03 نوامبر 2009
سخنان هیلاری رادهام کلینتون، وزیر امور خارجه در همایش برای آینده
آغاز متن
وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا
دفتر سخنگو
سخنان هیلاری رادهام کلینتون، وزیر امور خارجه
در همایش برای آینده
3 نوامبر 2009
مراکش، مغرب
کلینتون، وزیر امور خارجه: پیوستن به این بحث برای من مایۀ خشنودی است و من بویژه به اهمیت شرکت فرماندار – وزیران دولت و رهبران جامعۀ مدنی در گفتگو پیرامون این مسائل که مورد علاقۀ مشترک است اذعان دارم. دیدن چنین صحنه ای ممکن است امری سخت نادر باشد، اما اینگونه نباید باشد، زیرا هدف ما گوش فرادادن، آموختن و کشف راه های تازه ای است که بتوانیم به عنوان شرکای یکدیگر به خاطر مصالح مردمی که نمایندگی شان را به عهده داریم، همکاری می کنیم.
من نیز مانند همۀ شما بصورت دست اول مهمان نوازی گرم و گشادگی مردم مغرب را تجربه کرده ام. و من دیروز فرصت آن را داشتم که با ملک محمد ششم دیداری داشته باشم و مراتب قدردانی خود را از پیشرفتهایی که مغرب در حال دست یافتن به آنها است، بویژه اصلاحاتی که در پرتو آنها به زنان آزادی تازه ای داده شده و آنان اکنون استعدادهای شایان توجه خود را صرف تقویت نهادهای دموکراتیک، تسریع رشد اقتصادی و گسترش کار جامعۀ مدنی می کنند، ابراز دارم.
در سفرپیشینم به این کشور زیبا در ده سال پیش، فرصت آن را داشتم که با بسیاری از مردم مغرب دیدار کنم. من بخوبی فرصت گوش دادن به یک پدر بی سواد را که از رؤیای دختر خود برای این که پزشک بشود حمایت می کرد و دیدار با زنانی را که بر پا خاسته بودند تا در شوراهای محلی از حقوق بشر دفاع کنند، به یاد می آورم. نمونه های این چنین به ما یاد آوری می کنند که در تجربۀ مغرب نکات فراوانی وجود دارند که ما می توانیم به عنوان راهنمای کوشش های امروزمان به آنها بنگریم.
پنج ماه پیش در قاهره، پرزیدنت اوباما آغاز تازه ای را میان ایالات متحده و جوامع مسلمان در سرتاسر جهان خواستار شد – مناسباتی که به جای تمرکز بر چند مسئلۀ سیاسی و امنیتی، فراگیر باشند، مناسباتی بر اساس مشارکت میان مردم و نیز میان دولتها و مناسباتی که برای زمانی دراز دوام پیدا کنند. اینها برخی از سخنان مهمی بود که پرزیدنت اوباما در قاهره به زبان آورد، و سخنان او به شور و اشتیاق فراوانی در سراسر جهان دامن زد. بسیاری از مردم دعوت او را شنیدند و پرسیدند که ما چه می توانیم بکنیم؛ چه کاری از ایالات متحده ساخته است؛ دیدی که پرزینت اوباما دارد چه تأثیری بر رویکرد جدید سیاست ایالات متحده خواهد داشت؛ و این رویکرد تازه چگونه به تغییری هدفمند در زندگی روزمرۀ مردم خواهد انجامید؟
همانگونه که پرزیدنت اوباما و خود من معتقدیم، آنچه که دردست آخر اهمیت دارد سخنان پر آب و تاب نیست، بلکه نتیجه است. توانایی اقتصادی، آموزش، دسترسی به انرزی و به اعتبار، اینها چیزهای اساسی هستند که هر جامعه ای برای رسیدن به رونق به آنها نیازمند است. و ایالات متحده بر آن است تا این آرزوهای مشترک را از راه اقدامات عملی دنبال کند. ما می دانیم که پیشرفت واقعی از درون یک جامعه سرچشمه می گیرد و نمی توان آن را از خارج تحمیل کرد و ما می دانیم که تغییر یک شبه روی نمی دهد. بنا بر این ما نیروهای خود را بر طرح های یک دفعه ای متمرکز نخواهیم کرد، بلکه در پی آن خواهیم بود که با همۀ شما در دولت و در جامعۀ مدنی همکاری کنیم و بکوشیم در سطح محلی توانایی به وجود آوریم و به سازمانهای محلی و افراد برای پدید آوردن تغییر پایدار توانایی ببخشیم.
