12 فوريه 2010

موزه ای برای مستند کردن تجربۀ آفریقایی-آمریکایی

آغاز برنامۀ تازۀ موزۀ ملی تاریخ و فرهنگ آفریقا وآمریکا

 

لونی بانچ به اسنادی می نگرد که توسط یک خانواده بومی طی رویداد "گنج های آفریقایی آمریکایی ما را نجات دهید" در شیکاگو در سال 2008 به او داده شد.

بانچ به اسنادی می نگرد که توسط یک خانواده بومی طی رویداد "گنج های آفریقایی آمریکایی ما را نجات دهید" در شیکاگو به او داده شد.

لورن مونسن
عضو هیئت تحریریه America.gov

واشنگتن- در نظر لونی بانچ[1]، تاریخ نگار، یک یادگاری ظاهرا ً پیش پا افتادۀ خانوادگی که در اتاق زیرشیروانی یا زیرزمین از یاد رفته، ممکن است   گنجینۀ ای فرهنگی  باشد  که بازگو کننده داستان تجربه آفریقایی-آمریکایی  است.

بانچ، مؤسس و مدیر موزۀ ملی تاریخ و فرهنگ آفریقا وآمریکا [2](NMAAHC)، وابسته به مؤسسۀ اسمیتسونیان، عهده دار برپایی   مجموعۀای طراز اول از آثار و مصنوعات دست ساز است که قرار است در سال 2015 افتتاح   شود. اومی خواهد این نمایشگاه راوی داستان زندگی مردم کوچه و بازار و نیز چهره های سرشناس تاریخ باشد. او می گوید، اشیاء قدیمی که در خانواده ها از نسل به نسل منتقل  شده اند، برای به نمایش درآمدن در این مجموعه مناسب هستند، اما اگر در خانه ها  بمانند، باید از آن ها مراقبت شود تا برای انتقال به نسل های بعد حفظ گردند.

او گفت، اشیاء معمولی روزمره – مانند عکس های خانوادگی، یونیفورم های نظامی، ابزار زراعت، کالا های تزیینی و لباس های عروسی – در حال ضایع شدن  درخطرگم شدن قراردارند.

در سال 2008، NMAAHC برنامۀ "حفظ گنجینه های آفریقایی آمریکایی" را آغاز کرد، این برنامه سفرهایی به شهر های مختلف آمریکا ترتیب می دهد و از مردم دعوت می کند میراث اجدادی خود را برای برآورد ارزش آن از سوی گروهی از کارشناسان و متخصصان حفظ آثار قدیمی، به محل های مربوط بیاورند. برخی از اشیاء، نهایتا ً به موزه اهدا می شوند، اما این برنامه طریقۀ حفظ ونگهداری یادگار های خانوادگی را هم به مردم یاد می دهد تا نسل های آینده هم از این میراث بهره مند شوند.

بانچ گفت، اگر حالا دست به اقدام نزنیم، اسناد و شواهد متعلق به بخشی از تاریخ آمریکا از بین می رود.

در سال 2008، بیش از 150 تن در شیکاگو با اشیائی از قبیل لحاف، اتو، کتاب  مقدس و عروسک به محل برنامۀ "گنجینه ها" مراجعه کردند. یکی از این اشیاء قدیمی، کلاه سفید و نادر مأمور واگن شرکت پولمن[3] بود و بخشی از یونیفورم مأموران آفریقایی آمریکایی راه آهن را تشکیل می داد که از اواخر قرن نوزدهم تا دهۀ 1960 مورد استفاده قرار می گرفت. رنگ سفید کلاه نشانۀ آن بود که صاحب آن متصدی خدمت به چهره های برجسته، ( حتی شاید رؤسای جمهوری) در یکی از واگن های اختصاصی بوده است. صاحب کلاه، آن را همراه با یک شیء نادر دیگر به مجموعۀ گنجینه ها اهدا کرد: سنجاق سینه ای با تصویر مادام سی جی واکر[4](1919-1867)، اولین زن میلیونر و خودساختۀ آفریقایی آمریکایی تبار.

