02 فوريه 2009

ورزشکاران پاراالمپیک برای رقابت در بازی های زمستانی 2009آماده می شوند

مقامی می گوید تیم های "توأم" به برابری و شمول مباهات می کنند

لُرتا کلیبورن ورزشکار تیم ویژۀ المپیک ایالات متحده و تیم شرایور سرپرست تیم ویژۀ المپیک ایالات متحده در بازیهای جهانی زمستانی 2005 ژاپن

نوشتۀ کارول واکر
عضو هیئت تحریریه

واشنگتن- لورتا کلیبورن ورزشکار بیاد می آورد که زمان رسیدن به بلوغ، اطرافیانش کار هایی را که نمی توانست بکند  به او گوشزد می کردند.

کلیبورن 55 ساله که با معلولیت در بینایی متولد شده و تا 4 سالگی قادر به راه رفتن و سخن گفتن نبود، گفت:"من حس میکردم قادر به انجام هیچ کاری نیسنم،ف پاراالمپیک وضعیت مرا به کلی تغییر داد. زندگی من متحول شد."

کلیبورن در سال 1970 و به عنوان دونده در بازی های پاراالمپیک که ورزش های جهانی زمستانی آن 7 فوریه در بویس، واقع در آیداهو افتتاح می شود، به تمرین پرداخت. یکی از مربیان بازی های پاراالمپیک توجهش به او که در زمینی نزدیک به خانه اش، در یکی از محلات فقیر نشین پنسیلوانیا، می دوید، جلب شد. از آن زمان، او در بیش از 26 مسابقۀ دوی ماراتن شرکت کرده و غالبا ً از جملۀ زنان تیز دو شناخته شده است. کلیبورن در بازی های جهانی پاراالمپیک سال های 1991 و  1999موفق به کسب مدال طلا گردید. او اولین ورزشکار بازی های پاراالمپیک است که به شرکت در هیئت مدیرۀ پاراالمپیک بین المللی انتخاب شد.

بازی های پاراالمپیک که در سال 1968 در ایالات متحده پایه گذاری شد، افراد دارای معلولیت های ذهنی را تشویق می کند تا از لحاظ جسمانی پرورش یافته، و به عنوان افرادی سازنده و مورد احترام جامعۀ خود در تمرین های ورزشی و رقابت ها شرکت کنند. امروزه، بیش از 2,8 میلیون تن در بیشتر از 200 برنامۀ پاراالمپیک در 180 کشور شرکت می کنند.

کلیبورن که یک ورزشکار همه فن حریف است، رشته های ورزشی تنیس و اسکیت را هم به دویدن اضافه کرده و در بازی های زمستانی بویس در رشتۀ پاتیناژ نمایشی نیز به رقابت خواهد پرداخت. او چند سال پیش پاتیناژ نمایشی را برگزید و در رقابت های رقص روی یخ شرکت خواهد جست.

بازی هایی که مرز ها و محدودیت ها را زیرپا می گذارند

کریستین سوتو سکلر، سخنگوی رقابت های پاراالمپیک گفت، سال هاست که نیروی ورزش زندگی افراد دارای معلولیت ذهنی را متحول کرده است. ما به علاوه از این ورزشکاران می آموزیم که با الهام از ایجاد ارتباط با افرادی که از مرز نژاد، قوم، و معلولیت عبور می کنند، چگونه دنیایی قابل قبول تر بنا کنیم.

او افزود، هدف از بازی های سال 2009 این است که نشان دهیم افراد دارای معلولیت ذهنی در صورت برخورداری از امکانات و فرصت های مناسب، می توانند و موفق می شوند. این بازی ها همان قدر که برتری در قابلیت های ورزشی را گرامی می دارند، به پذیرش و آگاهی هم اهمیت می دهند.

