10 سپتامبر 2009

موسیقی هیپ هاپ، راهی برای بیان نفس درون

کارولی واکر
عضو هيئت تحريريه

واشنگتن- در دهۀ سال های 1970، نوجوانان آمریکایی آفریقایی و لاتینی تبار با گرامافون ها و استفاده از اوقات بیکاری خود هیپ هاپ را اختراع کردند- سبکی از موسیقی که در ایالات متحده ظهور کرد و اکنون تبدیل به مرکز صنعت عظیم موسیقی و ُمد در سراسر جهان گشته است.

هیپ هاپ 30 سال پیش در برانکس، یکی از محلات شهر نیویورک که نمونۀ وضعیت اسف بار یک محلۀ محروم شهری است، آغاز شد.

نوجوانان جنوب برانکس با استفاده از گرامافون برای شنیدن صفحه های کهنۀ موسیقی، موسیقی تازه ای را "مطرح کردند" و موجب پدید آمدن یک ژانر به کلی جدید در موسیقی و رقص شدند. به گفتۀ ماروت پرز، سرپرست موزۀ ملی تاریخ آمریکا در مؤسسۀ اسمیتسونیان واقع در واشنگتن که طرح ابتکاری مجموعۀ "هیپ هاپ متوقف  نمی شود: ریتم، قافیه، زندگی" را در سال 2006 ارائه داد، "نقد کردن"  موسیقی یا  ام سینگ  (رپ خواندن) و دی جی ینگ (میکس صدا ها و خراش دادن) تبدیل به اصل موسیقی رپ، بریک دنس و هنر دیوار نوشته ها شد.

پرز گفت، در این محل از یاد رفته و غمزده، یک سنت استثنایی زاده شد.

پرز گفت، سبک، از همان ابتدا یکی از عناصر اصلی هیپ هاپ بوده است. هیپ هاپ تاریخچۀ موسیقی را بیان می کند، اما تاریخ شهر نشینی آمریکایی و سبک خاص آن را نیز دربر دارد.

برنت دی گلاس، مدیر موزه اظهار داشت، با مشارکت چشمگیر جامعۀ هیپ هاپ، می توانیم هیپ هاپ را در زنجیرۀ  تاریخ آمریکا قرار داده و نمایشگاه جامعی ارائه دهیم.

این طرح چند سالۀ موزه، ردّ هیپ هاپ را از ظهور آن در اواخر دهۀ سال های 1970 به عنوان بیان فرهنگ جوانان سیاهپوست و لاتین، تا وضعیت امروزی آن  در قالب یک صنعت پولساز جهانی،  پی می گیرد. پرز گفت مجموعه هایی از هنرمندان بنام هیپ هاپ، از جمله استاد بزرگ فلاش، آفریکا بامباتا، کول هرک، آیس تی، فاب فایو فردی، کریزی لگز، و ام سی لایت دریافت کرده اند.

فاب فایو فردی، هنرمند هیپ هاپ و حامی این سبک هنری، فیلمساز و تهیه کننده، که نام اصلی او فرد براتویت  است گفت، هیپ هاپ بعد از بلوز و جاز، بیشترین سهم را در دورنمای فرهنگی آمریکا داشته است. این سبک بر فرهنگ جوانان همۀ کشورها غالب است. طبق آماری که در سال 2009 توسط راسل سیمونز و آکسل پارتنرز جمع آوری گردیده، جامعۀ امروزی هیپ هاپ 24 میلیون تن از جوانان میان سنین 19 تا 34 را دربر می گیرد و شامل طیف وسیعی از ملیت ها، گروه های قومی و مذاهب گوناگون است.

هیپ هاپ مرز های نژادی را درمی نوردد

مارک شیمل، تهیه کنندۀ موسیقی و کارگردان سینمایی گفت، چیزی که در همۀ نسل های نوجوانان مشاهده می شود، ضرورت است؛ و همه چیز در هیپ هاپ- موسیقی، اشعار، سبک ، و زبان آن- بیان کنندۀ همان ضرورت می باشد.