رویداد های مختلف "گنجینه ها" در لوس آنجلس، واشنگتن، ودر شهر های چارلستون و جزیرۀ سنت هلنای  کارولینای جنوبی هم برگزار شده است. در ششم فوریه و در ارتباط با ماه تاریخ سیاهپوستان – که هر ساله در ماه فوریه برگزار می شود – بانچ و کارشناسان دیگر NMAAHC از ساکنان آتلانتا دعوت خواهند کرد که همراه با میراث اجدادی خود در محل آزمایشگاه پژوهشی فرهنگ و تاریخ آفریقایی آمریکایی واقع در خیابان اوبرن، حضور پیدا کنند.  

بنای یک موزه

NMAAHC  که در سال 2003 از سوی کنگره اختیاراتی به آن داده شد، دارای یک تارنما به این آدرس http://nmaahc.si.edu است  ولی هنوز در انتظاربرخورداری از یک محل دائم در ناشنال مال[5] واشنگتن به سرمی برد. فریلون آجایه[6]، آرشیتکت اهل غنا و شرکتش برای طراحی این ساختمان انتخاب شده است، و بانچ گفت در هنگام زدن اولین کلنگ ساختمان این موزه در سال 2012، امیدوار است پرزیدنت اوباما هم در مراسم حضور داشته باشد. به گزارش NMAAHC، قرار است پروژۀ ساختمان این موزه در سال 2015 به اتمام رسیده و مورد بهره برداری قرار بگیرد.

نمایشگاه افتتاحیۀ این موزه بنام "بگذار شعارت مقاومت باشد: تصاویری از آفریقائیان آمریکایی تبار"در سال 2007، شامل 100 عکس سیاه وسفید بود که تاریخ آمریکا را از نظرگاه مردمی که متحمل تبعیض، ظلم و بی عدالتی شده بودند، به تصویر می کشید.

در حال حاضر، بخشی از آثار موزه به طور سیار در آتلانتا به نمایش گذاشته شده است.

بانچ که اخیرا ً در رادیوی ملی صحبت می کرد تصدیق کرد که ایجاد یک موزه کار آدم های بزدل نیست.

اوگفت، بزرگترین چالش اینست که جمع آوری مصنوعات باید تا اندازه ای صورت بگیرد که قادر به بازگوکردن یک تاریخ جامع باشد. یکی از مسائل مهم برای من، ایجاد موزه ایست که از یک سود  یادآور تجربۀ آفریقایی-آمریکایی باشد و اسامی افرادی از قبیل مارتین لوتر کینگ ها و سوجورنر ترات[7] ها را تداعی کند -  و از سوی دیگر، جریانات تاریخی ای را روایت کند که ما از آن بی خبریم: درک واقعی این موضوع که یک زن برده بودن یعنی چه یا این که وقتی خانواده ای می سی سی پی را در سال 1917 برای رفتن به جنوب شهر شیکاگو ترک می کند [و مهاجرت می کند] ، چه حسی دارد.

بانچ گفت، یکی از اقلامی که موزه تهیه کرده، یک واگن قطار قدیمی متعلق به دورۀ تبعیض نژادی "جیم کراو"[8] است. "و تا قبل از این که وارد آن بشوید، شبیه به واگن های استاندارد دهۀ 1940 است. وقتی می روید داخل، می بینید نیمی از قسمت جلوی آن متعلق به مسافران سفید پوست بوده است. صندلی های زیبا، و توالت های بسیار عالی برای سال 1940 – و وقتی به سمت پشت واگن می روید، یک در متحرک می بینید که رویش نوشته "رنگین پوستان". و در آن قسمت که دارای ابعادی بسیار کوچکتر است، فقط نیمکت های چوبی وجود دارد."

اوگفت، دیدن داخل این واگن قطار می تواند به مردم – خصوصا ً جوانان – کمک کند معنای تبعیض را بفهمند.

 

سنجاق حاوی تصویر مادام سی . جی . واکر ، کارآفرین ، در رویداد 2008 " گنج های آفریقایی آمریکایی ما را نجات دهید " در شیکاگو دیده می شود .

