20 جون 2009
گزیده های از نشست توجیهی روزانه برای مطبوعات با حضور فیلیپ جی کراولی، دستیار وزیر، اداره امور عمومی
اخبار امور خارجه از واشنگتن
آغاز متن
اخبار امور خارجه از واشنگتن
گزیده های از نشست توجیهی روزانه برای مطبوعات با حضور فیلیپ جی کراولی، دستیار وزیر، اداره امور عمومی
پنجشنبه، 18 ژوئن 2009
(آغاز گزیده ها)
پرسش: روزنامه نیویورک تایمز امروز گزارشی منتشر کرد، حاکی از این که کلینتون، وزیر امور خارجه معتقد است دولت باید موضع شدیدتری در قبال اعتراضات مردمی ایران اتخاذ و به نفع فعالیت های آنها در خیابان ها قاطعانه تر صحبت کند.
آقای کراولی: فکر نمی کنم اختلافی میان موضع رئیس جمهوری و موضع وزیر امور خارجه وجود داشته باشد.
پرسش: خوب، مردم –
آقای کراولی: رئیس جمهوری در هفته جاری صحبت های گیرایی درباره بحث های جاری در ایران کرده و وزیر خارجه هم کمابیش همان حرف ها را زده است.
پرسش: آیا وزیر معتقد است که رئیس جمهوری باید حمایت – حمایت عمومی بیشتری از معترضان یا اعتراضات نشان دهد؟
آقای کراولی: فکر می کنم بدیهیست که ما تحولات جاری را تحت نظر داریم. این یک وضعیت ساکن نیست. و آنچه بدیهیست توجه ما بر این انتخابات متمرکز است. این موضوع با ایرانی ها و به رابطه مردم ایران با دولت ایران ارتباط دارد. همانطور که دیروز گفتم، این موضوع به ایالات متحده ارتباط ندارد.
حالا، آنچه بدیهیست دلیل ما برای توجه به ایران است. به همین دلیل بود که رئیس جمهوری در آغاز کار دست بسوی ایران دراز کرد، و به همین دلیل است که ما امیدواریم پس از پایان این فرایند بتوانیم تعامل با ایران را آغاز کنیم، اما نه به عنوان یک لطف به ایران بلکه به این سبب که در راستای منافع خود ماست و ما معتقدیم ایالات متحده، ایران و بقیه جامعه بین الملل در مسئله هسته ای، در مسئله تروریسم و در مسئله آینده ایران در منطقه می توانند اشتراک منافع داشته باشند.
سؤال: اما عفو بین الملل می گوید بسیاری از چهره های مخالف که اعتراضات را رهبری می کردند ناپدید و شاید بازداشت شده اند. آیا در این باره اطلاعاتی دارید؟ و چرا شما مثل کشورهایی که در سرتاسر جهان خواهان آزادی زندانیان سیاسی هستند در این مورد قاطعانه تر صحبت نمی کنید؟
آقای کراولی: فکر می کنم ما سعی می کنیم وضعیت را روز به روز ارزیابی کنیم. بدیهیست که همانطور که اعلام کرده ایم، از منابع مختلفی که در اختیار داریم می توانیم اطلاعات را جمع آوری کنیم. وضعیت ایران برای ما مبهم است. همانطور که خود شما یادآور شده اید، گزارش در بارۀ حوادث جاری در ایران در مقطع فعلی کار بسیار مشکلی است. ما دائماً بیانیه های بسیار قاطعانه ای در دفاع از آزادی بیان و آزادی تجمع صادر کرده ایم. این یک انتخابات است. این یک مباحثه است. باید به گونه ای مسالمت آمیز حل شود. دولت باید این مسئله را در فرایندی شفاف حل کند. و بدیهیست که هر دو طرف باید به دیدگاه هایی که مطرح می شود گوش کنند تا نتیجه بدست آمده مورد پذیرش و حمایت مردم ایران باشد.
پرسش: و زندانیان سیاسی را آزاد کنند؟
آقای کراولی: بلی، ما در مخالفت با زندانی کردن افراد به دلایل سیاسی سابقه طولانی داریم.
سؤال: پس چرا الآن مخالفت نمی کنید؟
آقای کراولی: واقعیات و مستنداتی در دست نداریم. اما افرادی هستند که می توانند در فرایند سیاسی حضور داشته باشند و باید به آنها اجازه داد تا آنچه را لازم است انجام دهند و آنچه را لازم است بگویند تا کمک کنند این موضوع به گونه ای مسالمت آمیز حل شود.
