01 اکتبر 2008

متن سخنان پرزیدنت بوش در مجمع عمومی سازمان ملل

سخنرانی بوش در شصت و سومین جلسۀ مجمع عمومی در نیویورک

آغاز متن

کاخ سفید

دفتر وزير مطبوعات

( نیویورک، نیویورک )

23 سپتامبر 2008

 

متن سخنان رئیس جمهوری

در مجمع عمومی سازمان ملل

 

مقر سازمان ملل

نیویورک، نیویورک

10:12 A.M. EDT

 

 

رئیس جمهوری: آقای دبیرکل، هیات های نمایندگی محترم، خانم ها و آقایان، من بسیار خرسندم که برای سخنرانی در مجمع عمومی در این مکان حضور یافته ام.

 

شصت و سه سال پیش، نمایندگان کشورهای جهان در سان فرانسیسکو گرد هم آمدند تا منشور سازمان ملل را تکمیل کنند. آنها پس از جنگی ویرانگر و با وجود خطراتی جدی در افق پیش رو، در این جلسه شرکت کردند. آنها در زمینه تعهدی تاریخی به توافق رسیدند: "تاکید مجدد بر پایبندی به حقوق اساسی بشر، و تشریک مساعی به منظور تامین صلح و امنیت بین المللی."

 

این تعهد ارزشمند، طی دورانی سخت در تاریخ سازمان ملل، پابرجا مانده است، و امروز نیز الهام بخش فعالیت های ما می باشد. با این حال، آرمان های مدون در منشور سازمان ملل هم اکنون با چالشی جدی تر از تمامی چالش های پیشین از زمان تاسیس این سازمان روبرو می باشند – نهضت جهانی افراط گرایان خشونت طلب. این افراط گرایان با کشتار عمدی افراد بیگناه به منظور دستیابی به اهداف خود، اصول اساسی نظام بین المللی را زیر پا می گذارند. آنها تمامی کسانی را که برای زندگی و شرافت انسانی ارزش قایل هستند، مورد اهانت قرار می دهند. آنها کلام انجیل، قرآن، تورات، و یا هرگونه چهارچوب اخلاقی یا وجدانی را نمی پذیرند. آنها ارزش های عدالت و حقوق بشر را که شالودۀ ایجاد سازمان ملل بوده اند – ارزش هایی که زمینه ساز گسترش بی سابقه آزادی در سرتاسر جهان شده اند – را به مخاطره می افکنند.

 

به منظور حمایت از منشور سازمان ملل در مقابل این چالش، هر کشور عضو در این مجمع دارای مسئولیت ها و وظایفی می باشد. ما به عنوان کشورهای مستقل، وظیفه داریم تا حکومت هایی مسئول داشته، و مشکلات را پیش از این که به خارج از مرزها گسترش یابند، حل و فصل کنیم. ما وظیفه داریم تا اجازه ندهیم که خاک کشور ما به عنوان پناهگاهی برای تروریسم، تکثیر تسلیحات کشتار جمعی، قاچاق انسان، و جنایت های سازمان یافته مورد استفاده قرار گیرد. ما وظیفه داریم که به حقوق مردم خود احترام گذارده و نیازهای آنها را برآورده سازیم.

 

سازمان های چندجانبه نیز مسئولیت هایی را بر عهده دارند. کشورهای عضو این مجمع هشت سال است که به منظور مقابله با تهدیدهای افراط گرایان با یکدیگر همکاری می کنند. ما شاهد موفقیت ها و موانعی بوده ایم، و تمامی این موارد برای ما حاوی یک درس بوده است. اکنون بیش از هر زمانی به سازمان ملل و سایر سازمان های چندجانبه نیاز داریم. ما برای کسب موفقیت باید متمرکز، مصمم و کارآمد باشیم. ما به جای آنکه پس از حمله های تروریستی، تنها قطعنامه هایی در محکومیت این حمله ها صادر کنیم، باید همکاری های نزدیک تری برای جلوگیری از حمله های تروریستی داشته باشیم. ما به جای آنکه با تمامی انواع حکومت ها به صورتی یکسان و با مدارا رفتار کنیم، باید به صورتی فعال با حکومت های استبدادی و سرکوبگر که زمینه ساز رشد افراط گرایی و تروریسم هستند، مقابله کنیم.

