16 نوامبر 2009

گزیده هایی از سخنان پرزیدنت اوباما در نشست شورای شهر در شانگهای

اوباما به پرسشهایی از جانب دانشجویان دانشگاه فودان و کاربران اینترنتی پاسخ می دهد

آغاز رونوشت

این اصلا تصادفی نیست که روابط میان دو کشور ما با دوره ای از تغییرات مثبت همراه بوده است. چین صدها میلیون نفر را از فقر بیرون کشیده است – دستاوردی که در تاریخ بشر سابقه نداشته است. و در ایالات متحده ما در حالی که جنگ سرد را به سرانجامی با موفقیت آمیز رسانده ایم، شاهد رشد اقتصادمان و بالا رفتن سطح زندگی مردم بوده ایم.

یک ضرب المثل چینی می گوید: "به گذشته نگاه کن، و آینده را خواهی دانست." بی شک ما در 30 سال گذشته ناکامی ها و چالشهایی داشته ایم. روابط ما خالی از اختلاف و دشواری نبوده است. ولی این طرز تفکر که ما باید با هم روابط خصمانه ای داشته باشیم - وقتی که به گذشته نگاه می کنیم - تقدیری از پیش تعیین شده برای ما نیست –. در حقیقت، به خاطر همکاری بین ما، هم ایالات متحده و هم چین پررونق تر و ایمن تر از گذشته هستند. ما دیده ایم، هنگامی که بر اساس منافع مشترکمان همکاری و بر اساس احترام متقابل با هم تعامل می کنیم چه چیزهایی ممکن می شوند.

و با این همه موفقیت این تعامل به تفاهم بستگی دارد – به باز نگاه داشتن باب گفت و شنود و اینکه در مورد یکدیگر و از یکدیگر بیادموزیم. زیرا همانطور که آن بازیکن آمریکایی تنیس روی میز اشاره کرد – ما به عنوان انسان با یکدیگر وجوه تشابه بسیاری داریم ولی کشورهای ما از برخی جهات با یکدیگر متفاوت هستند.

من بر این باورم که هر کشوری باید خودش راهش را تعیین کند. چین کشوری باستانی است و فرهنگ بسیار پرریشه ای دارد. در مقایسه، ایالات متحده کشور جوانی است که فرهنگ آن توسط مهاجران بسیار متفاوتی که به سوحل ما آمدند و قوانین بنیادینی که راهنمای دموکراسی ما هستند شکل گرفته است.

این قوانین بنیادین طرز نگرشی ساده به امور انسانی هستند و چندین اصل محوری را در بر می گیرند – اینکه همۀ مردان و زنان برابر آفریده شده اند و دارای برخی حقوق اساسی هستند؛ که دولت باید بازتاب دهندۀ ارادۀ مردم باشد و به خواستهای آنها پاسخ دهد؛ که تجارت باید آزاد  و اطلاعات به راحتی در دسترس باشد؛ و قوانین، و نه فقط افراد، باید اجرای عدالت را تضمین کنند.

البته، داستان کشور ما خالی از فصول دشوار نیست. ما به شیوه های مختلف – و طی سالهای بسیار – برای پیشبرد نوید نهفته در این اصول برای همۀ مردممان و ایجاد اتحادی کامل تر مبارزه کرده ایم. ما درگیر یک جنگ بسیار دردآور داخلی شدیم، و بخشی از جمعیتمان را از بردگی نجات دادیم. مدتی طول کشید تا زنان حق رای به دست آورند، کارگران حق تشکیل اتحادیه داشته باشند و مهاجرانی که از هر گوشۀ جهان آمده بودند کاملا پذیرفته شوند. حتی هنگامی که آفریقایی-آمریکایی ها آزاد شدند، هنوز در شرایطی قرار داشتند که از بقیه جدا بودند و با بقیه برابر شمرده نمی شدند تا اینکه در نهایت حقوق کامل برابر را به دست آوردند.

هیچ یک از اینها آسان نبود. ولی ما به خاطر اعتقادمان به آن اصول بنیادین، که مانند قطب نمایی در طوفانها به ما یاری رسانده اند، توانستیم به پیش برویم. به همین دلیل است که لینکلن توانست در بحبوحۀ جنگ داخلی اعلام کند که این مبارزه ای است تا ببینیم آیا کشوری که در آزادی شکل گرفته است و "متعهد به این اندیشه است که همۀ انسانها برابر آفریده شده اند،" می تواند دوام بیاورد یا نه. به همین دلیل است که دکتر مارتین لوترکینگ توانست بر پله های بنای یادبود لینکلن بایستد و درخواست کند که کشور به معنی واقعی بر اساس عقایدش عمل کند. به همین دلیل است که مهاجرانی از چین تا کنیا توانستند در سواحل ما برا ی خود خانه بیابند؛ به همین دلیل است که فرصت برای همۀ کسانی که برای به دست آوردنش کار کنند مهیا است؛ و به همین دلیل است که شخصی مانند من، که 50 سال پیش برای رای دادن در بخشهایی از آمریکا با مشکل مواجه بود، اکنون می تواند رییس جمهوری کشور باشد.

و به همین دلیل است که آمریکا همواره از این اصول بنیادین در سراسر جهان دفاع خواهد کرد. ما به دنبال تحمیل هیچ نظام حکومتی بر هیچ کشوری نیستیم، ولی همینطور ما عقیده نداریم که اصولی مورد دفاع ما منحصر به کشور ما هستند. ما اعتقاد داریم که این آزادی های بیان و عبادت – دسترسی به اطلاعات و مشارکت سیاسی – حقوقی جهانی هستند. اینها باید برای همۀ مردم ، ازجمله اقلیتهای نژادی و مذهبی – چه در ایالات متحده ، چه در چین یا هر کشور دیگری مهیا باشند. در حقیقت، این احترام به حقوی جهانی است که راهنمای گشادگی آمریکا در برابر دیگر کشورها؛ احترام ما به دیگر فرهنگها؛ تعهد ما به قوانین بین المللی؛ و ایمان ما به آینده است.

پايان رونوشت