من از سفارتمان خواسته ام تا با جوامع محلی در تعامل باشد و در این زمینه که ایالات متحده چگونه می تواند شریک بهتری باشد به پرس و جو بپردازد. من همچنین برای نخستین بار نمایندۀ ویژه ای برای ارتباط با جوامع مسلمان تعیین کردم. نظراتی که ما شنیده ایم به شکل دادن برنامۀ ما یاری داده اند. فرح پاندیت، نمایندۀ ویژۀ ما به طور گسترده ای سفر می کند و گوش فرا می دهد و در بازگشت نگرانی های شنیده شده را ازکسانی که به خاطر زندگی بهتری زنده اند و کار می کنند، باز می گوید.
اکنون ما توجه خود را بر سه حوزۀ وسیع که معتقدیم پشتیبانی ایالات متحده می تواند تفاوتی به وجود آورد متمرکز ساخته ایم. نخستین حوزه از کار و پژوهشی که طی سالیان صورت گرفته است نشأت می پذیرد. وقتی شما از مردم در این منطقه یا هر جای دیگر می پرسید که بزرگترین علاقه شما و آنچه که می خواهید به شکل متفاوتی در آینده اتفاق بیفتد چیست، پاسخ به صورت بسیار وسیعی به این شرح است: "من کار بهتری می خواهم. من خواهان در آمد بهتری هستم. من می خواهم برای خانواده ام، بخصوص برای فرزندانم، فرصت بیشتری فراهم کنم." این همان چیزی است که در هر جامعه ای صرفنظر از این که در کجا قرارداشته باشد، عمومیت دارد.
من بیشتر اوقات می گویم، استعداد یک امر جهانی است اما فرصت چنین نیست. بنا بر این ما متعهد به ساختن نردبام هایی برای رسیدن به فرصت هستیم تا به گسترش استعدادهای عظیمی که در مردم این منطقه نهفته است مدد رسانیم. در اوایل سال آینده رئیس جمهوری میزبانی یک گردهمایی کارآفرینی را در سطح سران در واشنگتن میزبانی خواهد کرد تا مردم را به تمرکز دادن توجه خود بر کسب و کارهای کوچک، توسعۀ فعالیتهای اقتصادی خود، سود جستن از استعداد خود و ایجاد در آمد از آنها برای کمک به خانواده های خود، فراخوند.
ما برای این گردهمایی سران تارنمایی به این نشانی به راه انداخته ایم:
www.entrepreneurship.gov/summit.
و من از شما دعوت می کنم که اسامی نمایندگانی را که احتمالا می توانند در این گردهمایی حضور به هم رسانند در تارنما وارد کنید و لطفا نظرات خود را نیز در بارۀ مطالب دستور کار ارائه دهید. دلیل ضرورت این اقدام آن است که این گردهمایی بخشی از کوشش گسترده تری برای توسعۀ کار آفرینی در منطقه، و از جمله ایجاد مراکز جدیدی برای توسعۀ فعالیت اقتصادی است. من همچنین این امیدواری را دارم که ما با هم بتوانیم یک شبکۀ کارآفرینی مجازی را که بین طیفی از مردمی که در منطقه و فراتر از آن مشغول به چنین فعالیت هایی هستند ارتباط برقرار سازد، راه اندازی کنیم.
فکرهای خوب بسیاری به خاطر نبود شرایط درست برای آوردن آن فکر ها به بازار، بی ثمر می مانند. مردم بسیاری هستند که هرروز بسختی می کوشند ولی قادر نیستند این سخت کوششی را آنطور که باید به ثمر برسانند. همانگونه که شما ممکن است بدانید، ما هم اکنون میلیاردها دلار به صورت برنامه های جاری کمک های مستقیم، از برنامۀ تأمین معاش محلی در یمن گرفته تا برنامۀ کمک به اشتغال جوانان اردن و کارمان اینجا در مغرب، به این منطقه اختصاص می دهیم.