 

ما با همکاری با یک دیگر در راستای مقابله با چالش اساسی دوران خود، می توانیم جهانی امن تر، مرفه تر، و نوید بخش تری را به وجود آوریم.

 

سازمان ملل و سایر سازمان های چندجانبه باید در دهه های آتی به صورتی پایدار با تروریسم مقابله کنند. این ماموریت نیازمند وجود شفافیت در زمینه دیدگاه ها می باشد. ما باید تروریست ها را آنگونه که هستند، ببینیم: افراط گرایانی بی رحم که از افراد ناامید سوءاستفاده کرده، اصول مسلم یک مذهب بزرگ را تضعیف می کنند، و خواستار تحمیل اراده خود بر تعداد هرچه بیشتری از مردم هستند. برخی می گویند که اگر ما این افراد را به حال خود رها کنیم، تهدید ناشی از آنها کمتر خواهد شد. با این حال، رهبران آنها به صراحت می گویند که هیچ گونه عقب نشینی و امتیازی برای آنها کافی نمی باشد. اجرای عدالت در مورد تروریست ها، موجب ایجاد تروریسم نخواهد شد – این بهترین شیوه برای محافظت از مردم ما است.

 

سازمان های چندجانبه باید با اتخاذ یک موضع اخلاقی شفاف در برابر تروریسم، واکنش نشان دهند. هیچ هدفی نمی تواند توجیه کننده کشتار عمدی انسان های بی گناه باشد – و جامعه بین المللی در حال دستیابی به توافقی جهانی در مورد این حقیقت است. اکثریت کشورهای حاضر در این مجمع اکنون قبول دارند که شیوه هایی مانند بمب گذاری انتحاری، گروگان گیری، و هواپیماربایی هیچگاه مشروع و قانونی نمی باشند. شورای امنیت قطعنامه هایی را تصویب کرده است که به موجب آنها اعمال تروریستی غیرقانونی اعلام شده و از تمامی کشورها خواسته شده است تا با منابع مالی تروریست ها مبارزه کنند. و در اوایل این ماه، دبیر کل سازمان ملل کنفرانسی را برای قربانیان تروریسم برگزار کرد و در این کنفرانس او گفت که هیچ چیز نمی تواند توجیه کننده تروریسم باشد.

 

سایر سازمان های چندجانبه نیز مواضعی شفاف را در این زمینه اتخاذ کرده اند. G8 اعلام کرده است که تمامی اقدامات تروریستی، اقداماتی تبهکارانه بوده و باید به صورتی بین المللی محکوم شوند. و دبیرکل سازمان کنفرانس اسلامی اخیراً ضمن محکوم کردن یک بمب گذاری انتحاری، گفت که اینگونه اقدام ها بر خلاف آموزه های دین اسلام می باشد. پیام مستتر در این گفته ها بسیار شفاف و واضح است: تروریسم نیز مانند برده داری و دزدی دریایی، جایی در دنیای مدرن ندارد.

 

کشورهای جهان در حال اجرا کردن این سخنان هستند. اعضای سازمان ملل در حال تبادل اطلاعات با یکدیگر، اجرای عملیات مشترک، و مسدود کردن منابع مالی تروریست ها می باشند. در عین حالی که تروریست ها همچنان به حمله های خود مانند بمب گذاری وحشتناک هفته پیش در اسلام آباد، ادامه می دهند، اقدام های مشترک ما سبب محافظت از شهروندان ما در برابر بسیاری از حملات ویرانگر شده است.

