28 سپتامبر 2009
ویلانو، یک مقام آمریکایی، تلاشها برای مین روبی در افغانستان را مورد بحث قرار می دهد.
متن گفتوگوی اينترنتي، 3 سپتامبر 2009
آغاز رونوشت
در افغانستان، مینهای زمینی و سایر مهمات جنگی عملنکرده، مردم محلی را از دسترسی به زمینهای قابل کشت محروم کرده و جمعآوری هیزم برای غذا پختن، سنگ برای ساخت خانه و در کل چشمانداز بازسازی جوامعشان را محدود کرده است.
در روز 3 سپتامبر، آقای پیتر ویلانو ، از مقامات وزارت امور خارجه ایالات متحده، در یک برنامه زنده گفتوشنود
از چگونگی تلاشهای مین روبی ایالات متحده و دیگر مهمات جنگی عمل نکرده که اهالی افغانستان را تهدید می کند، شرکت خواهد جست. آقای ویلانو مدیر برنامهریزی دفتر پاکسازی و کاهش تسلیحات در اداره امور سیاسی و نظامی وابسته به وزارت خارجه ایالات متحده آمریکا است که به تازگی از بازدید یک سایت مینروبی در افغانستان برگشته است. اطلاعات بیشتر دراین رابطه را می توانید در تارنمای زیر بیابید.
http://blogs.state.gov/index.php/entires/demining_afghanistan.
متن این بحث در زیر می آید:
(آغازمتن)
وزارت امور خارجه ايالات متحده آمريكا
اداره برنامههای اطلاعات بينالمللي
رونوشت گفتوگوی اينترنتي
موضوع گفتوگوی این برنامه: مینهای زمینی: میراث مهلک افغانستان
میهمان: پیتر ویلانو
تاریخ: 3 سپتامبر 2009
زمان: 9:30 دقیقه صبح به وقت محلی (13:30 دقیقه به وقت گرینویچ)
مجری برنامه (تیم): در افغانستان، مینهای زمینی و سایر مهمات جنگی عملنکرده که از درگیریهای تقریباً 30 ساله بهجا ماندهاند، مردم محلی را از دسترسی به زمینهای قابل کشت محروم کرده و جمعآوری هیزم برای غذا پختن، سنگ برای ساخت خانه و در کل چشمانداز بازسازی جوامعشان را محدود کرده است.
لطفاً در تاریخ 3 سپتامبر 2009 به آقای پیتر ویلانو ملحق شوید تا در یک برنامه زنده گفتوشنود پاسخ پرسش های خود را دریافت کنید. آقای ویلانو مدیر برنامهریزی دفتر پاکسازی و کاهش تسلیحات در اداره امور سیاسی و نظامی وابسته به وزارت امورخارجه ایالات متحده آمریکا است که به تازگی از بازدید یک سایت مینروبی در افغانستان برگشته است.
شما میتوانید پرسش های خود را قبل یا در حین اجرای برنامه مطرح كنيد. در صورت دریافت، پرسش های شما را به رنگ قرمز مشخص خواهیم کرد.
پیتر ویلانو: تا چند دقیقه دیگر برنامه را شروع میکنیم.
ستی: عكس خوبیه!
رن: آیا در افغانستان پیشرفتی هم داشتهاید؟ معیار شما برای اندازهگیری پیشرفت چیست؟
پیتر ویلانو: متشکرم رن ... سئوال خیلی خوبی است. بله، ایالات متحده، جامعه بینالمللی و افغانستان قطعاً در زمينه جمعآوری مینهای زمینی و سایر مواد انفجاری باقیمانده از جنگ پیشرفت داشتهاند. این پیشرفت با محاسبه میزان زمینهایی که (از وجود مین) پاکسازی شدهاند قابل اندازه گیری است؛ در طول 20 سال گذشته بیشتر از 1500 کیلومتر مربع از خاک افغانستان پاکسازی شده است. البته به دلیل سطح بالای آلودگی زمينها هنوز کارهای زیاد دیگری مانده که باید انجام شود...
جون ین: ایالات متحده آمریکا برای کمک به حل این معضل چه کار میکند؟
پیتر ویلانو: ایالات متحده هزینه پاکسازی مینهای زمینی در افغانستان را تأمین کرده و با سازمانهای غیردولتی افغانی که این گونه مواد انفجاری خطرناک را جمعآوری میکنند، همکاری میکند. ایالات متحده همچنین به پاکسازی سایر مهمات و مواد منفجره که زندگی شهروندان غیرنظامی (افغان) را به خطر میاندازد هم توجه دارد؛ به گونه ای که از سال 1993 تا به حال، بیش از 180 میلیون دلار را به این منظور اختصاص داده است. در این زمینه، ما همچنین همکاری بسیار نزدیکی با شرکای بینالمللی خود و مهمتر از همه دولت افغانستان داریم.