سنجاق حاوی تصویر مادام سی . جی . واکر ، کارآفرین ، در رویداد 2008 " گنج های آفریقایی آمریکایی ما را نجات دهید " در شیکاگو دیده می شود .

یکی دیگر از اقلام با اهمیت مجموعۀ اشیاء این موزه، تابوت اصلی امت تیل[9] است که با آن به خاک سپرده شد. تیل، یک پسر 14 سالۀ آفریقایی آمریکایی تبار، در سال 1955 به خاطر اتهام سوت زدن  به یک زن سفیدپوست، در می سی سی پی و با بی رحمی تمام به دست سفیدپوستان کشته شد. مادر تیل اصرار داشت که او را در یک تابوت بدون در قرار دهند تا همۀ جهانیان خشونت این قتل را مشاهده کنند، و این واقعۀ رقت انگیز جرقه ای بود برای برپایی نهضت حقوق مدنی در آمریکا. تابوت تیل توسط خانوادۀ او به NMAAHC اهدا شد. (در سال 2004، جسد او را برای کالبد شکافی از زیر خاک درآوردند و در یک تابوت جدید مجددا ً به خاک سپرده شد.)

بانچ خطاب به صدای آمریکا اظهار داشت، مسئلۀ نژادی هنوز یکی از دیالوگ های دشواریست که ما در آمریکا  باآن مواجه هستیم. هر چند که انتخاب پرزیدنت باراک اوباما به عنوان چهل وچهارمین رییس جمهوری آمریکا نشانگر تغییرات عمیقی است، اما بدین معنی نیست که مسائل نژادی که میان ما جدایی انداخته بود، حل شده باشد. او گفت، مردم خواهان این هستند که موزه نمایانگر حقایق تاریخ برده داری و تبعیض باشد، و از او می خواهند که ایمان داشته باشد آمریکایی ها می توانند با تاریخ دشوار خود کنار بیایند.

ظلم و تراژدی را نمی توان ندیده گرفت یا آن را کوچک جلوه داد، اما همه چیز هم در قالب اندوه عرضه نشده است. NMAAHC به کشف ابعاد مشارکت های مردم آفریقایی آمریکایی تبار در فرهنگ عامه می پردازد. این موزه دارای ترومپتی است که زمانی به لویی آرمسترانگ، اسطورۀ جاز، تعلق داشته، یک شنل و لباس سرهم متعلق به خوانندۀ فقید سل[10]، جیمز براون، و نیز البسۀ متعلق به موزۀ مد لباس سیاهپوستان در این موزه نگهداری می شود. این موزه در ماه آوریل یک نمایشگاه چندرسانه ای به مناسبت هفتادو پنجمین سالگرد تئاتر آپولوی هارم برگزار می کند.

این تارنما را برای کسب اطلاعات بیشتر دربارۀ موزه ملاحظه کنید ونیز نمایشگاه "حفظ گنجینه های آفریقایی آمریکایی"،  که شامل توصیه هایی دربارۀ طرز نگهداری از کتب، عکس ها و سایر مصنوعات فرهنگی قدیمی  می باشد.

این موزه همکاری هایی نیز با رادیوی ملی بنام استوری کورپز گریوت و طرح ابتکاری حفظ تاریخ زندۀ خانواده های آفریقایی آمریکایی دارد.

به علاوه، یک کتاب خاطرات اینترنتی به مردم امکان می دهد سایرین را در دیدن عکس ها و خواندن شرح حال خود سهیم کنند.   

 همچنین به تارنمای تعداد روزافزونی ازموزه ها به حفاظت تاریخ و فرهنگ سیاه پوستان می پردازند، مراجعه کنید.   

1.       Lonnie Bunch

2.       National Museum of African American History and Culture (NMAAHC)

3.       Pullman

4.       Madam C. J. Walker

5.       National Mall

6.       Freelon Adjaye

7.       Sojourner Truth

8.       Jim Crow

9.       Emmett Till

10.   soul