 

به موازات آشکار شدن روزافزون ماهیت سبعانه افراط گرایان، ائتلاف کشورها برای مقابله با تروریسم نیز در حال قدرتمندتر شدن است. افغانستان و عراق طی هفت سال گذشته، از رژیم هایی که به صورتی فعال حامی تروریسم بودند، تبدیل به کشورهایی دموکراتیک شده اند که با تروریسم مبارزه می کنند. لیبی از حمایت از تروریسم و تلاش برای دستیابی به سلاح های اتمی دست برداشته است. کشورهایی مانند عرابستان سعودی و پاکستان به صورتی فعالانه در حال تعقیب تروریست ها هستند. کشورهای معدودی مانند ایران و سوریه همچنان به حمایت از تروریسم ادامه می دهند. بااین حال، تعداد این کشورها روبه کاهش بوده و آنها روز به روز در جهان منزوی تر می شوند.

 

برخی ممکن است تصور کنند که با گذشت سال های بیشتری از قرن بیست و یکم، ممکن است این تهدیدها کاهش یابند. این تصور آرامش بخش و در عین حال اشتباه می باشد. تروریست ها معتقدند که گذشت زمان به نفع آنها می باشد، و به همین علت انتظار برای پایان تمدن کشورهای متمدن را بخشی از استراتژی خود قرار داده اند. ما نباید به آنها اجازه دهیم که موفق شوند. کشورهای عضو این سازمان باید در مبارزه بر علیه تروریسم با یکدیگر متحد باشند. ما باید به تلاش های خود برای جلوگیری از دستیابی تروریست ها به پناهگاه در هر نقطه ای از جهان، شامل مناطقی که تحت کنترل و نظارت قرار ندارند، ادامه دهیم. ما باید با اجرای کامل مفاد قطعنامه 1540 شورای امنیت، و اعمال تحریم ها بر علیه ایران و کره شمالی، در برابر تکثیر سلاح های اتمی هشیار باشیم. ما نباید تا زمانی که مردم کشورهای مان در برابر این تهدید بر علیه تمدن ایمن شده باشند، از خود انعطاف نشان دهیم.

 

برای حمایت از آرمان های منشور سازمان ملل مبنی بر صلح و امنیت در قرن بیست و یکم، ما همچنین باید با ایدئولوژی تروریست ها نیز مبارزه کنیم. در اصل، مبارزه با افراط گرایان، جنگی ایدئولوژیک می باشد. تروریست ها خواهان جهانی هستند که در آن آزادی مذهبی وجود ندارد، زنان سرکوب می شوند، و تمامی مخالفان از بین می روند. کشورهای عضو این مجمع باید یک ایدئولوژی نوید بخش تر را در مقابل این ایدئولوژی تروریست ها ارائه کنند – جهانی که در آن مردم می توانند آزادانه عقاید خود را بیان کنند؛ باورهای مذهبی خود را انتخاب کنند، و آزادانه برای دستیابی به رویاهای خود تلاش نمایند.

 

پیشبرد این دیدگاه آزاداندیش در راستای برترین آرمان های ما می باشد؛ همان گونه که در عبارت "شأن و ارزش انسان ها" در منشور سازمان ملل بر آن تاکید شده است. پیشبرد این دیدگاه همچنین در راستای منافع امنیتی ما نیز می باشد. تاریخ نشان داده است که هر زمان مردم در انتخاب رهبران خود نقش داشته اند، دیگر به دنبال یافتن معنا در ایدئولوژی های افراط گرایانه نبوده اند. و هر زمان که دولت ها به حقوق مردم خود احترام گذارده اند، حقوق همسایگان خود را نیز محترم شمارده اند.

 

به خاطر تمامی این دلایل، کشورهای عضو این مجمع باید با همان جدیتی که با تروریسم مبارزه می کنند، با حکومت های استبدادی نیز مبارزه کنند. برخی این سوال را مطرح می کنند که آیا مردم در بعضی مناطق خاص جهان واقعاً خواهان دستیابی به آزادی هستند؟ ما شاهد اثبات نادرستی این نگرش خودخواهانه بوده ایم. از صندوق های رای گیری در افغانستان، عراق و لیبریا گرفته تا انقلاب نارنجی در اکراین و انقلاب رز در گرجستان، انقلاب سدر در لبنان، و انقلاب لاله در قرقیزستان، ما شاهد آن بوده ایم که مردم همواره با انتخاب های شجاعانه خود در پی دستیابی به آزادی بوده اند. در مخالفت با این گونه اظهارنظرها باید گفت که حقیقت این است که هر زمان و هر جایی که مردم قدرت انتخاب داشته اند، آزادی را انتخاب کرده اند.

