04 نوامبر 2009
اظهارات سفیر وِرویر دربارۀ زنان به عنوان شرکای پیشرفت و شکوفایی
سخنان سفیر خطاب به کنفرانس "راه هایی به سوی شکوفایی در قارۀ آمریکا" در تاریخ 8 اکتبر
آغاز متن
وزارت امور خارجۀ ایالات متحدۀ آمریکا
ملانی ورویر1، نمایندۀ تام الاختیار در امور جهانی زنان
نطق مهم در کنفرانس راه هایی به سوی شکوفایی در قارۀ آمریکا و کارآفرینان زن
واشنگتن دی. سی.
8 اکتبر 2009
زنان، شرکای پیشرفت و شکوفایی
بعد از ظهر به خیر. خوشحالم که امروز در این جا و در کنار شما در اولین جلسۀ بزرگداشت طرح "راه هایی به سوی شکوفایی در قارۀ آمریکا" شرکت دارم. من از طرف وزیر کلینتون و وزارت امور خارجه، شما کارآفرینان و مشاوران مشتاق و هیئت های فعال در این طرح را به دلیل علاقه مندی و تعهدتان به این برنامۀ گروهی تحسین می کنم. شما راهنمایان این مسیر هستید.
در این جا می خواهم از شرکایمان در بخش خصوصی و سازمان های غیردولتی، به ویژه بِث بروک2 و ارنست و یانگ3، گروه "کانت می این"4 برای استقلال اقتصادی زنان، یوجِنیا پودِستا5 و گروه "وایتال وُیسِز"6، گروه آگورا7 و اعضای "شورای تجاری برای تفاهم بین المللی" که اهمیت سرمایه گذاری در زنان به عنوان یک راهبرد تجاری صحیح و عنصری جهت ایجاد مسئولیت اجتماعی و جمعی بهتر را درک می کنند، تشکر کنم. ما همچنین از حمایت بانک توسعۀ قارۀ آمریکا و بنگاه مالی بین المللی (IFC) و مشارکت سخاوتمندانۀ سازمان های دیگری که با ایفای نقش مؤثر، به برگزاری این کنفرانس کمک کرده اند، قدردانی می کنیم.
اقدام پرزیدنت اوباما در انتصاب یک وزیر تام الاختیار برای مسائل جهانی زنان -- برای اولین بار در کشور من -- اهمیت پیشرفت زنان در سراسر جهان را نشان می دهد. حل چالش های اصلی اقتصادی، امنیتی، حکومتی و زیست محیطی زمانۀ ما بدون مشارکت زنان در تمامی سطوح جامعه، ممکن نخواهد بود. اعطای اختیارات و قدرت به زنان یکی از مؤثرترین و مثبت ترین نیروها برای بهبود شرایط در تمامی جهان است. در واقع، هیچ کشوری، اگر نیمی از جمعیت آن خارج از صحنه قرار داشته باشند، به شکوفایی نخواهد رسید.
امروزه، منابع مختلف -- از بانک جهانی و سازمان ملل متحد تا گروه اقتصاد جهان و شرکت های بزرگی مانند گولدمَن سَکس8، مک کینزی9 و ارنست و یانگ -- پژوهش های بسیاری انجام می دهند که سرمایه گذاری در امر زنان را با حصول نتایج مناسب برای رشد اقتصادی بیشتر، حاکمیت صحیح و پیشرفت دموکراتیک مرتبط می دانند.
چرا سرمایه گذاری در امور زنان مسئله ای حیاتی است؟ اخیراً، مجلۀ "اکونومیست" در مقاله ای نوشت: "چین، هند و اینترنت را فراموش کنید؛ رشد اقتصادی توسط زنان محقق می شود". لوید بلَنکفین10، مدیر اجرایی و رئیس گولدمن سَکس، نیز هنگامی که در زمان افتتاح طرح "10.000 زن" در شرکت خود، اظهار داشت: " برای افزایش تولید ناخالص ملی، هیچ چاره و راه حلی آسان تر از سرمایه گذاری در امر زنان نیست"، بر همین واقعیت تأکید داشت. زنان به اقتصاد جهان ارزش واقعی می بخشند و نظام های اقتصادی جهانی در غیاب مشارکت آنان به شدت آسیب می بینند. وزیر کلینتون نیز هنگامی که در ماه مه گذشته و در اِل سالوادور طرح "راه هایی به سوی شکوفایی" را مجدداً آغاز کرد، به این نکات اشاره داشت. هدف اصلی برنامۀ "راه ها" وارد کردن زنان در اهداف منطقه ای است: گسترش منافع تجارت آزاد، پیشبرد عدالت و غنای اجتماعی و رشد فرصت و شکوفایی.
