که طی آن، این پنج کشور در خصوص استفاده از تسلیحات هسته ای، به کشورهای فاقد تسلیحات هسته ای عضو پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای تضمین امنیتی می دهند، خاطر نشان و تأکید می کند که چنین تضمین های امنیتی موجب تقویت نظام منع گسترش سلاح های هسته ای می شوند؛
10. نگرانی ویژۀ خود را نسبت به چالش های اصلی فعلی در مورد نظام منع گسترش سلاح های هسته ای که شورای امنیت در خصوص آنها اقدام کرده است، ابراز می دارد، از اطراف مربوطه می خواهد تا به الزامات خود تحت قطعنامه های مربوطۀ شورای امنیت پایبندی نشان دهند و بر درخواست خود از آنها برای یافتن هر چه سریع تر راه حلی برای این مسائل از طریق مذاکرات، مجدداً تأکید می ورزد؛
11. از اقداماتی که استفادۀ صلح آمیز از انرژی هسته ای را تضمین می کند، توسط کشورهایی که تلاش دارند ظرفیت های خود در این زمینه را در چارچوبی حفظ کنند یا توسعه دهند که خطر گسترش تسلیحات هسته ای را کاهش می دهد و به ضوابط بین المللی حفاظتی، امنیتی و ایمنی پایبند می ماند، حمایت می کند؛
12. تأکید می کند که پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای، تحت مادۀ 4 و بر اساس مواد 1 و 2، حق مسلم اعضای این پیمان را برای انجام تحقیقات، تولید و استفاده از انرژی هسته ای برای اهداف صلح آمیز را بدون تبعیض به رسمیت می شناسد و در این زمینه مادۀ 3 این پیمان و مادۀ 2 نظامنامۀ آژانس بین المللی انرژی اتمی را یادآور می شود؛
13. از کشورها می خواهد تا قوانین ملی سخت گیرانه تری برای صادرات کالاهای حساس و فن آوری های مرتبط با چرخۀ سوخت هسته ای به تصویب رسانند؛
14. از فعالیت آژانس بین المللی انرژی اتمی در خصوص رویکردهای چندجانبه به چرخۀ سوخت هسته ای، شامل تضمین عرضۀ سوخت هسته ای و اقدامات مربوطه، به عنوان ابزاری مؤثر در جهت مقابله با نیاز رو به رشد سوخت هسته ای و خدمات سوخت هسته ای و کاهش خطر گسترش تسلیحات هسته ایرا مورد پشتیبانی قرار می دهد و شورای حکام آژانس را به توافق در خصوص اقداماتی در این باره در اسرع وقت تشویق می کند؛
15. تأکید می کند که تدابیر ایمنی مؤثر آژانس بین المللی انرژی هسته ای جهت ممانعت از گسترش تسلیحات هسته ای و تسهیل همکاری در زمینۀ استفاده های صلح آمیز از انرژی هسته ای دارای اهمیت اساسی است، و در همین مورد:
الف. از همۀ کشورهای فاقد تسلیحات هسته ای عضو پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای که هنوز توافق جامع تدابیر ایمنی یا پروتوکل تعدیل شده را در مورد کمیت های کوچک ا به اجرا نگذاشته اند، می خواهد که این اقدام را فوراً انجام دهند،
ب. از تمامی کشورها می خواهد تا پروتوکل الحاقی را که همراه با موافقتنامه های جامع پادمان، عناصر اصلی نظام مربوط به تدابیر ایمنی آژانس بین المللی انرژی اتمی را تشکیل می دهند، امضا و تصویب کرده و به اجرا گذارند،
ج. به همۀ کشورهای عضو تأکید می کند که آژانس بین المللی انرژی اتمی باید به تمامی منابع ضروری دسترسی داشته و از حق تأیید فعالیت ها و استفاده های اعلام شده از مواد و تجهیزات هسته ای و نبود فعالیت های اعلام نشده بر خوردار داشته باشد، و به آژانس تأکید می کند که گزارش های مربوط را به شورا ارائه کند؛
16. کشورها را تشویق می کند که با آژانس بین المللی انرژی اتمی همکاری های لازم را انجام دهند تا آژانس بتواند پایبندی کشورها به الزامات توافق مربوط به تدابیر را مورد تأیید قرار دهد، و بر تصمیم شورای امنیت در خصوص حمایت از اقدامات آژانس در این زمینه و بر اساس اختیاراتش تحت منشور آن، تأکید می کند؛
17. متعهد می شود که اعلام خروج هر کشور از پیمان منع گسترش سلاح های اتمی (NPT ) را -- شامل مواردی که در بیانیۀ ارائه شده توسط آن کشور، پیرو مادۀ 10 این پیمان، توصیف شده است -- بدون تأخیر مورد توجه قرار دهد، و در همان حال به مذاکراتِ در حال جریان در طول بازبینی NPT در تشخیص استدلال هایی که تحت آن، کشورهای عضو پیمان می توانند به طور جمعی به اعلامیۀ خروج پاسخ دهند، توجه می کند، و تأکید می ورزد که همۀ کشورها، تحت قوانین بین المللی مسئول هر گونه تخلفی که پیش از خروج از پیمان، از مفاد NPT مرتکب شوند، خواهد بود؛