مجری برنامه (تیم): وبلاگ پیتر را در مورد مینروبی در افغانستان بخوانید. برای دسترسی به مطالب این وبلاگ میتوانید به آدرس http://blogs.state.gov/index.php/entries/demining_afghanistan مراجعه کنید.
جوزف: آیا علائمی در آنجا وجود دارد که مثلاً به مردم بگوید وارد مناطق خطرناک نشوند؟
پیتر ویلانو: متشکرم جوزف. در اکثر نواحی، میدانهای مین شناساييشده و مناطقی که در آنها احتمال وجود بقایای مهمات جنگی ميرود علامت گذاری شده است، با این حال هنوز مناطقی هستند که علامتگذاری نشدهاند. برای مثال، مناطقی که کارشناسان مینروبی بررسی نکرده اند، عموماً علامتگذاری نشدهاند و فقط افراد محلی که بستگانشان در این مناطق کشته شده یا چارپایان اهلی خود را از دست دادهاند، از وجود بقایای مهمات جنگی خطرناک در این گونه نواحی اطلاع دارند.
عبدل هادی: جمعآوری مینهای زمینی از سراسر خاک افغانستان چقدر طول میكشد؟
پیتر ویلانو: متشکرم عبدل. سئوال بسیار خوبی است، گرچه جواب دادن به آن خیلی مشکل است. جمعآوری مواد منفجره خطرناک که جان غیرنظامیان در افغانستان را تهدید میکند، سالها طول خواهد کشید. پس از دهها سال جنگ، میدانیم که در مساحتی حدود 700 کیلومتر مربع از این سرزمین احتمال وجود مینهای زمینی میرود. البته با تلاشهایی که تا به حال برای جمعآوری این مینها شده از این مقدار کاسته شده، گرچه هر از گاهی بروز جنگها باعث افزایش این میزان شده است. این موضوعی است که ایالات متحده و شرکای افغانی و بینالمللی ما آنرا از نزدیک دنبال میکنند...
مجری برنامه (تیم): از همگی به خاطر سئوالاتی که تا به حال مطرح كردهاید متشکرم. پیتر دارد روی جواب آنها کار میکند!
ستی: آیا در کنار استفاده از فلزیابها، از تجهیزات ویژه دیگری هم استفاده میکنید؟
پیتر ویلانو: بله، علاوه بر فلزیابها، از تجهیزات تخصصی متعدد دیگری هم استفاده میشود. مینروبها و اپراتورها برای پاکسازی سریعتر مناطق در فضای آزاد از تجهیزات ایمنی بخصوصی از جمله نوعی ابزار دستی با طراحی خاص، مینکوبهای بزرگ مکانیکی و سایر تجهیزات سنگین بالابر استفاده میکنند.
ستی: تا به حال ایالات متحده چه مقدار بودجه برای خلاص شدن از شر مینها در افغانستان هزینه کرده است؟
پیتر ویلانو: متشکرم ستی. ایالات متحده از سال 1993، مبلغی بالغ بر 180 میلیون دلار در زمینه عملیات مینزدایی در افغانستان هزینه کرده است. ایالات متحده بزرگترین اهداءکننده بینالمللی این نوع کمکها به افغانستان محسوب ميشود. قسمت اعظم این کمکها مستقیماً به سازمانهای غیردولتی که بیش از 20 سال است در این کار سابقه دارند و توسط افغانها اداره میشود، اختصاص داده شده است.
جون ین: آیا شما به افغانها در زمینه مینزدایی آموزش هم میدهید؟
پیتر ویلانو: جون ین! در واقع افغانها خودشان در زمینه جمعآوری مینهای زمینی و سایر زمینههای مرتبط با مینها متخصص هستند... ایالات متحده صرفاً به آنها کمکهای مالی میکند. (در افغانستان) قسمت اعظم پروژههایی که ما از آنها حمایت (مالی) میکنیم – از جمله ابتکار سازمان غیردولتی افغانی اومار (OMAR) در مورد مینزدایی همگانی (اجتماع محور) در منطقه کونار – 100 درصد توسط افغانها اداره میشود.
اوتاویو: این مردان واقعاً جانشان را در هر کجای این جهان پرمخاطره به خطر میاندازند و این استحقاق را دارند که از آنها برای کاری که تصمیم به انجام آن گرفتهاند به بهترین نحو ممکن قدردانی شود.
پیتر ویلانو: حق با شماست اوتاویو و ایالات متحده به همکاری با مینروبهایشجاع افغانی که هر روز بقایای مواد منفجره جنگی و مینهای زمینی را جمعآوری کرده و در هر نوبت به یک کیلومتر از خاک افغانستان سلامت و امنیت هدیه میدهند، افتخار میکند. البته در کار مینروبی فقط مردان حضور ندارند بلکه زنان افغان هم در اين زمینهها حضور بسیار چشمگيری دارند. اخیراً ایالات متحده هزینه اولین تیم کشف و خنثی سازی مواد منفجره متشکل از زنان افغانی را که توسط سازمان اومار اداره میشود، تأمین کرده است.
