We’ve gone social!
Follow us on our facebook pages and join the conversation.
10 نوامبر 2009
چراغهای دیوالی، نماد جستجو برای دانش و نیکی
مصاحبه ای با آنجو بارگاوا در مورد برگزاری جشنوارۀ دیوالی در آمریکا
به برگزاری مناسبت دیوالی، یکی از محبوب ترین جشنواره های هند، که توسط ، پیروان آیین هندو، جین، سیک، و بودا برپا می شود، بلاگ گفتگوهای مذهبی، در تارنمای America.gov با آنجو بارگاوا، معاون ارشد مدیر بانک آمریکا مصاحبه کرد. او در حال حاضر عضو شورای مشارکت های پرزیدنت اوباما بر مبنای ادیان و همسایگی، و یکی از بنیانگزاران سیوا، سازمان نیکو کاری هندوان آمریکا است. بارگاوا مدرک تحصلی عالی خود را از کالج اِستلا ماریس دانشگاه مدرس در هند کسب کرده و دارای فوق لیسانس مدیریت از دانشگاه راتگرز است. همچنین دوره های آموزشی را در دانشکدۀ مطالعات دولت کندی در دانشگاه هاروارد؛ دانشگاه امریکن؛ دانشکدۀ مدیریت کِلوگ، و مؤسسۀ دِیل کارنگی تکمیل کرده است. برای کسب اطلاعات بیشتر به تارنمای وی مراجعه کنید.
آغاز رونوشت
(آغاز متن)
پرسش: دیوالی را چگونه جشن می گیرید؟
بارگاوا: دیوالی یا دیپاوالی زمانی است برای صرف وقت با اعضای خانواده و دوستان، دعا کردن برای کامیابی همگان، تقسیم شیرینی، و افروختن چراغ و شمع در خانه است. آوردن روشنایی به زندگی های خود نشانۀ پیروزی روشنایی بر تاریکی است. دیوالی در ایالات متحده یک جشنوارۀ پنج روزه است. امسال، من جشن را در کاخ سفید آغاز کردم. اعضای شورا در جلسه ای شرکت کردند و سپس من با رئیس جمهوری ملاقات و در جشن دیوالی کاخ سفید شرکت جستم. رویداد با نشاطی بود و من کاملاً احساس کردم که در کشور خود، آمریکا هستم.
دیوالی که محبوب ترین جشنوارۀ در هند و مردم برخاسته از هنداست توسط تمام سنت های منسوب به دارما (هندو، جین، سیک، و بودا) جشن گرفته می شود. خانه ها با چراغ ها و فانوس هایی به نام دیا زینت می شوند. غذا های گوناگونی پخته می شوند. دعاهایی خوانده می شوند. برای کسب و کارها و بسیاری از جوامع، دیوالی در گاهشمار هندی سال نو محسوب می شود. مفهموم معنوی این جشنواره این است که در ظاهر نور نماد جستجو برای دانش و نیکویی، در حالی است که ایزد درونی تاریکی جهل و ارزش های نادرست را از میان می برد. رئیس جمهوری در سخنرانی خود با شایستگی ایراد کرد که نباید جشنوارۀ دیوالی را که با آتش بازی هایی که آسمان تیره شب اول ماه را روشن می سازند، تبادل هدیه ، و شیرینیجات همراه است، فراموش کرد.
من چند روز آینده را صرف آماده شدن (آشپزی و نظافت) برای برگزاری جشن دیوالی و سپس شادمانی با دوستان و خانواده خواهم کرد. ما سرتاسر خانه را برای جشن پیروزی روشنایی بر تاریکی، چراغانی خواهیم کرد؛ و این عمل نیز نشانۀ روشنایی درونی است که تاریکی جهل را از بین می برد. من جمعه شب را با دانش آموزانی که در مدرسۀ لوینگستون زبان و فرهنگ هندی می آموزند، جشن خواهم گرفت. دانش آموزان آموخته های خود را در مورد دیوالی با یکدیگر درمیان خواهند گذاشت و ما آبنبات و شیرینی پخش خواهیم کرد. صبح روز شنبه، من و دخترم شیرینی های سنتی خواهیم پخت، به دیدار دوستانمان خواهیم رفت و شیرینی ها را میان آنها پخش خواهیم کرد. شب شنبه، سرتاسر خانه را چراغانی خواهیم و برای کامیابی همگی نیایش خواهیم کرد، و با دوستانمان شام خواهیم خورد. زمانی برای نیایش و شادمانی.