18. کشورها را ترغیب می کند تا به عنوان شرطی برای صادرات هسته ای، مقرر دارند که کشور دریافت کننده، بپذیرد که اگر به همکاری خود با آژانس پایان دهد، یا از عضویت آن خارج شود یا شورای حکام آژانس تشخیص دهد که آن کشور به توافق پادمان آژانس پایبند نبوده است، کشور صادر کننده حق دارد تقاضای استرداد مواد و تجهیزات هسته ای را که پیش از این وقایع ارسال کرده است -- علاوه بر هر گونه مواد هسته ای ویژه ای که از طریق استفاده از مواد و تجهیزات صادر شده، تولید شده است -- ارائه کند؛
19. کشورها را ترغیب می کند تا این نکته را در نظر بگیرند که آیا کشور دریافت کننده، پروتوکل الحاقی را بر اساس پروتوکل الحاقی الگو در خصوص صادرات هسته ای، امضا کرده و تصویب رسانده است یا نه؛
20. از کشورها می خواهد که به عنوان یکی از شرایط صادرات هسته ای، مقرر کنند که کشور دریافت کننده، بپذیرد که اگر به توافق مربوط با تدابیر با آژانس بین المللی انرژی اتمی پایان دهد، تدابیر امنیتی را در خصوص هرگونه مواد و تجهیزات هسته ای که تا پیش از پایان توافق دریافت کرده است -- علاوه بر هر گونه مواد هسته ای ویژه ای که از طریق استفاده از مواد و تجهیزات صادر شده، تولید شده است -- ادامه دهد؛
21. تبعیت جهانی از کنوانسیون محافظت فیزیکی از مواد هسته ای و اصلاحیۀ آن در سال 2005 و کنوانسیون کنترل فعالیت های تروریسم هسته ای را خواستار است؛
22. از پیشنهادهای ماه مارس 2009 کمیتۀ شورای امنیت، که متعاقب قطعنامۀ 1540 (2004) ارائه گردید، برای استفادۀ مؤثرتر از سازوکارهای موجود تأمین بودجه، شامل در نظر گرفتن تأسیس بودجه ای داوطلبانه استقبال می کند، و بر تعهد خود به تشویق کشورهای عضو به اجرای کامل قطعنامۀ 1540 (2004)، با تضمین حمایت کامل و پایدار از فعالیت های کمیتۀ 1540، تأکید می کند؛
23. بر نیاز به اجرای کامل قطعنامۀ 1540 (2004) توسط کشورهای عضو را، با هدف ممانعت بازیگران غیر عضو از دسترسی یا دریافت کمک و منابع مالی جهت دستیابی به سلاح های کشتار جمعی و مواد و ابزار مربوطه، بر اساس این قطعنامه تأکید می کند، از کشورهای عضو می خواهد تا با کمیته ای که متعاقب این قطعنامه تأسیس شد و آژانس بین المللی انرژی اتمی همکاری کنند، و در صورت درخواست این دو نهاد، آنها را جهت اجرای مفاد و شرایط قطعنامۀ 1540 (2004) یاری دهند، و در همین زمینه از بازبینی جامع و قریب الوقوع شرایط اجرای قطعنامۀ 1540 (2004) به منظور افزایش کارآیی آن، استقبال می کند، و تمامی کشورها را به مشارکت فعال در این بازبینی فرا می خواند؛
24. از کشورهای عضو دعوت می کند که ظرف چهار سال، بهترین روش ها را درجهت افزایش استانداردهای ایمنی و روش های امنیت هسته ای در اختیار[دیگران] بگذارند و معیارهای امنیت هسته ای را جهت کاهش خطر تروریسم هسته ای، و با هدف ایمن سازی تمامی مواد هسته ای حساس از تمامی این خطرها، افزایش دهند؛
25. از همۀ کشورها می خواهد تا استفاده از اورانیوم با درجۀ غنای بالا را برای اهداف غیرنظامی مسئولانه مدیریت کنند و تا بیشترین حد ممکن، از نظر فن آوری و اقتصادی، از جمله با اقداماتی نظیر تبدیل رآکتورهای پژوهشی و فرآیندهای تولید رادیوایزوتوپ ها به استفاده از سوخت اورانیوم با سطح غنی شدگی پایین به حداقل برسانند ؛
26. از همۀ کشورها درخواست می کند که توان ملی خود را برای شناسایی، پیش گیری و از بین بردن حمل غیر قانونی مواد هسته ای در درون مرزهای خود افزایش دهند و از کشورهایی که در چنین موقعیتی قرار دارند، می خواهد تا برای بهبود مشارکت های بین المللی و ظرفیت سازی در این زمینه تلاش کنند؛
27. همۀ کشورها را به انجام تمامی اقدامات ملی مناسب، بر اساس اختیارات و قوانین مقررات ملی خود و متناسب با قوانین بین المللی، در جهت پیش گیری از تأمین بودجه و ارسال محموله های مرتبط با گسترش تسلیحات هسته ای، تقویت قوانین بازرسی صادرات، ایمن سازی مواد حساس و کنترل دسترسی به انتقال نامحسوس فن آوری های مرتبط، تشویق می کند؛
28. عزم خود را برای کنترل و بازرسی دقیقِ هر موقعیتی که با گسترش تسلیحات هسته ای، ابزار یا مواد مورد استفاده آن مرتبط باشد، شامل ارتباط با بازیگران غیرعضو یا توسط -- به شیوه ای که در قطعنامۀ 1540 (2004) معین شده اند -- و در صورت لزوم، انجام اقدامات ضروری برای تضمین حفظ صلح و امنیت جهانی، اعلام می دارد؛
29. مصمم است این مسئله را همچنان در دردستور کار خود نگاه دارد.
پايان متن