ما از طریق پیمان همکاری چالش هزاره مبلغ 700 میلیون دلار در مغرب سرمایه گذاری کرده ایم. و این رویکردی است که بر آن تمرکز داریم و در حال گسترش است و مشارکتی میان دولت ما و دولت و مردم یک کشور – در این مورد مغرب – به وجود می آورد و در جریان این مشارکت ما می گوییم، ما به اینجا نیامده ایم که به شما بگوییم به چه چیزی از جانب ما نیاز دارید، ما به اینجا آمده ایم که بپرسیم ما چه می توانیم برای تحقق بخشیدن به هدفهای شما انجام دهیم. در این مورد خاص، ما در حال پشتیبانی از دو بخش کشاورزی هستیم – مزارع درختان میوه و شیلات در مقیاس کوچک. ما بارها و بارها از صاحبان کسب و کارهای کوچک و متوسط می شنویم که نمی توانند کمک مالی دریافت کنند، نمی توانند از پشتیبانی فنی که موجب توسعۀ کسب و کارشان می گردد برخوردار شوند. به این ترتیب ما از طریق همکاری با دولت مغرب امیدواریم که به شکوفایی فعالیتهای اقتصادی به مراتب بیشتری در سطح پایین مدد رسانیم و این کار سپس با روش از پایین به بالا، به ایجاد رونق اقتصادی خواهد انجامید.
حوزۀ دوم کار ما پیشبرد دانش و فن آوری خواهد بود، چیزی که ما ازبسیاری از شما شنیده ایم که درمورد آن برای ایجاد اشتغال و رویارویی با چالش های جهانی به کمک نیاز دارید. این چیزی نیست که شما از آن بی اطلاع باشید. این تاریخ شماست. اما این جهان اسلام بود که نقش پیشگامی را در دانش و پزشکی به عهده داشت. این جهان اسلام بود که راه را برای بسیاری از فن آوری ها و دانشی که امروز ما آنها را به صورت یک امرحاصل شده تلقی می کنیم، هموار ساخت. و امروز ما با چالش های جهانی روبرو هستیم. ما چگونه می توانیم مسائل مربوط به آب را حل کنیم؟ چگونه می توانیم به رفع بحران ناشی از تغییر آب و هوا توفیق یابیم؟ خوب، ما می خواهیم نگاهمان را به سوی جوامع شما متوجه سازیم و می خواهیم جوامعی را که دارای اکثریت مسلمان هستند یاری دهیم تا توانایی رویارویی با چالش های اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی را از طریق دانش، فن آوری و نو آوری به دست آورند.
وزارت امور خارجه یک برنامۀ سفیران دانش تنظیم کرده است وامروز من خوشوقتم که اعلام کنم نخستین فرستادگان ما سه دانشمند برجستۀ آمریکا: دکتر بروس آلبرت، رئیس پیشین آکادمی ملی علوم؛ دکتر الیاس زرهونی، مدیر پیشین انستیوی ملی بهداشت؛ و دکتر احمد زواوی، شیمی دان برندۀ جایزۀ نوبل؛ خواهند بود. هریک از این سه مرد موافقت کرده اند که برای تحقق بخشیدن به رسالت پرزیدنت اوباما در جهت تقویت همکاری علمی و فن آوری، به شمال آفریقا، خاورمیانه، آسیای جنوبی و جنوب شرقی سفر کنند. وزارت امور خارجه همچنین مشاغل مربوط به صاحب منصبان محیط زیست، دانش، فن آوری و بهداشت را در سفارتخانه های ما توسعه خواهد َداد. برای تأمین مالی این راه حل ها، سازمان همکاری سرمایه گذاری خصوصی ایالات متحده که به نام OPIC معروف است، در حال راه انداختن صندوقی مخصوص فن آوری و نو آوری است.