این کنفرانس زمینه را برای ایجاد یک شبکۀ پایدار از زنان بازرگان و تاجر، با کمک گرفتن از تنوع استعدادهایی که در این اتاق گردهم آمده اند، فراهم می آورد. این کنفرانس مکانی است برای بحث و تبادل نظر زنان بازرگان و تاجر از 14 کشور در قارۀ آمریکا؛ محلی برای گردهم آیی آنان در شبکه ای جهت همکاری و ارائۀ بهترین روش های حرفه ای به زنانی که در حال فعالیت در حرفه ها و توانایی های جدید هستند. هیئت فعال ما در طرح "راه ها" از ایالات متحده و آمریکای جنوبی -- زنانی توانمند با تجربۀ کاری در دولت و دنیای تجارت -- نیز نقشی حیانی در پیشبرد و پایدار نگه داشتن این طرح دارند.
همین هفتۀ پیش در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک، می توانستید به گونه ای ملموس و آشکار حس کنید که زمان تغییرات واقعی و اقدامات حقیقی در مورد مسائل زنان فرارسیده است – این که دیگر نمی توان با آنها به عنوان پدیده های جانبی یا درجۀ دوم برخورد کرد، بلکه آنان را باید مکملی برای تمامی جنبه های تعامل ما با جهان در نظر گرفت. بدین ترتیب، نیروی لازم جهت اولویت بخشیدن به پیشرفت اقتصادی زنان و مشارکت آنان در تجارت جهانی، در حال شکل گیری و افزایش است.
در شرایطی که با مشکلات جهانی ریشه داری روبرو هستیم -- مسائلی چون جنگ، فجایع طبیعی، فقر، خشونت های جنسی، نقض حقوق بشر، درگیری ها و کشمکش ها، که زندگی زنان را به شدت تحت تأثیر قرار می دهند، توانایی صحبت در مورد گام های مثبتی که زنان، دولت ها و بخش خصوصی برای ترویج فرصت های اقتصادی، دسترسی به تجارت و بازارهای آزاد و وعدۀ شکوفایی بیشتر برداشته اند، بسیار دلگرم کننده است.
تجارت همواره منبعی انکارناپذیر برای پیشرفت اقتصادی کشورهای ما بوده است. در سال 2008، تراز تجاری ایالات متحده با کشورهای عضو طرح "راه ها" بیش از یک تریلیون دلار و تراز تجاری بین کشورهای عضو این طرح حدود دو تریلیون دلار بوده است. با این حال، ما به این نکته اذعان داریم که عواید حاصل از این تجارت ها به شکلی برابر تقسیم نشده است. وعدۀ فرصت های جدید برای بسیاری از مردم این نیمکره، از جمله زنان، همچنان وعده ای گنگ و مبهم باقی مانده است. طرح "راه ها" به دنبال از بین بردن این فاصله بوده و اعطای اختیار و قدرت به زنان، مکمل این فرآیند است.
به طور قطع، ما در این نیمکره شاهد پیشرفت هایی در زمینۀ افزایش تولید ناخالص ملی و کاهش فقر، به ویژه رقت بارترین شرایط فقر، بوده ایم. ولی، طبق اعلام سازمان ملل متحد، این واقعیت نیز وجود دارد که آمریکای لاتین به دلیل داشتن بیشترین میزان ناهمخوانی اقتصادی در تمامی نقاط جهان و بیشترین فاصله بین "داشتن" و "نداشتن"، در شرایطی خاص قرار دارد. سطح بی عدالتی و نابرابری در این منطقه حقیقتاً بیش از هر جای دیگری در جهان است.