پرسش: دیوالی در ایالات متحده چگونه جشن گرفته می شود؟
پاسخ: در سه دهۀ گذشته، من شاهد تغییرات بسیاری در شیوۀ برگزاری و گرامیداشت جشنوارۀ دیوالی در ایالات متحده بوده ام. ای جشنواره به طور روزافزونی توسط عموم پذیرفته شده است. وقتی من در سن تقریباً پایینی به ایالات متحده مهاجرت کردم، نه من، نه همسایه ها و نه همکارها آگاهی زیادی درمورد سنت ها نداشتیم. به مرور زمان که در مکان نو جا افتادیم و در مورد چگونگی جشن گرفتن دیوالی آگاهی یافتیم، اطلاعات را به صورت جمعی با همسایگان، آموزگاران، و هم کلاسی های فرزندانمان در میان گذاشتیم و آهسته جشنوراه های عمومی را با آتش بازی در بندر نیویورک و سایر جوامع در سراسر کشور سازمان دادیم.
به طور کلی، دیوالی در ایالات متحده و هند به طور مشابهی جشن گرفته می شود؛ ولی در آمریکا، اکثر جشن ها در روزهای آخر هفته انجام می گیرند تا مردم بتوانند در آن شرکت کنند، در صورتیکه در هند این جشنواره در روزهای هفته برگزار می شود. افزوده بر این، در هند، به دلیل ملی بودن این تعطیلی، جشنواره در همه جای کشور برگزار می شود. اینجا در آمریکا، ما هنوز در حال توسعۀ یک زیربنا هستیم. کثرت گرایی و بردباری ادیان گوناگون در هر دو کشور چیرگی دارند و اصول و مبانی مشترک حاکمی هستند که ما بر آنها تکیه داریم .
پرسش: شما چگونه در ایالات متحده به انجام وظایف دین هندوی خود می پردازید؟ آیا کار مشکلی است؟
پاسخ: مهاجرت به کشور تازه ای که در آن تقریباً هیچ نهادزیربنای بر اساس دین وجود ندارد، ما را وادار کرد تا نگاه تازه ای به هندو بودن و مفهوم آن بیندازیم. من از خود پرسیدم، هندوگرایی چیست؟ چه ارزش هایی را می خواهم به فرزندم منتقل کنم؟ چگونه می خواهیم به وظایف دینی خود عمل کنیم، در حالی که در ابتدا دسترسی محدودی به کتاب ها، تندیس های دینی، و سازمان ها داشتیم؟
این ارزیابی جدید مرا به تحقیق و درک بسیاری از ابعاد هندوگرایی کشاند. من نمی توانستم دین خود را امری مسلم فرض کنم. با تحقیقات عمیق و ارتباط برقرار کردن با ریشه های ودانتیک به پیچیدگی این دین پی بردم. طی این فرایند من به یک پوجاری تبدیل گشتم که می خواهد را با پیروی از اصول جهانی زندگی کند. من به عضویت انجمن روحانیون وابسته به ادیان مختلف شهر در آمدم و همچنان به آموختن مطالب دربارۀ سایر ادیان و به اشتراک گذاشتن دین خودم ادامه می دهم.
من از موهبتی برخوردارم. در حقیقت، راه برای من توسط عارفانی که بیش از صد سال پیش به این کشور آمدند،– سئوامی ویوکاناندا، پاماهانسا یوگاناندا- و همچنین توسط تعالی گرایان – اِمیرسون، تورو- و اکنون فیلسوفان عصر نو – رام داس و دیپاک چوپرا هموار شده بود .
در آمریکای امروزی، بسیار از اعمال ودانتیک هندو از جمله یوگا و تعمق متداول شده اند. مردم به طور روز افزونی از مزایای سلامت بخش گیاه خواری آگاهی پیدا می کنند. برترین رسم و راه های حاصل از گوناگونی نه تنها در محیط کار و بازارها، بلکه در مدارس و محله ها نیز رایج می شوند. اشتیاق بیشتری نسبت به یادگیری وجود دارد، ولی به طور کلی راه و روشهای من بیگانه محسوب نمی شوند و من کاملاً احساس تعلق می کنم.
پرسش: به عنوان عضو شورای مشارکت های پرزیدنت اوباما برمبنای بر دین و همسایگی، شما چه چالش هایی را در مورد درک متقابل ادیان از یکدیگر می بینید؟
پاسخ: زمانی بود که تنها قشر مرفه یا ماجراجویانی که دور دنیا مسافرت می کردند، در فرهنگ های مختلف به کاوش می پرداختند. جهانی شدن بسیاری از مردم مختلف را با پیشینه ها و اعتقادات گوناگون به یکدیگر نزدیک می کند. امروز جهان همه جا است – اینجا و آنجا- چهار گوشۀ دنیا. و ما شاهد ایفای نقش مهم مذهب، ادیان و دیدگاه های مختلف در نماد های گوناگونی فرهنگی امروز هستیم.