سومین حوزۀ تعامل ما آموزش است. هفتۀ گذشته من پشتیبانی خودمان را از یک برنامۀ جدید برای آموزش عالی در پاکستان اعلام داشتم. ما همچنین برنامه ای را برای پشتیبانی از مشارکت میان کالج های محلی ایالات متحده و جوامع مسلمان به منظور درمیان نهادن دانش و آموزش دادن به دانشجویان برای به دست َآوردن مشاغل خوب آغاز کرده ایم. ما فرصت های مربوط به بورسهای تحصیلی خود را بویژه برای دانش آموزان مدارس متوسطه که خدمت رسانی کمتری به آنها صورت گرفته است، افزایش داده ایم. یکی از موفق ترین برنامه های آموزش ما "دسترسی" (Access) نام دارد. این برنامه آموزش زبان انگلیسی در اختیار دانش آموزان درخشان محلات فقیر می گذارد. من شخصا به این برنامه متعهدم و در صدد پیداکردن راه هایی هستم که حمایت بیشتری نسبت به آن جلب شود، چون از نزدیک تأثیر نیرومند آن را شاهد بوده ام.
دراوایل سال جاری من از یک کلاس درس Access در رام الله دیدن کردم. وارد بحث پرشوری در بارۀ ماه تاریخ زنان شدم. اینها دانش آموزانی بودند که به خانواده های تحصیلکرده تعلق نداشتند، اما دانش آموزانی با همان بلند پروازی و انگیزه بودند که ما شرحش را از وزیر خارجۀ فلسطینی در بارۀ پسر خودش شنیدیم. ما می خواهیم فرصتهایی برای چنین دانش آموزانی به وجود آوریم تا توانایی بالقوۀ خداداد خود را به مرحلۀ تحقق در آورند.
و این موضوع ما را به یک اولویت مرتبط– توانایی بخشیدن به زنان - رهنمون می شود. من همانطور که که می دانید، سالهاست که می گویم، و پرزیدنت اوباما نیز در قاهره آن را گفت، هنگامی که نیمی از جمعیت در پشت سر رها شده باشد، هیچ کشوری قادر به پیشرفت واقعی یا به تحقق در آوردن توان بالقوۀ خود نخواهد بود. وقتی به دختران کوچک فرصتهای مساوی برای آموزش داده نمی شود، شما نمی توانید تصور کنید که ما به خاطر عدم توانایی آنها در یاری رساندن به رشد و توسعۀ کشورهاشان، چه زیانی می کنیم.
وزارت امور خارجه برای نخستین بار سفیرسیاری را برای مسائل جهانی تعیین کرده و این مسؤلیت به عهدۀ سفیر ملانی ورویر گذاشته شده است. ما با قوت از فراخوان سال گذشته در همایش برای آینده به منظور ایجاد انستیتوی جنسیت منطقه ای با هدف پیشبردن توانایی بخشیدن به زنان در تمامی زمینه ها، از نظر سیاسی، اقتصادی، آموزشی، حقوقی، اجتماعی و فرهنگی، حمایت می کنیم. و ما چشم انتظار همکاری با دیگر دولتها و جوامع مدنی برای راه اندازی سریع این طرح هستیم. و ما حمایت مالی اولیه را برای تبدیل آن به یک اولویت فراهم خواهیم ساخت.
ما از کوششهای مربوط به جامعۀ مدنی در سطح جهانی حمایت می کنیم، زیرا جامعۀ مدنی جوامع را برای این که مرفه تر و با ثبات تر باشند یاری می دهد. جامعۀ مدنی به ایجاد انگیزه برای رشد اقتصادی که بیشترین شمار مردم از آن بهره مند می شوند کمک می کند. و سبب می شود که نهادهای سیاسی در خدمت مردم چالاک تر و پاسخگوتر باشند. بر این اساس، ایالات متحده در حال به راه انداختن طرحی به نام "جامعۀ مدنی 2.0" است. این کوشش سازمان یافته فن آوری های تازه ای در اختیار سازمانهای مدنی خواهد گذاشت. ما کارشناسانی در زمینۀ فن آوری دیجیتال و ارتباطات به منظور کمک به ایجاد توانایی اعزام خواهیم داشت.