 

کشورهای عضو این مجمع از طریق صندوق جدید دموکراسی سازمان ملل از تلاش های مخالفان، اصلاح طلبان و فعالان جوامع مدنی در کشورهای تازه آزاد شده حمایت کرده اند و ما از این اقدام آنها قدردانی می کنیم. و به موازات تلاش های شجاعانه دموکراسی های نوپا در سرتاسر جهان برای دستیابی به آزادی، سازمان های چند جانبه مانند سازمان ملل باید به حمایت های خود از این کشورها ادامه دهند.

 

در افغانستان، مردم مصمم این کشور در حال تلاش برای غلبه بر چندین دهه حکومت استبدادی، و محافظت از جامعه تازه آزاد شده خود هستند. هر 26 کشور عضو پیمان ناتو از مردم افغانستان حمایت می کنند. من از اقدام سازمان ملل در این هفته در راستای تمدید ماموریت نیروهای بین المللی کمک های امنیتی در افغانستان قدردانی می کنم. همچنین سازمان ملل حضور غیرنظامی فعالی در افغانستان دارد و متخصصان این سازمان در حال فعالیت در زمینه توسعه آموزش و پرورش، تسهیل روند ارایه کمک های بشردوستانه، و محافظت از حقوق بشر می باشند. ما باید به کمک های خود به مردم افغانستان در دفاع از دموکراسی نوپای این کشور ادامه دهیم – تا بدین ترتیب طالبان نتوانند مجدداً قدرت را به دست آورده و افغانستان را تبدیل به پناهگاهی برای تروریست ها نمایند.

 

در عراق، نبرد سختی در جریان است، اما طی 20 ماه گذشته به علت شجاعت مردم این کشور، عزم کشورهای عضو ائتلاف، و عملیات تهاجمی نیروهای آمریکایی زندگی روزمره مردم بهبود چشمگیری یافته است. سازمان ملل ماموریت نیروهای چندملیتی در عراق را تا پایان ماه دسامبر تمدید کرده است. و سازمان ملل در حال پیشبرد یک استراتژی همه جانبه به منظور تقویت دموکراسی در عراق، شامل کمک به عراقی ها برای برگزاری دور بعدی انتخابات آزاد در این کشور، می باشد. علیرغم تمامی اختلاف هایی که بین کشورهای ما در زمینه عراق وجود دارد، ما باید از این پیشرفت ها در مسیر ثبات و صلح استقبال نموده – و باید در کنار یکدیگر برای موفقیت دموکراسی در عراق تلاش کنیم.

 

ما باید در حمایت از سایر دموکراسی های نوپا نیز در کنار یکدیگر باشیم – از مبارزه مردم لبنان برای حفظ استقلال به سختی به دست آمده خود، تا مردم فلسطین که سزاوار داشتن یک کشور آزاد و صلح طلب برای خود هستند. ما باید در حمایت از مردم گرجستان متحد باشیم. در منشور سازمان ملل بر "حقوق برابر تمامی کشورها اعم از کوچک و بزرگ" تاکید شده است. تهاجم روسیه به گرجستان نقض این عبارت به شمار می رود. دموکراسی های نوپا در سرتاسر جهان در حال بررسی نحوه عکس العمل ما در برابر این آزمایش هستند. ایالات متحده برای حمایت از تمامیت ارضی گرجستان و فراهم کردن کمک های بشردوستانه امدادی، با متحدان خود در سازمان های چندجانبه مانند اتحادیه اروپا و ناتو همکاری داشته است. و کشورهای ما به حمایت خود از دموکراسی گرجستان ادامه خواهند داد.

