01 فوريه 2010

کودکانی که از روسیه به فرزندی قبول می شوند ریشه های خود را می یابند

به گفتۀ کارشناسان، فرزندخواندگی فرا کشوری پل هایی ایجاد می کند

یاروسلاو اندرز
عضو هیئت تحریریه America.gov

واشنگتن- شاید دربارۀ الکس گریفیت[1] شنیده باشید. او یک پسرپیشاهنگ 16 سالۀ اهل مریلند است که با اختصاص صد ها ساعت کار داوطلبانه وده ها هزار دلار پول، به  تاسیس یک زمین   جدید برای بیمارستانی در شهر کراسنویارسک[2] سیبری، کمک کرد. این کار برای الکس   بیشتر از یک عمل خیر بود – نشانه ای از قدردانی شخصی و احساس او نسبت به گذشته اش بود.

در همان بیمارستان شهر کراسنویارسک بود که الکس، که در آن زمان سریوژا[3] نام داشت و نوزادی نارس بود، از سوی والدینش رها شد، در همان بیمارستان از او نگهداری شد  تا زمانی که یک زوج آمریکایی، دوایت و جنی گریفیت[4]، 11 ماه بعد او را به فرزندی قبول کردند. الکس بعد از بازگشت به خانه، به شبکۀ خبری  CNN اظهار داشت، روسیه بخشی از وجود من است و این بیمارستان هم بخشی از وجود من است. آن ها به من زندگی بخشیدند و من می خواستم جبران کنم. 

الکس در روسیه و آمریکا نوعی قهرمان محسوب می شود، اما وابستگی عاطفی او به کشوری که در آن تولد یافته، در میان کودکانی که در آمریکا به فرزندی قبول می شوند، منحصر به فرد نیست.

توماس دی فیلیپو[5]، رئیس شورای مشترک خدمات بین المللی کودکان[6] می گوید، در بسیاری از کشورها، فرزند خواندگی هنوز کمی موجب کسر شأن افراد است. در ایالات متحده این طور نیست. این سنت در این جا گرامی داشته می شود. در ایالات متحده، آگاه کردن کودکان نسبت به زادگاهشان و این که به آن مباهات کنند، تبدیل  به یک قاعده شده، وگواه آن هم شکل گیری تعداد کثیری سازمان ومؤسسۀ فرهنگی جهت خدمات رسانی  به خانواده هایی است که قبول فرزند می کنند، و همین طور به فرزندانشان.

وقتی باربارا بلکول[7] اهل پنسیلوانیا دو دختر روس را به فرزندی قبول کرد، بلافاصله مشغول یافتن اطلاعات فرهنگی دربارۀ کشور محل تولد آن ها شد. بلکول که دو دخترش اکنون 11 و 13 ساله هستند، و از هفت سالگی زبان روسی را آموخته اند، گفت ما فکر کردیم مهم است که آن ها دربارۀ تاریخ کشورشان چیز هایی بدانند.

اومی گوید ،"آن ها خیلی سربلند هستند". ما امیدواریم علاقۀ آن ها به روسیه موجب شود که روزی بخواهند بیشتر دربارۀ تاریخ آن کشور بدانند. شاید این موضوع بتواند به آن ها در درک شرایط تولدشان در خانواده های اصلی شان، و این که چرا نتوانستند از آن ها نگهداری کنند، کمک بیشتری بکند.

بلاکول بعد از رد و بدل کردن یک رشته اطلاعات با دوستان روسی وآمریکایی، همراه با تعدادی از داوطلبان روس یک اردوی فرهنگی در کانتیکات برگزار کرد. اواکنون مشغول ادارۀ مرکز فرهنگی کودکان است، یک مرکز منابع فرهنگی اینترنتی برای خانواده هایی که فرزند قبول می کنند که فرزندانشان اهل روسیه و سایر کشور ها از آمریکای لاتین گرفته تا کشور های متعدد آسیایی هستند.

سو گینور[8]، رئیس سازمان فرزندخواندگی برای خانواده های روسی و اوکرایینی[9] ، سازمانی که کودکان روسی و اوکرایینی را کمک می کند با یک دیگر ملاقات کرده و تعامل داشته باشند، و به والدین آموزش می دهد که چگونه میراث فرهنگی آنان را در پرورش آن ها دخالت دهند، می گوید ادبیات فرزندگی خواندگی مبتنی بر این است که کودکان نیاز دارند بدانند  فقط آن ها نیستند که در کشور دیگری به فرزندی قبول شده اند.

یکی از فعالیت های FRUA ترتیب دادن فستیوال های زمستانی سنتی روس، نمایشگاه های روستایی بهاره (yarmarkas)، و maslenitsas یا "هفته های چرب" است که قبل از لنت[10] [سنت های آماده شدن برای عید پاک] برگزار می شود. شعبۀ این سازمان واقع در واشنگتن، برای دیدن بالۀ روسی در مرکز کندی برنامه ریزی می کند. گینور می گوید، گاهی بعد از اتمام برنامه، ترتیبی می دهیم که کودکان بتوانند با هنرمندان ملاقات کنند و با "فرهنگ والای"کشور محل تولدشان آشنا شوند.