پرسش: دولت بوش مورد انتقادهای شدیدیدر رابطه با –
آقای کراولی: شما فکر می کنید؟.
پرسش: --خوب، موضوع مربوط به بودجه دموکراسی در ایران بود و اینکه ایالات متحده با تخصیص بودجه دموکراسی، شرایط را برای ایرانی های حاضر در صحنه بسیار مشکل تر کرد. شما در زمینه تخصیص بودجه برای طرح های دموکراسی در ایران چه کارهایی انجام می دهید؟ آیا چنین برنامه هایی را در مد نظر دارید؟ و آیا فواید چنین کاری را می سنجید چون به نظر می رسد که با پیگیری طرح های دموکراسی، مردم را در خطر بیشتری قرار می دهید؟
آقای کراولی: فکر می کنم منطقی است که بگوییم در پنج ماهی که این دولت سر کار آمده است، ما مشغول بررسی و ارزیابی تمامی اجزای سیاست هایمان در قبال ایران بوده ایم. ما با کشورهای دیگری که که در حل نگرانی های ناشی از با ما اشتراک منافع دارند مشور کرده ایم. فکر نمی کنم هنوز به نتایجی رسیده باشیم. منتظریم ببینیم دقیقاً چه خواهد شد و همواره انتظار داشته ایم که ایران این انتخابات را پشت سر بگذارد تا بفهمیم ایران دقیقاً برای چه کاری آماده است تا ما هم مطابق آن واکنش نشان دهیم.
پرسش: و آیا در مورد تطبیق واکنش دولت با شرایط موجود در ایران یا رسیدن به بهترین رویکرد ممکن با آمریکایی های ایرانی تبار مشورت کرده اید؟
آقای کراولی: خوب، اینطور بگویم: بیایید از ایران فراتر برویم. کلینتون، وزیر امور خارجه، از ابتدای کار چگونگی حمایت مناسب از دموکراسی در همه دنیا را مورد توجه قرار داده است. و رویکرد ما برای همه موارد یکسان نخواهد بود. او می خواهد به گونه ای عمل کند که ما به هر شکلی که در دنیا از دموکراسی حمایت کنیم، به هر شکلی که در دنیا از حقوق بشر حمایت کنیم، با درک کامل چارچوبی باشد که این برنامه ها و طرح ها در آن اجرا می شود. اما بدیهی است که ما می خواهیم شاهد پیشرفت حقوق بشر باشیم. می خواهیم شاهد پیشرفت دموکراسی در جهان باشیم. و در حوزه های مختلفی فعال هستیم و نه تنها در رابطه با ایران، بلکه در رابطه با کشورهایی نظیر برمه، تا ببینیم مؤثرترین رویکرد در قبال این کشورها برای بهبود فرایند سیاسی و باز کردن این کشورها بر روی مشارکت بیشتر چیست تا در این کشورها بحث سیاسی وجود داشته باشد و در این فرایند، دولت مسئول تری وجود داشته باشد که شما بتوانید دولت ها را پاسخگو قرار دهید.
پرسش تا جایی که اطلاع دارید، آیا هیچ دولتی تاکنون رویکرد قاطعی در قبال بحران های جهانی اتخاذ کرده است؟ و اگر چنین نیست، که فکر نمی کنم باشد، دلیل شما برای گفتن چنین حرفی چیست؟
آقای کراولی: اینطور بگویم: فکر می کنم دولت قبلی در موعظه کردن درباره دموکراسی بسیار خوب بود اما وقتی نوبت به اجرای آن برنامه ها می رسید لزوماً عملکرد خوبی نداشت. فکر می کنم کلینتون، وزیر خارجه، می خواهند طوری عمل کنند که هر کاری که در سرتاسر جهان انجام می دهیم، قبل از هر چیزی، متناسب با شرایط همان کشور خاص باشد، مؤثر باشد و باعث پیشبرد این فرایند شود.
پرسش: در ابتدای این هفته، سخنگوی وزارت امور خارجه اعلام کرد که بیشتر اطلاعات درباره ایران از پایگاه های رسانه ای مرسوم دریافت می شود چون شما در ایران حضور ندارید. و حالا –
آقای کراولی: گفتید مرسوم یا غیر مرسوم؟
پرسش: مرسوم –
آقای کراولی: بلی، مرسوم.
پرسش: پایگاه های رسانه ای، CNN، MSNBC، و غیره.