 

نمایندگانی از کشورهای گرجستان، اکراین، لبنان، افغانستان، لیبریا و عراق و سایر دموکراسی های نوپای شجاع در این مجمع حضور دارند. ما شجاعت شما را تحسین می کنیم. ما به فداکاری های شما احترام می گذاریم. ما از شما به دلیل آن که الگوهای الهام بخشی هستید، قدردانی می کنیم. ما به حمایت های خود از تمامی کسانی که از آزادی حمایت می کنند، ادامه خواهیم داد. این هدف والا در شان سازمان ملل می باشد، و تمامی اعضای حاضر در این مجمع باید از آن حمایت کنند.

 

توسعه دامنه آزادی های سیاسی برای پیروزی در این نبرد بزرگ دوران ما ضروری می باشد، اما به تنهایی کافی نیست. بسیاری از کشورهای این مجمع با تلاش برای از بین بردن ناامیدی و یاس، به برادران و خواهران نیازمند خود کمک کرده اند. این تلاش ها در راستای بهبود شرایط انسانی، دربرگیرنده برترین آرمان های این سازمان می باشد. این تلاش ها همچنین به پیشبرد منافع امنیتی ما کمک می کند. افراط گرایان قسمت عمده ای از نیروهای خود را از جامعه هایی که درگیر آشوب و ناامیدی بوده – مکان هایی که مردم هیچ دورنمایی برای آینده ای بهتر ندارند – جذب می کنند. ناامیدی و یاس زمینه ساز رشد و گسترش افراط گرایی است. و در نهایت، این افراط گرایی تبدیل به خشونت شده، از مرزها فراتر رفته و منجر به کشتار انسان های بی گناه در سرتاسر جهان می شود.

 

غلبه بر یاس و ناامیدی نیازمند مقابله با ریشه های آن می باشد – فقر، بیماری، و بی سوادی. مقابله با این موارد در راستای منافع تمامی کشورهای این مجمع است و خصوصاً کشورهای دموکراتیک بهترین شرایط را برای انجام این کار دارند. ما به این دلیل که در برآورده ساختن نیازهای مردم خود تجربه کسب کرده ایم، به راحتی می توانیم به کشورهای دیگر کمک کنیم تا نیازهای مردم خود را برآورده سازند. ما باید در کنار یکدیگر، امکانات و تلاش های خود را در راه توسعه آموزش و پرورش، بهداشت، و رفاه به کار گیریم.

 

بسیاری از کشورها طی سالیان گذشته با حسن نیت برای دستیابی به این اهداف تلاش کرده اند. با این حال، برای سنجش میزان موفقیت این تلاش ها نباید تنها فاکتور حسن نیت را در نظر گرفت، بلکه باید نتایج این تلاش ها را بررسی کرد. کشور من، در برنامه کمک های خارجی خود بیش از هر چیز بر نتایج تاکید دارد. ما طرحی به نام صندوق چالش های هزاره را آغاز کرده ایم که به موجب آن به کشورهایی که از طریق حکومت عادلانه، مبارزه با فساد، پیگیری سیاست های اقتصاد مبتنی بر بازار، و سرمایه گذاری های انسانی، توانایی های خود در زمینه دستیابی به نتایج را اثبات نمایند، کمک خواهیم کرد. هر کشور و سازمانی که به ارایه کمک های خارجی    می پردازد، مانند سازمان ملل، در صورتی که مردم کشورهای در حال توسعه را باور داشته، و در ازای کمک های خود خواستار اقدام ها و فعالیت های عملی آنها باشد، موثرتر و کارآمدتر خواهد بود.