بین مردان و زنان نیز در این منطقه اختلافات فاحشی مشاهده می شود. بر اساس مطالعاتی که توسط گروه اقتصاد جهان، دربارۀ رفع فاصلۀ جنسیتی در 58 کشور انجام شده است، مردان و زنان در هیچ یک از کشورهای این منطقه، از نظر مشارکت اقتصادی، دسترسی به خدمات بهداشتی و آموزشی یا مشارکت سیاسی، شرایط برابری ندارند. از نظر برابری جنسیتی، کانادا رتبۀ هفتم را کسب کرده است و پس از کشورهای حوزۀ اسکاندیناوی قرار دارد. ایالات متحده رتبۀ 17 و پس از آن، کشور کوستا ریکا، رتبۀ 18 را به دست آورده اند. تمامی کشورهای نیمکره در این پژوهش مورد بررسی قرار نگرفته اند، ولی ذکر این نکته جالب توجه است که در بین این 58 کشور، کلمبیا رتبۀ 30، اوروگوئه رتبۀ 32، آرژانتین رتبۀ 35، پرو رتبۀ 47، شیلی رتبۀ 48، ونزوئلا رتبۀ 49، برزیل رتبۀ 51 و مکزیک رتبۀ 52 را کسب کرده اند. بدین ترتیب، روشن است که نیاز شدیدی به اصلاح و ارتقاء شرایط اقتصادی زنان در منطقه وجود دارد.
در برابر این مشکلات و چالش های ناشی از رکود اقتصادی جهان، زنان در نیمکرۀ ما فرصتی مناسب برای پیشبرد شکوفایی و توسعه هستند. همان گونه که وزیر کلینتون اشاره کرد: "طرح هایی به سوی شکوفایی" می تواند به گسترش منافع حاصل از تعامل اقتصادی و تجاری زنان، کشاورزان مناطق روستایی و مشاغل کوچک، آفریقایی تبارها، جوامع محلی و دیگرانی که در حاشیۀ مسیر پیشرفت قرار گرفته اند، کمک کند و قطعاً چنین نتیجه ای نیز خواهد داشت."
به همین ترتیب، بنگاه ها و نهادهای بزرگی چون بانک جهانی و بانک توسعۀ قارۀ آمریکا نیز اهمیت سرمایه گذاری در امور زنان را دریافته و به مشارکت اقتصادی زنان اولویت بخشیده اند. طبق اعلام بانک توسعۀ قارۀ آمریکا، "بدون شک، ملحق شدن زنان به نیروی کار، کارآیی و بازده کلی همۀ کشورها را -- چه کشورهای توسعه یافته و چه در حال توسعه -- بهبود خواهد داد."
مطالعات انجام شده توسط بانک جهانی مشخص کرده است که چگونه افزایش پیشرفت های آموزشی زنان و ترویج فرصت های برابر برای آنها در نیروی کار و زندگی اجتماعی می تواند به کاهش فقر و افزایش رشد ملی منجر شود. سرمایه گذاری در امر زنان، رفاه خانواده ها و کودکان آنان را نیز -- که در صورت داشتن مادرانی سالم تر و فرهیخته تر، امکان بقای بیشتری دارند -- افزایش می دهد.
می دانیم که برابری جنسیتی به شکل گیری شرایط اقتصادی مناسب کمک می کند، ولی هنوز موانع و مشکلاتی در برابر ورود زنان به عرصۀ اقتصادی در سطوح مختلف وجود دارد. برای شروع می توان به این نکته اشاره کرد که آنچه زنان انجام می دهند صرفاً کم ارزش شناخته نمی شود، بلکه اغلب نادیده گرفته می شود. ارزش حضور و کار زنان در بخش های غیر رسمی یا مشاغلی که درآمدهایی به شکل وجوهات حواله ای فراهم می آورند، اغلب -- با وجود ارزش حیاتی این نوع فعالیت ها -- همچنان نامرئی و ناشناخته باقی می ماند.