شیمل گفت، تأثیر جامعه شناختی و فرهنگی راک اند رول در مقایسه با دستاورد های هیپ هاپ، کمرنگ است. هیپ هاپ یگانه ترین آمیزۀ فرهنگ های سیاه و سفید است که تا به حال در ایالات متحده بروز کرده است.

او گفت، موسیقی شهری، مانند موسیقی ای که موتاون تولید می کرد، روی مخاطبان سفید پوست مؤثر واقع می شد، اما سفید پوستان و سیاهپوستان در هیچ کنسرتی در کنار هم حاضر نمی شدند.

او گفت، هیپ هاپ موجب تغییر این وضعیت شد زیرا هدف آن از ابتدا ُمد و زبان بود- و مهمتر از همه، مبین همان حس ضرورتی بود که نوجوانان شهر نشین و حومه به طور مشترک در خود می یافتند. زمانی که هنرمندان هیپ هاپ دربارۀ فقیرترین محلات شهری می نوشتند، نوجوانان سیاه و سفیدپوست متوجه شدند که انزوای حومۀ شهر ها تفاوت چندانی با مشکلات شهری ندارد.

فاب فایو فردی، مجری برنامۀ تلویزیونی یو! ام تی وی رپس در دهۀ سال های 1980 گفت، هیپ هاپ یک سبک موسیقی موفق است زیرا " ُمسری" است و به مردم فرصت می دهد احساسات و عقاید خود را  به صورت مثبت، پویا و آگاهاننده بیان کنند. او گفت، هیپ هاپ متعلق به همۀ کسانیست که گوش شنوا داشته باشند.

شیمل گفت، در سال 1985، وقتی ترانۀ کینگ آف راک ساختۀ ران دی ام سی به عنوان اولین صفحۀ هیپ هاپ برندۀ صفحۀ پلاتین شد و جایزه را از سوی انجمن صنایع ضبط موسیقی آمریکا و به خاطر فروش یک میلیون صفحه دریافت کرد، روشن شد که هیپ هاپ  مرز موسیقی شهری آفریقایی-آمریکایی و لاتین را پشت سرگذاشته و جای خود را در فرهنگ سفیدپوستان باز کرده است. در سال 2005، جایزۀ گرامی آوت کاست برای بهترین آلبوم سال، اولین جایزه ای بود که به یک آلبوم هیپ هاپ تعلق می گرفت.

شیمل گفت، هیپ هاپ امروز، فاصلۀ چندانی با ریشه های خود در جنوب برانکس ندارد. همۀ اشکال موسیقی متحول می شوند. هیپ هاپ در نیویورک متولد شد اما اجرای آن در لس آنجلس متفاوت بود، و در جنوب هم عناصر دیگری به آن اضافه شد. این سبک موسیقی متحول شده، اما تغییر نیافته است.

ندیده گرفتن عناصر ضد اجتماعی  و توجه به تأثیر جهانی

پرز گفت برخی از انواع موسیقی هیپ هاپ معروف به داشتن محتوای توهین آمیز نسبت به زنان است و موزه قصد ندارد این جنبه از هیپ هاپ را کنار بگذارد. آن چه در دهۀ سال های 1990 "گانگستا" رپ خوانده می شد  و اشعار آن مشوق استفاده از مواد مخدر، به کار بردن خشونت و برچسب زنی و نوعی نقاشی ها و نوشته های دیواری برای تعیین قلمرو دارو دسته ها بود نیز بخشی از فرهنگ هیپ هاپ محسوب می شود که نمی توان آن را ندیده گرفت، اما به طور کلی، بخش اعظم آثار هیپ هاپ خلاقانه و مثبت هستند.

پرز اظهار داشت، تأثیر هیپ هاپ به لحاظ موسیقی و فرهنگی، جنبۀ جهانی یافته است. این تکنیک در سراسر ایالات متحده و جهان طنین انداز شده است.

به یک مقالۀ مرتبط مراجعه کنید.

http://www.america.gov/st/arts-english/2006/May/20060508165427bcreklaw0.2009546.html