تیم شریور، رییس بازی های پاراالمپیک گفت، بازی های بویس – که با شرکت 2500 ورزشکار و مربیان آنان از 100 کشور برگزار می شود، گسترده ترین دورۀ بازی هاست – و گوناگونی و خدمات را گرامی می دارد. در برهه ای از زمان که دولت جدید [اوباما] ملت را به خدمت خوانده است، این بازی ها مرز ها را از میان برداشته و جهان را برای غالب آمدن بر احساس خفت به چالش می گیرند.

شریور که مادرش، یونیس کندی شریور، پایه گذار سازمان است، گفت، اکنون پاراالمپیک نه تنها بر معلولیت غالب می آید، بلکه جنبشی است که به ساختن جامعه نیز کمک می کند.

برای مثال، سازمان وحدت ورزش های پاراالمپیک، ورزشکاران پاراالمپیک و وزرشکاران فاقد معلولیت ذهنی را توأما ً برای تمرین و رقابت در تیم های مختلف گردمی آورد. بازی هاکی روی زمین به همین روش در بازی های جهانی بویس ارائه می شود.

شریور گفت، این تیم های توأم،  چالش هایی در سطوح دیگر برای ورزشکاران مطرح کرده و برابری و شمول آن ها را ارتقا می بخشند.

آتیلا سزگفو از سمت چپ، در بنای یادبود لینکلن، هنگام سفر زمینی تیم مجارستان برای پیوستن به بازهای سال 2009 در آیداهو

سفری زمینی هیئت مجارستانی در آمریکا

نه عضو هیئت مجارستان ، منجمله ورزشکاری چون آتیلا سگفو که در بازی های تابستانی در رشته های دو میدانی و دوچرخه سواری شرکت می کند، سفری زمینی را از واشنگتن به مقصد بازی های بویس در پیش گرفت.

دیوید ماگیار، دانشجو و عضو هیئت مجارستان گفت، در مجارستان اطلاع کافی درمورد افراد دارای معلولیت وجود ندارد؛ او با وسایل نقلیه ای سفر می کند که مجهز به ارتباطات کامپیوتری بی سیم، محل خواب و امکانات آشپزی هستند. این هیئت قبل از استقبال از تیم مجارستان در بویس برنامه هایی برای توقف در محل آبشار نیاگارا در ایالت نیویورک، شیکاگو، کلیولند، دنور، پارک ملی یلواستون در وایومینگ، و سالت لیک سیتی دارد.

ماگیار گفت، در ایالات متحده، همه با بازی های پاراالمپیک آشنایی دارند- در مجارستان وضعیت متفاوت است. شما در ایالات متحده و بعضی کشور های دیگر شاهد هستید که مردم در کنار یک دیگر زندگی می کنند.

آدرین زابو، کارگزار املاک و میزبان این هیئت در واشنگتن اظهار داشت، با افراد دارای معلولیت ذهنی [در مجارستان] رفتار بهتری خواهد شد. به کمی زمان نیاز است، و مردم در مجارستان باید ببینند که این کار در سایر نقاط جهان چگونه انجام می گیرد.

جورج سوس، یک عکاس حرفه ای مجاری، مشغول تهیۀ یک گزارش مستند از این سفر زمینی است تا گروه بتواند تجربیات خود را با جوامع مجار در میان بگذارد.

وی ژیانگ، صاحب شرکت لباس های ورزشی وینک در مجارستان که 16 سال پیش از برنامه های پاراالمپیک حمایت مالی به عمل آورده، و پسرش وی زیفنگ، دانشجوی معماری در بریتانیا نیز در این سفر شرکت می کنند.

ژیانگ گفت، حمایت مالی از پاراالمپیک فرصت خوبی برای من بوده تا دین خود را به جامعۀ ورزشی ادا کنم، جامعه ای که در طول همۀ این سال ها خوبی های زیادی به من کرده است. من از این راه از ورزشکاران تشکر می کنم.

برای اطلاعات بیشتر به تارنمای بازی های جهانی زمستانی پاراالمپیک سال  2009 مراجعه کنید:

http://specialolympics.org

و

http://www.2009worldgames.org