دوم، با این که بنگاه های کوچک و متوسط سهم بزرگی از شرکت ها، مشاغل و تولید ناخالص ملی را در منطقه تشکیل می دهند، زنان به گونۀ بی تناسبی از این بخش کنار گذاشته شده اند. اگر قصد داریم در اولویت بخشیدن به شکوفایی و حضور اجتماعی مشترک، جدی باشیم، باید مطمئن شویم که زنان به فرصت هایی برای مشارکت در تجارت و دیگر فعالیت های درآمدزا دسترسی دارند.
سوم، وجوهات و حواله هایی که زنان بی شماری به آنها وابسته اند، تحت تأثیر منفی رکود اقتصاد جهانی قرار گرفته اند. پس از سرمایه گذاری خارجی مستقیم، وجوهات خانوادگی دومین منبع اصلی تأمین مالی را در کشورهای در حال توسعه تشکیل می دهند. بر اساس گزارش های بانک توسعۀ قارۀ آمریکا، کشور اِل سالوادور حدود 18 درصد و گواتمالا حدود 12 درصد تولید ناخالص داخلی خود را از خارج دریافت می کنند. دو سوم دریافت کنندگان این وجوهات را زنان تشکیل می دهند و بر اساس گزارش صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، زنان بیش از مردان ترجیح می دهند که بخش اصلی منابع مالی محدود خود را به خانه ارسال کنند و احتمال این که این منابع را به مصرف استفاده های اجتماعی -- مانند غذا، پوشاک و آموزش کودکان -- برسانند، بیشتر است.
برآوردها نشان می دهند که با رکود اقتصاد جهانی، جریان ارسال پول به کشورهای آمریکای لاتین و حوزۀ کارائیب در سال 2009، یازده درصد نسبت به سال 2008 کاهش یافته است. این نکته به تنهایی نیاز به افزایش توانایی زنان در تحصیل درآمد در کشور خود را به اثبات می رساند.
اخیراً به توسعۀ اعتبارات و بنگاه های کوچک توجه بسیاری شده است، زیرا چنین اقداماتی به خروج زنان از شرایط فقر در جوامع خود کمک بسیاری می کنند. ایالات متحده نیز مدافع اجرای برنامه های مالی کوچک برای زنان در کشورهای در حال توسعه بوده است.
من نیز شاهد نمونه های بسیاری از طرح های اعتباری کوچک برای زنان بوده ام. زنان آفریقایی-کارائیبی در کلمبیا نیز با حمایت آژانس بین المللی توسعۀ ایالات متحده، توانسته اند با استفاده از محصولی ساده -- کدو حلوایی -- در دو خط تولید مجزا، یعنی بسته های خوراکی برای استفاده در شیرینی و اشیاء تزئینی برای خانه، سود مناسبی کسب کنند. از طریق این طرح، 600 سرپرست خانوادۀ کلمبیایی آفریقایی تبار توانستند تولید کوکا را کنار گذاشته و روش جدیدی از امرار معاش ایجاد کنند. زنان سراسر منطقه -- از زنان بومی در مناطق روستایی در مکزیک تا زنان پرویی در کوه های آند -- در طرح هایی مشابه، در سطوح محلی با یکدیگر پیوندهایی نزدیک ایجاد کرده اند.
در واقع، همان طور که می دانید، زنان این نیمکره دارای آرزوهایی بسیار فراتر از بنگاه های کوچک هستند و به دسترسی به بازارها، منابع مالی، فن آوری و فرصت های آموزشی جهت ایجاد مشاغل کوچک و متوسط و رقابت کامل در بازارهای جهانی نیاز دارند. این کنفرانس، راهی برای ممکن ساختن این آرزوها است. زنان با همکاری با یک دیگر در این کنفرانس می توانند موجب ترویج شکوفایی و پیشرفت گردند.
شما نیز در حالی که در طول این هفته در این جا گردهم آمده اید، به تبادل دانش، تجربیات و موفقیت های خود -- "درس های بدون مرز" -- و زمینه سازی برای مشارکت های آینده با همتایان خود در منطقه خواهید پرداخت. همان گونه که پرزیدنت اوباما در همایش قارۀ آمریکا در ماه آوریل در ترینیداد، و در سخنان خود دربارۀ تعامل جدید ما در این نیمکره، اظهار داشت: "دیگر چیزی به نام شریک ارشد و شریک درجۀ دو وجود ندارد". هر یک از ما دستاوردی جدید به صحنه خواهیم آورد. شما نمایندۀ طیف گسترده ای از استعداد، خلاقیت و ابتکار هستید -- ویژگی های اصلی کارآفرینان موفق.