 

همچنین تجربه نشان داده است که برای کارآمدی بیشتر، ما باید در قالب طرح های همکاری، و نه به صورتی مداخله جویانه و آمرانه، پیش برویم. این دیدگاه بر اساس این اعتقاد راسخ ما می باشد که مردم کشورهای در حال توسعه دارای قابلیت های لازم جهت بهبود شرایط زندگی خود هستند و در صورتی که ما این امکان را برای آنها فراهم کنیم، بسیاری از انتظارها را برآورده خواهند ساخت. آمریکا در طرح اضطراری مقابله با بیماری ایدز خود این الگو را به کار گرفته است. هر کشوری که به موجب این طرح از کمک های آمریکا بهره مند می شود، برنامه خاص خود برای مبارزه با HIV/AIDS را به مورد اجرا می گذارد – و نتایج به دست آمده را بررسی می کند. و تا کنون این نتایج دلگرم کننده بوده اند. پنج سال پیش، 50.000 نفر در کشورهای جنوب صحرای آفریقا به علت ابتلا به HIV/AIDS تحت درمان قرار داشتند، اکنون این تعداد به 1.7 میلیون نفر رسیده است. ما شیوه مشابهی را برای مبارزه با بیماری مالاریا نیز به کار گرفته ایم، و اکنون از تلاش های کشورهای آفریقایی برای محافظت از 25 میلیون نفر حمایت می کنیم.

 

سازمان های چندجانبه برای مبارزه با بیماری اقدام های گسترده ای را انجام داده اند. G8 متعهد شده است که فعالیتی متناسب با تلاش های آمریکا را برای مبارزه با مالاریا و HIV/AIDS انجام دهد. بسیاری از کشورها از طریق صندوق جهانی در حال مبارزه با HIV/AIDS، مالاریا و سل هستند. زندگی تعداد زیادی از مردم در بسیاری از کشورهای در حال توسعه به این برنامه ها بستگی دارد، و تمامی کسانی که متعهد شده اند تا با بیماری ها مبارزه کنند، باید به تعهدات خود پایبند باشند.

 

یکی از قدرتمندترین ارکان توسعه و رفاه، تجارت و سرمایه گذاری است که فرصت های جدیدی را برای افراد خلاق و نوآور فراهم نموده، به از بین بردن فقر کمک کرده، و ارزش های زیربنایی مانند شفافیت و حاکمیت قانون را تقویت می کند. به همین دلیل، بسیاری از کشورهای این مجمع به صورت دوجانبه و یا در سطح منطقه ای، پیمان های تجارت آزاد را منعقد کرده اند. موثرترین اقدامی که باید صورت گیرد، از بین بردن تمامی موانع تجاری در سطح جهانی می باشد. بن بست اخیر در مذاکرات سند دوحه، ناامید کننده می باشد، اما این به معنای شکست مذاکرات نیست. من از تمامی کشورها می خواهم تا از این فرصت برای توسعه اقتصادی در سرتاسر جهان استفاده کنند – و در کوتاهترین زمان ممکن به یک توافقنامه موفقیت آمیز در زمینه سند دوحه دست یابند.

 

فراتر از سند دوحه نیز کشورهای ما باید مجدداً بر تعهد خود نسبت به اقتصاد باز تاکید نموده، و با جدیت در مقابل انزواطلبی اقتصادی بایستند. این اهداف اکنون به سبب بروز آشفتگی هایی در بازارهای مالی جهانی مورد آزمایش قرار گرفته اند. اقتصادهای ما اکنون بیش از هر زمان دیگری به یکدیگر پیوند خورده است، و من می دانم که بسیاری از اعضای حاضر در این مجمع در حال بررسی چگونگی عکس العمل ایالات متحده در برابر مشکل های سیستم مالی خود می باشند.

 

طی هفته های اخیر ما اقدام های شجاعانه ای را به منظور جلوگیری از بروز آشفتگی در اقتصاد آمریکا، که اثراتی ویرانگر بر سایر اقتصادهای جهان خواهد داشت، انجام داده ایم. ما از طریق ممانعت از ورشکستگی نامنظم کمپانی های عظیم، ثبات را در بازار تقویت کرده ایم. بانک مرکزی نقدینگی مورد نیاز ضروری را به سیستم تزریق کرده است. و هفته گذشته من تصمیم قاطع دولت فدرال مبنی بر مقابله با دلایل ریشه ای بی ثباتی در بازارهای مالی آمریکا را اعلام کردم – از طریق خرید دارایی های غیرنقدی که موجب عدم هماهنگی ترازهای مالی و جلوگیری از گردش اعتبارها می شوند. من به شما اطمینان می دهم که دولت من و کنگره همکاری نزدیکی برای تصویب هرچه سریع تر قانون این استراتژی دارند. و من اطمینان دارم که ما در یک بازه زمانی فوری که برای این هدف ضروری می باشد، دست به اقدام خواهیم زد.

