05 نوامبر 2009

ورزشکاران بالکان در داخل و خارج زمین بازی راه حل یابی برای مناقشات را می آموزند

عشق به بازی موجب وابستگی بازیکنان بسکتبال کشور های مختلف است

میشل آستین بروکس
عضو هیئت تحریریه

نووی ساد[1]، صربستان-  هر چند نوجوانان اهل صربستان، منته نگرو، کرواسی، بوسنی- هرزگوین، مقدونیه، اسلوونی و کوزوو، قبلا ً یک ملت واحد را تشکیل می دادند، معمولا ً روابط متقابلی با یک دیگر ندارند. اما علائق مشترک زیادی - از جمله علاقۀ شدید به ورزش هایی مانند بسکتبال - دارند.

میخائیلو دلیچ[2]، مدیر سازمان غیر دولتی "من آمده ام بازی کنم"، حین پرداختن به ورزش بسکتبال، دنیا را هم گشته و معتقد است که ورزش می تواند میان مردمی که سوابق متفاوت دارند، تماس برقرار کند. دلیچ طی دو تابستان گذشته نوجوانان سراسر یوگسلاوی سابق را برای شرکت در یک اردوی 10 روزۀ بسکتبال به صربستان برده است. به این دانش آموزان که بر اساس قابلیت های ورزشی و نمرات درسی شان انتخاب می شوند، نه تنها آموزش های ورزشی داده می شود، بلکه آن ها تعلیماتی هم در زمینۀ راه حل یابی برای مناقشات و کار گروهی می گیرند. 

این اردو برای ورزشکاران رایگان است و اولین برنامه در نوع خود در منطقه می باشد. در تابستان اول، 38 دانش آموز پسر در این اردو شرکت کردند. در تابستان 2009، 100 دختر و پسر، از جمله نوجوانان یتیم و نوجوانان دارای معلولیت هم به این اردو آمدند.

دلیچ گفت، ما کوشش می کنیم این فرصت را به بچه هایی بدهیم که بیشتر از بقیه به آن نیاز دارند. در این منطقه، ورزش های نوجوانان بیشتر توسط باشگاه های خصوصی که شهریۀ ماهانه دارند، سازمان داده می شود. او گفت، سازمان دلیچ سعی می کند ورزش نوجوانان را به عنوان "یک حق"   و نه "یک امتیاز" بشناساند.

دلیچ گفت، هدف، تشویق بازی منصفانه و تحمل است. غالب شرکت کنندگان در این اردو اهل شهر های کوچک هستند که به مناطق دور دست سفر نکرده و تعاملی با اقوام دیگر نداشته اند. در این اردو، آن ها با یک دیگر بازی می کنند و به اتفاق هم آموزش می بینند، و در خوابگاه هایی می خوابند که بازیکنانی متعلق به گروه های قومی متفاوت هم حضور دارند.

دلیچ گفت، هر چند این بازیکنان متعلق به کشور های همسایه هستند که دارای فرهنگ و زبان مشترک می باشند و همگی علاقمند به ورزش و موسیقی هستند، اما شناخت زیادی نسبت به یک دیگر ندارند. باید بروجوه تشابه میان آنان تأکید شده و این شباهت ها را گرامی داشت، نه این که کنار زد. دلیچ گفت، ورزش یکی از مهمترین راه های ایجاد ارتباط میان کشور های ما ست.

دانش آموزان هر روزه دارای برنامه های تمرین و آموزش بسکتبال هستند. اما کلاس ها و کارگاه هایی هم برای آموختن شیوۀ حکمیت، کار گروهی، مسئولیت های اجتماعی و شیوۀ سالم زیستن، دارند. مربیان آن ها شامل مدیران جوامع محلی و رهبران سازمان های غیر دولتی، فعالان ، و بازیکنان حرفه ای بسکتبال هستند.

دلیچ با یادآوری نوجوانی خود و تحسین بازیکنان حرفه ای، گفت، آموختن از بازیکنان  نام آور، چیز بسیار پرارزشی است. ما با استفاده از این افراد و فرصت هایی که پیش می آید، پیام خود را به بچه ها تأکید می کنیم.

تابستان گذشته، ولادی دیواچ[3] و زارکو پاسپالی[4]، دو تن از معروفترین بازیکنان بسکتبال   صرب که در انجمن ملی بسکتبال (NBA) بازی می کنند، از اردو دیدن کردند. آن ها با بچه ها بازی کردند و امضای خود را یادگاری به آن ها دادند. آن ها دربارۀ تجربیات شخصی خود و این که ورزش چگونه روش زندگی و اهمیت همکاری را به آنان آموخته، حرف هایی زدند. دلیچ گفت بازیکنان حرفه ای، نقش خودشان را بسیار جدی می گیرند. آن ها از این فرصت فقط برای تبلیغ خود استفاده نمی کنند. ...آن ها عملا ً از این پروژه دیدن کرده، و از صمیم قلب در آن شرکت می کنند.

دلیچ گفت، در این اردو، بازیکنان حرفه ای با دقت زیادی انتخاب می شوند و اردوی "من آمده ام بازی کنم"، تاکید بر این دارد که ورزش، ابزاری برای ایجاد اتحاد صلح آمیز است. دلیچ افزود، گاهی از اوقات، ارزش هایی که در ورزش مورد توجه قرار می گیرد، همان هایی نیست که ما بخواهیم در یک محیط سالم ببینیم. گاهی بازیکنان رفتار درستی دربرابر طرفداران خود ندارند، یا هواخواهان مرتکب اعمال خشونت آمیز می شوند، که این گونه رفتار ها باید طرد شوند، نه تحسین.

جوامع محلی، اقدامات دلیچ را مورد توجه قرار داده، و باشگاه ها و شهر ها درپی راه هایی برای پیوستن به این اردو و تشکیلات آن هستند. در تابستان گذشته، شهردار نووی ساد با بچه های دانش آموز، بسکتبال بازی کرد. هر ساله، سفارت آمریکا در بلگراد در یکی از بازی ها شرکت می کند. این سفارت، 24000 دلار هم به عنوان برنامۀ کمک های مالی مختصر کمیسیون دموکراسی، به این اردو کمک مالی کرده است.

دلیچ داستان های  موفق زیادی از اردو دارد. مثلا ً، سال ها بود که صرب ها از بازی در تیم ملی بوسنی-هرزگوین، سر باز می زدند. دو تن از میان آن ها، بعد از ملاقات با همتایان خود در اردو که متعلق به گروه های دیگر قومی بودند ، تصمیم گرفتند در تیم ملی بازی کنند.

دلیچ گفت، یکی از ارزشمند ترین بخش های برنامه این است که بازیکنان، تماس با یک دیگر را حفظ می کنند و با هم ملاقات دارند، و یک شبکه تشکیل می دهند. او گفت، این کار، به زندگی آن ها غنا می بخشد.

برای اطلاعات بیشتر دربارۀ "من آمده ام بازی کنم"، به تارنمای سازمان مراجعه کنید.

1. Novi Sad
   2. Mihajlo Delic
   3. Vlade Divac
   4. Zarko Paspalj