جون ین: آیا این مینها به مرور زمان به اصطلاح "تاریخ مصرف گذشته" و برای مردم بی خطر نمیشوند؟
پیتر ویلانو: متشکرم، سئوال خیلی خوبی مطرح کردید. در غالب موارد، گذشت زمان تأثیری بر خاصیت مهلک مینهای زمینی و سایر مواد انفجاری خطرناک ندارد. در واقع، مینها به دلیل جابهجایی و فرسایش خاک در موقعیتهایی قرار میگیرد که احتمال قدم گذاشتن روی آن یا دستكارياش بيشتر میشود. بنابراین، ازاین رو،خطر مینها با وجود گذشت زمان از بین نمیرود.
جون ین: خوب شما گفتید که ایالات متحده هزینه این نوع فعالیتها را تأمین میکند، این کشور در مقابل چه چیز به دست میآورد؟
پیتر ویلانو: خوب، در واقع دامنه این موضوع خیلی گستردهتر از چیزی است که در مقابل نصیب ایالات متحده بشود. مینهای زمینی و سایر مواد انفجاری خطرناک مانع توسعه و پیشرفت شده، بازار مصرف و تولید محصولات را مختل کرده، جلوی تحویل کالاها و خدمات را گرفته و مسیر بازسازی و ثبات را طولانی کرده یا آنرا مسدود میکند... بنابراین وقتی شما مینهای زمینی و سایر مواد انفجاری خطرناک را در افغانستان جمع آوری میکنید، در واقع به توسعه اجتماعی و اقتصادی این کشور کمک کردهاید، ضمن اینکه این کار منافع دیگری هم در پی دارد که به پیشبرد اهداف بزرگتر و مقاصد کلان کشور افغانستان و جامعه بین المللی کمک شایانی میکند.
سولا: بدترین قسمتهای افغانستان از نظر وجود مینهای زمینی کدام مناطق است؟
پیتر ویلانو: سولا! سئوال خیلی خوبی است. مینهای زمینی تقریباً همه استانهای افغانستان را تحت تأثیر خود قرار داده است. اگر نگاهی به نقشه میانداختید، متوجه میشدید که استانهای همجوار با پایتخت بیشتر از سایر نواحی با مشکل وجود مینهای زمینی دست و پنجه نرم میکنند. بیشتر مناطق در مراکز شهرهای سراسر کشور – به علاوه جاده کمربندی که افغانستان را احاطه کرده است – هنوز شدیداً آلوده (به مین) است.
رن: آیا شما در کشورهای دیگری هم فعالیت دارید؟ اگر اینطور است در کدام کشورها؟
پیتر ویلانو: بله، رن. ایالات متحده از اقدامات بشردوستانه در زمینه جمع آوری مینها در بیش از 30 کشور دنیا حمایت میکند و از سال 1993، ایالات متحده بیش از 4/1 میلیارد دلار کمک مالی برای جمع آوری مینها در سراسر جهان پرداخت کرده است. ایالات متحده عملیات مین ربایی در عراق، لبنان، آنگولا، سودان و اردن بعنوان مثال دارد.
ژوزف: آیا کسی را در آنجا (افغانستان) میشناسید که بر اثر انفجار مین آسیب دیده باشد؟
پیتر ویلانو: متشکرم جوزف. من کسانی را میشناسم که بر اثر انفجار مینهای زمینی و سایر مهمات عمل نکرده صدمه دیده اند. متأسفانه میانگین رقم تلفات ناشی از این حوادث 60 نفر در هر ماه است که در بیش از نیمی از این حوادث کودکان قربانی میشوند.
عروج: سازمان "اومار" چه تعداد افغانی را برای این کار استخدام کرده است؟
پیتر ویلانو: بسته به تعداد پروژههایی که در سراسر کشور در حال اجرا است، در کل چیزی حدود چهار تا پنج هزار افغانی در خدمت برنامه اقدام بشردوستانه جمع آوری مینها هستند که بیشتر آنها در استخدام سازمانهای غیردولتی افغانی و مؤسسات تجاری هستند، ضمن اینکه سازمانهای غیردولتی بینالمللی نیز در این میان نقش عمدهای ایفا میکنند.
عروج: خوشحالم از اینکه ایالات متحده به افغانستان کمک میکند.
پیتر ویلانو: متشکرم عروج. همانطور که قبلاً گفتم، ایالات متحده به همکاری با مردم افغانستان و جامعه بینالمللی در جمعآوری مینهای زمینی و سایر مواد منفجره باقی مانده از جنگ افتخار میکند.
(پایان متن)
پايان رونوشت