آقای کراولی: آه، این گفته شده است. (خنده)
پرسش: و حالا اذعان دارید که بسیاری از این اطلاعات از رسانه های جدید به دست می آید. آیا فکر می کنید تصویری که دریافت می کنید به اندازه ای دقیق هست که بتوانید متوجه شوید که این اعتراضات خیابانی در عمل به سوی یک جنبش سیاسی گرایش پیدا می کند؟ با اطلاعاتی که الآن به دست شما می رسد، آیا خواهید دانست که این نقطۀ ً اوج کی اتفاق می افتد؟
آقای کراولی: سؤالی منطقی است. فکر می کنم باید اذعان کنیم که آنچه در ایران می بینیم بخش کوچکی از یک تصویر مبهم است. تا حدودی می توانیم اوضاع آنجا را درک کنیم اما با توجه به ماهیت جامعه امروز ایران، آیا تصویر کاملی از اوضاع داریم؟ فکر نمی کنم داشته باشیم. الآن یک دوره انتخابات را پشت سر گذاشتیم. معمولاً، در کشورهای دیگر، ناظران انتخاباتی بین المللی وجود دارند؛ می توانید اطلاعات دست اولی از شرایط داشته باشید تا بتوانید اقدامات آنهایی که در فرایند سیاسی حضور دارند و واکنش دولت به این اقدامات را مستند کنید. بنا بر این، ما از فاصله دور به این مسئله نگاه می کنیم. این بازتابی از این واقعیت است می گردد که روابط ما با ایران در 30 سال اخیر پرتنش و مشکل بوده است.
حالا، با ذکر این مطلب، دیپلمات هایی در ایران حضور دارند. آنها قادرند چیزهایی را مشاهده کنند. روزنامه نگارانی در آنجا حضور دارند. در محدوده ای که ایران تعیین کرده است، آنها قادرند چیزهایی را ببینند. این یکی از دلایلیست که فکر کردیم باید از فناوری هایی که در دسترس داریم استفاده کنیم تا بتوانیم حداقل از بحث ها و گفتگوهای جاری که در ایران سر در بیاوریم. اما بدون شک، در مقایسه با کشور های دیگر، توانایی ما در مشاهده آنچه در کشوری مانند ایران می گذرد محدودتر است.
پرسش: اگر تشخیص داده شد که نقطۀ اوج فرارسیده و جریان در حال تبدیل شدن به یک جنبش سیاسی واقعی است، آیا این امر تأثیری بر موضع بی طرفی شما خواهد داشت؟
آقای کراولی: خوب، همانطور که رئیس جمهوری در تمام طول این جریان گفته است، این مسئله باید نهایتاً به دست ایرانی ها حل شود و باید به نفع همه ایرانی ها تمام شود. بنا بر این، این موضوعی نیست که ما بخواهیم با راه حل نهایی برای آن مخالفت کنیم.
دولت انتخاباتی برگزار کرده و باید به دیدگاه های مردمش توجه کند و طوری عمل کند که به هر نتیجه ای که رسید و به هر شکلی که مسئله را حل کرد، یک روش کار معتبر باشد تا مردم ایران آن را باور کنند و به دولت اعتماد داشته باشند. و انتخاباتی برگزار شده و الآن هم دوره پس از انتخابات است و این جریان ادامه دارد و احتمالاً تا چندین روز دیگر هم ادامه خواهد داشت.
پرسش: آیا فکر می کنید تحولات ایران روی افغانستان و جنگ شما با تروریسم در افغانستان تأثیری خواهد داشت؟
آقای کراولی: فکر می کنم امیدواریم که افغانستان یکی از همان زمینه هایی باشد که در آن اشتراک منافع داریم. ثبات افغانستان به نفع ایالات متحده است. به نفع ایران هم هست. به فرایند بن در 2001 که برگردیم، می بینیم که ایالات متحده و ایران در آن فرایند و حرکتی که دولت کرزای را به وجود آورد همکاری مؤثری داشتند. بنا بر این صبر می کنیم تا ببینیم که با پشت سر گذاشتن این دوره، ایران حاضر است در این زمینه چه کارهایی انجام دهد.
اجلاس وزیران گروه 8 در هفته آینده برگزار می شود. در حاشیه این اجلاس جلسه بین المللی مهمی درباره افغانستان و پاکستان خواهیم داشت. ایران برای شرکت در این جلسه دعوت شده است و خواهیم دید که آنها چه کسی را اعزام می کنند.
پايان متن