 

اهدافی که من برای سازمان های چندجانبه ترسیم کردم – مبارزه با تروریسم، مقابله با حکومت های استبدادی، و تقویت توسعه کارآمد – مشکل هستند، اما ضروری به شمار می روند. سازمان های چندجانبه به منظور دستیابی به بیشترین نتیجه، باید ماموریت هایی چالش برانگیز را انجام دهند. و آنها نیز مانند تمامی کشورهای این مجمع، باید برای دستیابی به اهدافی قابل ارزیابی تلاش کرده، مسئولیت اقدامات خود را بپذیرند، و به تعهدات خود پایبند باشند.

 

در قرن بیست و یکم، جهان به یک سازمان ملل مطمئن و کارآمد نیاز دارد. این سازمان منحصر به فرد باید به تدریج بر دامنه موفقیت های خود افزوده و کارآمدی خود را افزایش دهد. هرگونه ناکارآمدی و فسادی باید اصلاح شود. تمامی دولت های بوروکراتیک و حجیم باید کوچک و ساده شوند. هر زمان که اعضای سازمان ملل تعهدهای خود را زیرپا گذاردند، باید اقدام های قاطعی صورت گیرد. به عنوان مثال، باید به سرعت در مورد شورای حقوق بشر که به طور مرتب نقض کنندگان حقوق بشر را حفاظت کرده است، تجدید نظر شود. باید اقدام قاطعی برای کمک به مردم برمه انجام شود که بتوانند پس از سال ها بدون سرکوب و فشار زندگی کنند. و تمامی کشورها، خصوصاً اعضای شورای امنیت، باید برای حصول اطمینان از این موضوع که دولت سودان به تعهدهای خود در زمینه مقابله با خشونت ها در دارفور پایبند می باشد، اقدام های قاطع را انجام دهند.

 

سازمان ملل دارای توانایی های بالقوه بسیار زیادی می باشد. همزمان با بازسازی مقر اصلی سازمان ملل، این سازمان باید راه را برای دوران جدیدی از شفافیت، مسئولیت پذیری، و جدیت در زمینه دستیابی به اهداف هموار کند.

 

سازمان ملل با عزم راسخ و اهداف واضح، می تواند به موازات آغاز قرن بیست و یکم نیرویی بسیار قدرتمند باشد. این سازمان می تواند آرمان های بزرگی را که بر اساس آنها بنا شده است را تقویت کند.

 

در روزهای پایانی کنفرانس سان فرانسیسکو، پرزیدنت هری ترومن با نمایندگانی که در حال مذاکره در زمینه منشور سازمان ملل بودند، دیدار کرد. او ضمن تاکید بر چالش های عظیم پیش روی این نمایندگان، گفت موفقیت تنها از طریق "اتحاد ناگسستنی اراده ها" حاصل خواهد شد. امروز جهان مجدداً در دوران یک چالش بزرگ قرار دارد و با ادامه همکاری با یکدیگر، "اتحاد ناگسستنی اراده ها" متعلق به ما خواهد بود. ما در کنار یکدیگر با شیطان تروریسم مبارزه کرده و آن را شکست خواهیم داد. ما در کنار یکدیگر می توانیم موهبت خداداد آزادی و عدالت را برای میلیون ها نفر که از آن بهره مند نیستند، فراهم کنیم. و ما در کنار یکدیگر می توانیم جهانی را ایجاد کنیم که برای نسل های آینده آزادتر، امن تر و بهتر باشد.

پايان متن