این سازمان، همکاری هایی هم با موزۀ هیل وود[11] و گاردنز[12] در واشنگتن دارد که معروفیت آن به خاطر مجموعۀ آثار روسی گرد آوری شده است،  و در تابستان، اردو های هنری یک هفته ای برگزار می کند. گینور می گوید،" به ندرت خانواده ای دیده می شود که فرهنگ کودکانش را با آنها گرامی ندارد".

هر چند باربارا بلکول و همسرش ارتدکس روسی نیستند، اما اخیرا ً  دخترانشان را به یک کلیسای ارتدوکس روسی می برند. آن ها به لطف دخترهایشان احساس عمیقی نسبت به فرهنگ روسی پیدا کرده اند. باربارا بلکول می گوید ما عاشق آن هستیم. ما هر چیزی را دربارۀ فرهنگ روسی نگاه می کنیم و می خوانیم.

از سال 1991، شرکت اردو های میراث کلورادو[13] به خانواده هایی که فرزند قبول می کنند فرصتی داده تا فرزندانشان را برای گذراندن تعطیلات تابستانی به   راکی مانتین کلرادو بفرستند، در این اردو ها برنامه هایی نیز در زمینۀ میراث فرهنگی کشور هایی که در آن تولد شده اند، برگزار می شود، از جمله روسیه و کشور های اروپای شرقی و آسیای میانه.

در سال 2006، پام سوییتسر[14]، مدیر اجرایی اردوهای میراث کلورادو، برنامۀ تازه ای موسوم به بیش از من  تشکیل داد  ، که به شرکت کنندگان، با مشارکت در نمایشگاه های صنایع دستی وجمع آوری پول برای سازمان های خیریۀ خارج از کشور، فرصتی برای خدمتگزاری به کشور های زادگاهشان داده می شود.

به گفتۀ متخصصان رشد کودک، بچه هایی که در سنین قبل از بلوغ به فرزندی قبول می شوند همیشه در این اندیشه هستند که اگر به فرزندی قبول نشده بودند، زندگی شان  به چه شکل و فرمی درمی آمد. روانشناسان کودک می گویند، این کودکان باحفظ میراث فرهنگی خود و خدمت به جوامع متعلق به کشور زادگاهشان، می توانند از اعتماد به نفس کافی برخوردار شوند و امتیاز وضعیت خاص خود را بهتر درک کنند.

بعضی از کسانی که به فرزندی قبول شده اند، تصمیم می گیرند طی "تور های وطنی"، که به کشور های  زادگاهشان سفر می کنند، به کشف ریشه های خود بپردازند، ویا  حتی به دنبال یافتن والدین اصلی و خویشان خود بروند. برنامۀ پیوند ها، سازمانی که این گونه سفر ها را برگزار می کند، به خانواده ها کمک می کند با تأثیر عمیق عاطفی آن روی فرزندشان ومسئلۀ میان-فرهنگی آشنا شوند.

کایل دیما هانت[15] 16 ساله، که در 4 سالگی به فرزند خواندگی قبول شد، در سن 14 سالگی  به روسیه بازگشت. اوتوانست مادر اصلی و دو خواهر خود را ملاقات کند. اواخیرا ً به نشریۀ Boston Adoptive Families Examiner گفته که این سفر تجربۀ مثبتی برایش بوده است. این سفر موجب شد او قوی تر شود و آرامش پیدا کند. او گفت، من همان هستم که هستم. من یاد گرفتم که گذشته ام را بپذیرم. حتما ً دلیلی وجود داشته که این اتفاق افتاده است.

دی فیلیپو می گوید، مردم غالبا ً می گویند که قبولی فرزند، مانند مهاجرت، پل هایی ایجاد می کند. اما به عقیدۀ بعضی والدینی که فرزند قبول کرده اند، مهمترین پل ها آن هایی هستند که باید در ذهن وقلب  جوان ایجاد شود. دختر های باربارا بلاکول سؤالات زیادی دربارۀ این که چه کسی هستند و از کجا و چرا آمده اند، برایشان مطرح است. او می گوید، ما هرگز این مطلب را پنهان نکردیم. ما هرقدر دختر ها بخواهند، دربارۀ آن صحبت می کنیم.

1.        Alex Griffith

2.        Krasnoyarsk

3.        Seryozha

4.        Dwight and Jenny Griffith

5.        Thomas DiFilipo

6.        Joint Council on International Children’s Services

7.        Barbara Blackwell

8.        Sue Gainor

9.        Families for Russian and Ukrainian Adoption (FRUA)

10.     Lent

11.     Hillwood

12.     Gardens

13.     Colorado Heritage Camps Inc.

14.     Pam Sweetser

15.     Kyle Dima Hunt