من بر این باورم که اساساً تمام ادیان به ارزش های مشترک صلح، بردباری، خردمندی، خدمت دلسوزانه و علاقه به تمام موجودات متعهدند. اغلب اعتقادات و اعمال دینی گوناگون در ظاهر اختلافات را بزرگ جلوه می دهند، و ممکن است مانع ایجاد زمینه های مشترک و روابط عمیق جهت ایجاد درک شفاف و صحیح از دیدگاه های دیگر شوند. تنها در یک زمینۀ عمیق تر است که ما وجود چنین انرژی و بینش را تجربه می کنیم. چنانکه دکتر مارتین لوتر کینگ گفته است: "ما در یک شبکۀ گریز ناپذیر همدردی قرار داریم، و جامۀ واحد تقدیر را بر تن داریم." هر چیزی که به طور مستقیم بر فردی تاثیر بگذارد، به طور غیر مستقیم بر همگان تاثیر می گذارد. در جهان به هم پیوستۀ امروز، من شاهد نقش حیاتی که افراد خارج از زادگاه های خود با ساختن پل ها در دیپلماسی جهانی ایفا می کنند، هستم.
این تابستان، من به هند سفر کرده و با رهبران و جوانان گروه های میان مذهبی در چنای دیدار داشتم. من داستان جذب خود را به عنوان عضوی از اقلیت هندو در ایالات متحده، و بردباری و پذیرشی که تجربه کرده و انعکاس مُکَملی که دریافت داشته ام با آنها در میان گذاشتم. برای مثال، جمعیت لیوینگستون در ایالت نیوجرسی، شهری که من در آن اسکان دارم و دخترم را در آن بزرگ می کنم تغییر یافته است. اگر چه ساکنین دیرینۀ شهر تازه واردان را پذیرفتند، ولی متوجه شدم فعل و انفعالی میان آنها انجام نمی گیرد و یکدیگر را خوب درک نمی کنند. در نتیجه ما خدمات میان مذهبی را گسترش دادیم. ما از دکتر کینگ به عنوان فردی که نه تنها جامعۀ آمریکایی های آفریقایی تبار را متحد ساخت، بلکه به عنوان فردی که از تمامی افراد از هر نژاد و با هر پیشینه در جهت همکاری برای دستیابی به برابری و عدالت دعوت به عمل آورد، تمجید کردیم.
به نظر من همه در ایالات متحده از جنبش حقوق مدنی بهره بردند و رعایت حقوق دیگران یادآور اصولی است که آمریکا بر آن بنا شده است. در برنامه های خدماتی شهر، من به این مسئله اشاره و نیز تاکید کردم که افکار و عقاید به صورت روان تری فراتر از مرزهای جغرافیایی جریان دارند و محدودیتی وجود ندارد. فکر نافرمانی مدنی از تورو به گاندی، و به کینگ انتقال یافت و از موانع داخلی و جهانی فراتر رفت. به عنوان مشابه تمثیلی این روحیه، روز خدمت و خدمات میان مذهبی که به راه اندازی آن کمک کرده بودم، به یک سنت مداوم در این شهر تبدیل شده است و همچنان به گسترش دامنۀ دربرداری ادامه می دهد.
این تابستان، در پاسخ به درخواست رئیس جمهوری برای خدمت به جامعه، ما جامعۀ آمریکایی های هندو را سازمان دادیم و برای نخستین بار برنامه های ملی سیوا را هماهنگ کردیم. سیوا، یا خدمات دلسوزانه بخشی از اعمال معنوی ما است. جامعۀ متکی بر دین و پرستشگاه ها موجب راه اندازی بیش از 1,001 برنامۀ خدماتی شدند. این برنامه های طیف گسترده ای را، از اردوگاه های بهداشتی و رساندن کمک های غذایی به بی خانمانان گرفته تا قلاب دوزی برای سربازان در عراق پوشش دادند.
هندوانی که در برنامه های من شرکت کردند، خود را در این تجربیات شناختند. هندوها، مسلمانان، و مسیحیان در هند چگونگی یکپارچه شدن ما را به منظور درک مفهوم یک هندی/ آسیایی/ هندوی آمریکایی و عضویت در یک گروه اقلیت ؛ و چگونگی ایجاد یک زیربنای فرهنگی و اجتماعی جدید را آموزنده یافتند. به مقالۀ من در روزنامۀ وال اِستریت مراجعه کنید. ما همچنین به این مسئله پی بردیم که کثرت گرایی و بردباری سنت هایی مشترک میان دو کشورند و می توانند ابتکار راهبردی مهمی به شمار آیند. دیوالی جشنی است که در سراسر کشور هند برگزار می شود. آمریکا کشوری بسیار مذهبی است و با برگزاری مراسم دیوالی در جوامع محلی، در سطح ملی و در کاخ سفید، به طور روزافزونی به کثرت گرایی متمایل می شود.
(پایان متن)
پايان رونوشت