گسترۀ شعور تجاری در این کنفرانس می تواند به زمینه سازی جهت ایجاد یک شبکۀ شغلی و تجاری منحصر به فرد و پایدار برای زنان کمک کند. از شرکت "کویین آو جینز"11 -- تولید کنندۀ پوشاک جین در کانادا -- تا پارچه های زیبا و بی نظیر تولید گواتمالا و پرو، از شکلات مکزیکی تا محصولات خوراکی خاص از شیلی، از محصولات بهداشتی "سِنتز فور دِ سول"12 در کوستا ریکا تا جواهرات کلمبیایی و راه حل های فن آورانۀ نرم افزاری و شرکت های فیلم سازی در ایالت متحده تا اوروگوئه... کارآفرینان و مشاوران حاضر در این کنفرانس تجربیات و دانش بسیاری برای بحث و تبادل نظر و فرصت های تجاری و شراکتی بسیاری برای بررسی و مطالعه دارند.
ما با همکاری با یک دیگر می توانیم از این نکته اطمینان حاصل کنیم که در این جا فقط حرف نمی زنیم، بلکه عمل می کنیم: آزادی دادن به استعدادهای زنان به عنوان کارآفرینان، ایجاد مشارکت های جدید و تحکیم پیمان های موجود جهت ایجاد شغل و تسهیل دسترسی به بازار، فن آوری و فرصت های تجاری که به زنان اجازه خواهد داد که مشاغل خود را به سطوح بالاتر ارتقاء دهند. زنان موفقیت خود را به جامعۀ خود و نسل های بعدی تعمیم می دهند. امیدواریم که این کنفرانس تنها آغازی برای فرصت های اقتصادی جدید و پایدار برای زنان و زندگی بهتر برای همه باشد. هنگامی که در انتهای راه دوباره در کنار جمع می شویم، به پیشرفت های خود نگاه کرده و خواهیم گفت: "آیا زمانی را که در آغاز این راه حضور داشتیم، به یاد می آورید؟"
مهم تر آن که این مشارکت ها چهره ای انسانی به پیشرفت اقتصادی می بخشند و به ما این نکته را یادآوری می کنند که موضوع اصلی، بهبود زندگی و ایجاد فردایی بهتر برای فرزندانمان است. همان گونه که وزیر کلینتون در آخرین جلسۀ وزرای طرح "راه هایی به سوی شکوفایی" در ال سالوادور، اظهار داشت، اقدامات ما پیشرفت اقتصادی را با تفاوت سود و هزینه یا تولید ناخالص ملی مشخص نمی کنند، بلکه با کیفیت زندگی انسان ها می سنجند: این که آیا خانواده ها غذای کافی در اختیار دارند؛ آیا جوانان از سنین کودکی تا دورۀ دانشگاه به امکانات تحصیلی دسترسی دارند؛ آیا کارگران دستمزد مناسبی دریافت کرده و در شرایط ایمنی صحیح کار می کنند؛ آیا والدین به خدمات بهداشتی و درمانی برای خود و فرزندانشان دسترسی دارند و مرگ کودکان پیش از سن بلوغ به پدیده ای کمیاب و نه واقعیتی پذیرفته شده تبدیل شده است؛ آیا زنان قدرت مشارکت و فعالیت کامل در حوزه های اقتصادی را دارند؛ و آیا هر فردی که سخت کار می کند و مسئولیتی را می پذیرد، می تواند به آینده ای روشن تر امیدوار باشد.
شما حقیقتاً راهی جدید را برای رسیدن به شکوفایی ایجاد می کنید و همۀ ما، در کنار یک دیگر، راهی به سوی آزادسازی توانایی زنان در پیشبرد رشد و فرصت های اقتصادی در سراسر این نیمکره هستیم.
پايان متن
