We’ve gone social!
Follow us on our facebook pages and join the conversation.
21 اکتبر 2009
اوباما، یکی از 21 دریافت کنندۀ آمریکایی جایزۀ صلح نوبل است
واشنگتن- پرزیدنت اوباما یکی از برندگان آمریکایی جایزۀ صلح نوبل است. او چهارمین رئیس جمهوری ایالات متحده است که برندۀ این جایزه شده است. کمیته نوبل نروژ روی هم رفته این جایزه را به بیست و یک آمریکایی به خاطر دستاوردهای برجسته شان در پیشبرد هماهنگی بین المللی و بهزیستی جهانی اعطا کرده است.
نخستین برندۀ آمریکایی، همچنین نخستین رئیس جمهوری بود که این جایزه را دریافت می کرد. تئودور روزولت در سال 1906 به خاطر میانجیگری در تلاش های صلح برای پایان دادن به جنگ میان روسیه و ژاپن مورد قدردانی قرار گرفت.
پرزیدنت وودرو ویلسون به خاطر طرح 14 اصلی صلح و تاسیس سازمان جامعۀ ملل، یک سازمان بین المللی برای ترویج و تامین صلح جهانی، در سال 1919 جایزۀ نوبل صلح را دریافت کرد. کنگره هیچگاه با عضویت ایالات متحده در جامعۀ ملل موافقت نکرد ولی تلاش های ویلسون به مشخص کردن اهداف یک سازمان بین المللی متشکل از کشورهایی که متعهد به روابط صلح آمیز بودند، مدد رسانید. سرانجام این سازمان پس از جنگ جهانی دوم به سازمان ملل متحد تبدیل گشت.
جیمی کارتر، رئیس جمهوری سابق، طی دوران زندگی خود در گیری فعالانه ای را در فیصلۀ جنگ و ستیزه های بین المللی و نوع دوستی جهانی، به ویژه از طریق سازمان کارتر که در آتلانتا قرار دارد به معرض نمایش گذاشته است. کمیته نوبل نروژ جایزۀ صلح نوبل را در سال 2002 به پرزیدنت کارتر اعطا کرد.
اَل گور، معاون سابق ریاست جمهوری، مغز متفکر در پشت سر فیلم مستند "حقیقت ناخوشآیند" که به دریافت جایزۀ نوبل نایل آمد، همراه با یک هیئت میان دولتی فعال در زمینۀ تغییرات آب و هوا در سال 2007 جایزۀ صلح نوبل را به خاطر آگاه ساختن جهان از خطرات تغییرات آب و هوا دریافت کرد.
الیهو روت، به عنوان یک سناتور و وزیر امور خارجۀ سابق، به خاطر نقش حیاتی که در دفاع و میانجیگری در مذاکرات بین المللی ایفا کرد، در سال 1912 برای دریافت جایزۀ صلح نوبل انتخاب گردید. چارلز داوز، نیز (همراه با وزیر امور خارجۀ بریتانیا) طی سال های خدمتش در سمت معاون ریاست جمهوری به خاطر طرح داوز، تلاشی برای رسیدگی به غرامات جنگی آلمان به کشورهای خسارت دیده پس از جنگ جهانی اول، نیز جایزۀ صلح نوبل را دریافت کرد.
کمیتۀ نوبل در تمجید از پیمان انصراف از جنگ کلوگ- بریان، جایزۀ صلح نوبل را در سال 1929 به فرانک کلوگ اعطا کرد. جایزۀ صلح نوبل سال 1931 به جین آدامز، مدافع حقوق زنان، به خاطر فعالیت هایش در جهت احتراز از جنگ، و صلح بین المللی؛ و به نیکولا موری به خاطر به اجرا گذاشتن پیمان انصراف از جنگ کلوگ- بریان تعلق گرفت.
کمیتۀ نوبل مشارکت و کمک های کوردل هال را در دورۀ تصدی وزارت امور خارجه او در برپایی سازمان ملل متحد مورد تقدیر قرار داد. در سال 1946، جایزۀ صلح نوبل به اِمیلی گرین بالچ 79 ساله به خاطر فعالیت هایش به منظور ترویج چندین طرح جامعۀ ملل، پیرامون مسائلی مانند خلع سلاح و کنترل مواد مخدر تعلق گرفت. در همان سال، کمیتۀ نوبل این جایزه را نیز به جان موت، رئیس اتحادیۀ جهانی انجمن مردان جوان مسیحی اعطا کرد.
رالف بانچ، استاد سابق دانشگاه هاروارد این جایزه را به خاطر کارهایش در سازمان ملل به عنوان یک میانجی فعال در خاور میانه از آن خود ساخت. جورج مارشال، ارتشبد سابق ارتش که در سمت وزیر امور خارجه نیز خدمت کرده بود، به خاطر رهبری طرح مارشال برای بازسازی اروپا پس از جنگ جهانی دوم، جایزۀ صلح نوبل را ربود.
تنها فردی که دو بار و به تنهایی دو جایزۀ نوبل را دریافت کرد، لینوس پاولینگ بود که در سال 1954 برندۀ نوبل برای شیمی، و در 1962 به خاطر پژوهش هایش در مورد اثرات منفی زیستی ناشی از انرژی هسته ای و مبارزۀ اوعلیه آزمایش های هسته ای برندۀ نوبل برای صلح شد.
کمیتۀ نوبل در سال 1964 جایزۀ صلح نوبل را به مارتین لوتر کینگ، رهبر جنبش حقوق مدنی اعطا کرد. نورمن بورلاگ در سال 1970 این جایزه را به خاطر کمک هایش به "انقلاب سبز" که منجر به افزایش محصولات کشاورزی شد و صدها میلیون نفر را از گرسنگی نجات داد، از آن خود کرد.
سه سال بعد، جایزۀ صلح نوبل به هنری کیسینجر، وزیر امور خارجۀ سابق، و لو دوک تو، سیاستمدار ویتنامی، تعلق گرفت. لو دوک تو از دریافت این جایزه خودداری ورزید. کمیتۀ نوبل این دو را به خاطر نقشی که در موافقتنامه صلح پاریس ایفا کردند، مورد ستایش قرار داد. هدف این موافقتنامه، پایان دادن به جنگ ویتنام بود.
اِلی ویزل به خاطر آثارش به نمایندگی مردم ستم دیده در سال 1986 برندۀ جایزۀ صلح نوبل شد. جودی ویلیامز، بنیانگزار و هماهنگ کنندۀ پیکار بین المللی منع استفاده از مین های زمینی، جایزۀ صلح نوبل را در سال 1997 با سازمانی که به تاسیس آن کمک کرده بود تقسیم کرد.