اکنون اینها برخی از راههایی هستند که ما به مدد آنها دید پرزیدنت اوباما را در زمینۀ برقراری مناسبات جدید پیگیری می کنیم. کار ما بر توانایی بخشیدن به افراد به جای توانایی بخشیدن به ایدئولوژیها؛ گوش فرادادن و پذیرفتن افکار دیگران به جای تحمیل سادۀ نظرات خودمان و پیگیری مشارکتهایی که داوم پذیرند و بر پایگاه وسیعی تکیه دارند، استوار است. ما بر این باوریم که با وجود تفاوتهایی که وجود دارد چیزهایی که ما را به هم پیوند می دهند، به مراتب از تفاوتها بیشترند. پدران و مادران درهمه جا خواستار امنیت و فرصت برای دختران و پسران خود هستند. مردم همه جا می خواهند در تصمیماتی که بر آنها تأثیر می گذارد نقشی داشته باشند، که نیازهای خود را به رهبرانشان بازگویند؛ که حرفشان شنیده شود و در ترسیم آیندۀ خود سهیم باشند.
من همچنین می خواهم این نکته را روشن کنم که ایالات متحده به یک صلح فراگیر در خاورمیانه متعهد است. من می دانم که این موصوعی است که نه تنها در کشورهایی که در اینجا نمایندگی دارند، بلکه در فراتر از این منطقه به نگرانی جدی و گسترده ای دامن زده است. ما به راه حل مبتنی بر وجود دوکشور متعهدیم و در پیگیری این هدف مُصر و مُصمم هستیم. این نکته حائز اهمیت است که همۀ ما در جهت تحقق بخشیدن به این هدف بکوشیم. و من فکر می کنم که لازمۀ این کوشش آن باشد که همۀ طرف ها باید به دقت به آنچه که ما می گوییم توجه کنند، نوعی از سرزنش ها که بسیار قابل درکند، ولی ما نیاز به این داریم که با همدیگر با یک روحیۀ سازنده در راستای این هدف مشترک صلح فراگیر به کوشش برخیزیم.
من با قوت بسیار بر این باورم که این هدف دست یافتنی است. من بر این باورم که تعهد پرزیدنت اوباما درک شده است. و من معتقدم که با پشتیبانی شما، ما می توانیم راهی برای عبور از خلال تاریخچۀ دشوار و پیچیده ای که غالبا مانع پیشرفت در این مسئلۀ بسیار مهم می شود، عبور کنیم. من میل دارم از شما به عنوان رهبران کشورهایی که نفع مستقیم در این مسئله دارند و به طور عمیقی به مسائل مربوط به وضعیت نهایی که باید حل شود اهمیت می دهند، فقط بخواهم که به این موضوع که هرکدام از ما در بارۀ چگونگی نشان دادن تعهدی که برای ما به منظور حرکت به سوی جلو ضرورت دارد، بیندیشیم.
اکنون، ما می می توانیم تمامی وفاداری خود را به گذشته حفظ کنیم، ولی نمی توانیم گذشته را تغییر دهیم. صرفنظراز این که ما در بارۀ آن چه بگوییم، گذشته پشت سر ما است. یا این که ما می توانیم با یکدیگر در پیگیری دید و الهام پرزیدنت اوباما برای کمک به شکل بخشیدن به آینده ای که به مراتب برای فرزندان خانوده های فلسطینی و اسراییلی بهتر خواهد بود همکاری کنیم. امیدواری من این است که ما بتوانیم در ایجاد دنیای بهتری همراه یکدیگر موفق شویم، زیرا می دانم که اگر ما به این توفیق دست یابیم چه چیزی می تواند درانتظار باشد.
و من از شما به خاطر ترتیب همایشی برای آینده سپاسگزارم، زیرا این همان چیزی است که ما به اتفاق یکدیگر باید آن را تعیین کنیم. و من حضور در اینجا را برای تکیه بر دید بیان شده در سخنرانی پرزیندت اوباما در قاهره، ولی همچنین برای اقدامات عملی با نتایج مشخص که چه برای برقراری صلح، چه برای ایجاد شغل یا آموزش فرزندان ما مورد نیازند تا مردمی که در اینجا نمایندگی دارند بتوانند شاهد بهبود زندگی های خود باشند، مغتنم می شمارم، زیرا در پایان روز، این همان چیزی است که همۀ ما به کوشش برای دستیابی به آن متعهدیم. از شما بسیار سپاسگزارم. (کف زدن حضار)
پايان متن
